Aansluitend aan Emmen was er het volgende weekeinde een wedstrijd op de Nurburgring. Aanvankelijk zou ik ook hier niet heengaan.

Maar het enthousiasme van mijn mede strijders had me al half over de streep getrokken.

De deelnemers in mijn klasse wilde heel graag dat we daar zouden meerijden

Maar ik had geen bijrijder want mijn broer ging op vakantie naar Noorwegen en we hadden het ook niet gepland.  Margreet wou wel invallen.

Over enthousiast gesproken, zij ping pongde zo ongeveer om mij heen en probeerde diverse argumenten aan te dragen om heen te gaan en mee te rijden

Na zoveel enthousiasme kon ik deze wedstrijd niet naast me neerleggen, maar ik had mij die komende week verhuurd aan de firma Schoehuijs, en die rekende op mij de hele week. En het feit dat er aan de magirus dus het een en ander gerepareerd moest worden. De grote rolbeugel steunen die we voor nood hadden gerepareerd wilde ik weer goed repareren, want het terrein bij de nurburgring bestond uit veel meer hoogte verschillen. En de uitlaat pijpen waren nog stuk. Dus het zou daar vanaf hangen of het doorgang zou vinden. Toen ik weer in de garage aan het werk was vroeg Patrick . de oudste van de 4 daltons van Herman, of ik na Emmen  niet meer zin kreeg om mee te rijden, Ja zei ik, en vrijdag ben ik er dan ook niet. Margreet maar even ge-es-em-est , dat  we een GO hadden om te gaan. Had er al twee van haar of het nog doorging.

Donderdagavond zouden we dan weg moeten want deze wedstrijd werd verreden op vrijdag zaterdag en zondagochtend. Naar de Nurburgring is niet zo ver, 350 km, dus dat was wel te doen. En aanmelden konden we tot elf uur vrijdagmorgen en om twaalf uur zouden we dan starten. Ook de reparaties vlotte goed, en had deze ruim op tijd weer klaar.

Margreet regelde voedsel voor ons en ik diesel gehaald bij een van mijn sponsors, oliehandel Anton van Megen. Margreet was donderdag avond om half zeven bij mij, en om zeven uur lieten we good old Wormer achter ons. De reis verliep soepel en toen we tegen twaalf uur door via de landestrasse richting Nurburg reden heb ik hem op een mooie parkeerplek neergezet. Het had toch geen zin om door te rijden, het renners kwartier is dan toch donker en ik was ook bekaf. De volgende dag de laatste twintig kilometer tot de nurburg ring afgelegd en om tien uur stonden we op aanwijzing van Phillipp in zijn paarse onderbroek geparkeerd naast hem in het rennerskwartier van het Nurnburgring off road park.

Alle afgeladen en vervolgens naar de technische keuring en aanmelding.  Ja, en dan bedenkt er weer een commissaris dat de verplichte stickers boven op de cabine niet in der richtige reien folgorde zitzen……….. diepe zucht.  Aber der vorige lauf war wel richtig und der is nix veranderd in de schwissenligende tijd ….. niet vermurwbaar die leute.  Nu heb ik inmiddels geleerd dat je ertegen verzetten meer energie kost dan het op te lossen.  Dus maggie de stickers laten over plakken.

 

 

Jan Borzym was inmiddels ook gearriveerd en had zijn uit canada afkomstige Volvo naast de onze geparkeerd. En ook team Gees was gearriveerd met zijn magirus D252 6×6. een serieuze concurrent van mij. En als het gezellig is vliegt de tijd dus het was twaalf uur geworden en tijd om te starten. Na de onvermijdelijke rijders bespreking gingen we van start in sectie twaalf. Begon alweer goed, ingang met grote stenen, uitgang ook wat moeilijk, een flinke klimmetje om boven op een heuvel te komen en dan er uit te rijden. Voor Margreet was het de eerste keer dat zij meereed. Onderweg had ik al het een en ander over de regels verteld, maar nu werd ze toch wel wat zenuwachtig.

 

 

 

nadat Jan als eerste de stenen had bedwongen en verderop in de proef gediskwalificeerd werd van wege het overschrijden van de maximale aantal wissels waren wij als tweede starter aan de beurt. nadat we het sein kregen dat we mochten starten ben ik heel rustig de stenen na de ingang op gereden. Halverwege de ingang bleven we al steken, een grote steen voor de vooras belemmerde ons de doorgang. Na nog een poging bleven we weer op een andere steen hangen. Jan Borzym gaf ons vanachter het lint wat aanwijzingen en zo zijn we over de stenen geraakt. We rijden allemaal voor onze punten, en als iemand te weinig punten krijgt zullen we niet nalaten om dat aan te tonen, maar we helpen elkaar wel. Dus nu stonden we in de sectie, en een echt plan hadden we nog niet. Voorlopig maar Jan zijn route volgen. Na een paar poortje kwamen we bij een hoge korte heuvel, ik liet mijn gas te vroeg los en we stranden met onderkant van de tussenbak op de heuvel. Dus stonden we vast, en moesten we opgeven. Een behoorlijk aantal strafpunten viel ons ten deel, dat begint alweer goed dacht ik nog. Holger Brauwers kwam na ons en reed een verkorte route om zo door de uitgang van het podium te verdwijnen, ook een honorabel aantal strafpunten. Phillipp reed zo hard de stenen over dat zijn carterpan lek sloeg op een steen, olie al over the place en een berging van een uur. Herman Anzini vertoonde zijn kunsten ook en reed als eerste de proef door en uit met een minimaal aantal strafpunten. Als laatste Hans Jozef Gees, en deze reed zijn auto muurvast op de stenen en moest ook ontzet worden en werd hiervoor beloond met een aanzienlijke hoeveelheid strafpunten. Dus al met al hadden we het niet eens zo slecht gedaan. De volgende sectie bestond uit wat stenen een 4 tal poortjes waarvan er drie op een niet te nemen plek stonden. Wij mochten als eerste starter de route bepalen. Ik had het al gauw gezien, erin , een te rijden poortje meenemen en linia directa naar de uitgang. Margreet was het er ook mee eens en zo gezegd zo gedaan. Da wagens na ons vonden dit een prima route en deden het op dezelfde manier. Alleen herman anzini probeerde nog wat onmogelijke poortjes met als resultaat een poortje meer gereden maar hetzelfde aantal straf punten als de rest omdat hij een paaltje om reed en wat richting wissels.

Proef 17 stond er op het programma en dit was er een met wat licht klimwerk op steen en een een paar schuine poortjes op een helling. Het weer wat aanvankelijk zonnig was veranderde in bewolkt en er begon af en toe wat licht te spetteren. Holger en Gees reden redelijk door de sectie heen. Herman Anzini had weer een eigen plan uitgebroed en reed schuin achteruit een helling op om zo een erg schuin poortje te kunnen nemen. En wat in twintig jaar nog nooit gebeurd was gebeurde, de Steyer viel op zijn kant. Niet al te veel schade en het was voor deze dag toch de laatste proef. We zagen het al een beetje aankomen. Na een uur ook deze weer rechtop gezet uit de sectie gehaald. De regen begon toch wel serieus te worden en de temperatuur werd ook onaangenaam te worden. Toen wij moesten rijden als laatste viel de regen behoorlijk. En regen en steen is samen glad.  Een heuvel die jan niet op wist te komen, waar alle andere zo droog tegen op reden, konden wij na verwoede pogingen ontzetten.

 

Ook de uitgang wisten we te halen. Een nat einde van een mooie dag. Terug naar het renners. Phillipp en zijn bijrijder Holger waren nog druk aan het repareren. Hij woont op een uur rijden afstand en had onderdelen gehaald thuis. In de eerste instantie dacht hij dat er alleen een deksel van zijn carterpan kapot was maar er bleek ook een scheurtje in zijn carterpan zelf te zitten. Nadat hij die met wat kit en pakking gerepareerd had was hij ook weer klaar om de volgende dag weer mee te rijden. Nadat we onze strafpunten geïnventariseerd hadden en vergeleken met de rest van ons veld konden wij niet anders concluderen dat we derde stonden. En dat met een bijrijdster die voor de eerste keer meereed, niet slecht.

 

Zaterdag begonnen we weer om kwart over negen, dat wil zeggen dat dan de eerste starter klaar moet staan. Het weer was wat opgeknapt, het regende net niet, het wel wat fris. We zouden starten als een na laatste maar omdat Phillipp ook weer aanwezig was werd alles een beetje door elkaar gehaald en starte we als vierde, ook goed. Sectie met een lange helling en daarop natuurlijk de onvermijdelijke poortjes, hellinkje voor herman, zij waren er ook weer bij. Ze hadden een paar nood reparaties gedaan konden dus weer meerijden. Weliswaar met cross brillen op want hun voorruit was behoorlijk kapot en zou kunnen breken. Holger Brauwers als eerste, en hij wist zo te manoeuvreren dat hij geen poortje gereden had en toch gediskwalificeerd werd vanwege te veel richtings wissels. Margreet en ik hadden een

 

 

redelijke route bedacht en deze ook zo uitgevoerd, waar het niet dat ik toch weer een verkeerde inschatting had gemaakt en zo een poortje van de aardbodem liet verdwijnen. We lieten de helling voor wat hij was om zo min mogelijk punten te vergaren, jan had op deze helling al een vruchteloze poging gedaan. Uiteindelijk kwam als enige de steyer er tegen op, maar die heeft dan ook tegen de 400 pk. De volgende proeven reden we goed mee, zo konden we mooi onze derde plaats handhaven. Wel voelde we de hete adem van Team Gees in onze nek. Gees kan goed rijden met zijn magirus maar hij wil ook wel eens te snel en dan maakt het hem niet uit of er een paar poortjes meer of minder om gaan. In proef 21, een proef met heel veel poortjes op moeilijke passages moest Gees als eerste het strijdperk betreden. Vlak voor de uitgang wist de truck op zijn kant te leggen, niet ernstig maar wel gediskwalificeerd. Wij reden deze sectie goed, Margreet snapte het steeds meer en haar aanwijzingen werden steeds beter. Maar door tijdgebrek konden wij de uitgang ook niet bereiken, dus ook gediskwalificeerd. Na de middag pauze ging de S4 klasse proeven rijden die gesitueerd waren tegen een stijle helling op. Sectie 3 betraden we als tweede starter en een te nemen steile helling omhoog konden we, tot mijn verbazing, met enig gemak bedwingen. Wel merkte ik bij deze steile oprit dat de motor wat in hield. Ik schonk hier eigenlijk geen aandacht aan, vuiltje of zo overdacht ik. Alle trucks in onze klasse reden deze sectie goed. De volgende sectie, nummer 1lag er vlak naast, ook op de steile helling en diverse poortjes stonden met de rij richting omhoog. Wij waren de gelukkige om als eerste te starten en en we hadden besloten om achteruit de proef in te gaan. Eerst een stuk achteruit de helling af om

 

 

 vervolgens vooruit een poortje omhoog te nemen. Zo gezegd niet gedaan want de magirus weigerde dienst. De motor kwam niet op toeren en sloeg helemaal af. Na verwoede startpogingen die tot nix leiden besloot ik op te geven, en achteruit onder aan de helling de proef te verlaten. Dat is wel makkelijk van een proef tegen een helling op, je kan zonder motor en hulp de sectie uit komen. Nu is het zo dat in zulke situaties mijn humeur zich meegaat met de helling naar beneden. En dan mag ik graag alles en iedereen de schuld geven behalve mijzelf niet natuurlijk. Terwijl ik gewoon kwaad ben op mij zelf. Wat was nu het geval, na de wedstrijd in Emmen heb ik de tank van magirus niet meer vol gegooid. Normaal kan je makkelijk twee wedstrijden rijden op een tank. Maar ik was vergeten dat ik weliswaar voor Emmen nog dertig liter er bij heb gegooid maar dat de tank toen niet vol zat. Dus ik dacht dat nog een wedstrijd geen probleem zou zijn. niet gerekend op zulke extreem schuine proeven waardoor de zuig leiding in de platte lange tank lucht gaat aanzuigen……. Dom he. Met behulp van een team genoot van Jan de magirus weer aan de praat gemaakt. Margreet mij dringend duidelijk gemaakt om ergens diesel vandaan te halen en de tank weer te vullen zodat we deze perikelen niet nog een keer zouden meemaken.. Bij de team Schoch regelde Margreet een jerrycan en zo diesel uit de tank van de Renault gehaald en de diesel van de magirus weer op peil gebracht. Ook een goede manager die Margreet. Ze wist mijn dwarsheid zelfs te breken. Bij dit alles wisten we niet dat het voor die dag de laatste proef zou zijn, in ieder geval zat de tank weer vol. Na de punten vergeleken te hebben met die van Nikky, jan zijn meisje, wisten we nog steeds de derde plek te handhaven, in de laatste proef waren we niet de enige die er een puinhoop van maakt, Holger Brauwers had in het begin al opgegeven, over het lint, Phillipp bakte er ook niet veel van, stond ook heel ver achter ons. Gees reed goed en gaf nog een showtje dwars de helling af glijden. Jan en herman reden heel goed, die waren ook niet meer in te halen. En die avond weer heerlijk gegeten, ook een prima kok die Margreet.

 

Zondag weer kwart over negen starten, en we zouden rijden tot twaalf uur. Een sectie die me vaag bekend voor kwam, vorig jaar hadden we deze, in iets andere vorm, ook op zondagmorgen. Niet heel moeilijk, maar Gees was ons genaderd met 80 punten verschil. Dat is niet veel, twee poortje omrijden en dan stonden we gelijk. Nu waren wij in het voordeel dat we als laatste starte, konden we zien wat andere deden en vooral team Gees iin de gaten houden. Iedereen reed deze sectie op een andere manier, en Hans Jozef Gees reed niet onverdienstelijk maar liet een lastig poortje met een boomstronk in het midden liggen en bij de uigang vernietigde hij nog wat paaltjes. De spanning liep toch wel flink op,

 

 

wij konden ons een paar foutjes persisteren maar als we vast zouden komen te zitten op het poortje met de stronk was het bekeken. Ik had bij Jan gezien hoe dit poortje goed te nemen was en wilde het ook zo doen. Margreet was nog meer gespannen dan ik en een paar keer moest ik haar tot rust manen. Uiteindelijk reden we de sterren van de hemel, en geholpen door diverse strijd genoten heel mooi door de uitgang gekomen. Zo hadden we de voorsprong op de rest vergroot en een derde plaats kon ons eigenlijk niet meer ontgaan. Dat dit de enige proef was die wij zouden rijden die morgen kwam nogal onverwacht, het was half elf geworden en een groep van zeven auto,s nog voor twaalven een sectie laten rijden kon niet meer.

Dus een derde plaats behaald, vreugde alom, enne Margreet kon haar geluk niet op als een zantstorm wervelde zij in de rondt, en ik was ook heel blij, weet me altijd prima in te houden…… Ondanks dat ik een jaar niet wilde rijden heb ik, en mijn twee bijrijders, twee mooie resultaten gehaald. Ik denk de beste ooit, zo vlak achter elkaar. Zal ik elke jaar maar zeggen dat ik er mee stop………. . misschien ben ik er wel an toe om te winnen, wie zal het zeggen, je weet het niet he.

Ron van Gemeren 2010 

 

  

Ik zou dit jaar niet rijden, ik had mezelf een vrij jaar beloofd.  Niet dat ik het met tegenzin doe hoor, integendeel.  Maar het meedoen aan de EK trucktrial bepaalt voor een groot deel hoe je zomer er uit ziet.  En ik wilde wel eens een jaar zonder, gewoon wat andere dingen doen.  Zoals het onderhouden van mijn sleepboot.  En dit jaar wilde ik zoals eerder vermeld meedoen aan een Rally, en wel met de motor.  En hier gaat ook de nodige tijd en geld in zitten. De rally is gereden, de Baya Saxiona hebben Clemens Bos en ik gereden, en niet eens onverdienstelijk zo voor de eerste keer. Maar later meer hierover, eerst de truck trial perikelen. 

 Zoals gezegd werd er dus een wedstrijd verreden in Emmen, Drenthe, de 3^e in de serie van het EK.  En als Nederlander kon ik natuurlijk niet wegblijven.  En eerlijk gezegd prikkelde het toch wel een beetje. Ook mijn broer Wil toonde enthousiasme en wilde graag weer een keer bij rijder zijn.  De magirus stond al opgeladen, ik hoefde deze alleen maar vast te zetten. Bij het vastzetten viel mijn oog op een reparatie die ik sinds Osnabruck vorig jaar nog had moeten doen, helemaal vergeten maar het zou het wel uithouden.  Oliehandel van Megen in zaandam stond weer garant voor de brandstoffen, proviand ingeslagen en afgereisd naar het hoge noord’n.  Heerlijk zo,n binnenlandse reis en na een 2,5 uur stond ik via een heleboel gezellige polder weggetjes omstreeks half zeven in de vooravond op het terrein van Moto Drome Emmen, waar het spektakel zou plaatsvinden.  Mijn broer en zijn familie stonden al te wachten op me, evenals Margreet Zant, een goed vriendin van me die haar roots heeft in deze contreien en hier ook nog steeds woont.(http://www.margreetzant.nl/)   Niet alleen door deze mensen werd ik allerhartelijkst begroet, een groot deel van de trucktrial scène heb ik de handen geschud.  En ik vond het weerzien erg leuk, ontroerend bijna.  Na enig geharrewar over waar ik moest staan op het renners kwartier  kon ik dan uiteindelijk een plek innemen naast de stal Bussing, de andere nederlander die deze plek voor mij had vrij gehouden, zodat wij als enige Nederlanders bij elkaar konden staan om zodoende de Nederlandse taal te doen spreken en het overwegende Duitsche geleuter in de spreekwoordelijke kiem te kunnen smoren. Maar ja, de familie Bussing, ook rijkelijk aanwezig, komt uut de achterhoek…….en daar spreken ze geen ABN.  Dus het Nederlands was weer in de minderheid, maar dit kon een fijne wedstrijd niet in de weg staan. Mijn broer  was al eerder die dag aanwezig en had de door de organisatie verplichte op te plakken stickers al op gehaald bij het afgifte punt . Dit is elk jaar weer een crime om deze op het voertuig te plakken, het moet op een voorgeschreven volgorde en als je bij de diverse auto,s kijkt zie je ze allemaal op een andere manier zitten,  het zal bij de controle wel weer gezeur geven…… . Wil en Thom waren al druk aan het plakken, Margreet die ook niet stil kan zitten plakte ook haar steentje bij en binnen de kortste keren zaten de verplichtereclame objecten op hun voorgeschreven plaats.

 . 

Na een gezellige avondvulling tevreden naar bed. Zaterdag morgen eerst naar de “technische abname”, dit kon tot negen uur, kwart over acht aanwezig en mijn favoriete commissaris Jörg was de aangewezene om deze taak te vervullen. Zoals gewoonlijk werd de magirus zonder probleem goed gekeurd, ik denk niet eens dat Jörg iets van de wagen gezien heeft.  Ja en dan moet een andere commissaris de voorgeschreven stickers van de organisatie nog goedkeuren.  Deze voor mij onbekende nam zijn taak heel serieus en kon het door ons opgeplakte toch niet zonder enige kritiek het goedkeur stempel geven. Dus mijn broer en ik de boel weer anders opplakken want de volgorde klopte niet volgen het Hoofd plakafdeling.  Zelfs niet toen wij met steekhoudende argumenten en voorbeelden van andere wagens aan kwamen dragen bleef deze man zijn standpunt  verdedigen en hij was niet te vermurwen, punktlichheit mus sein.  Nadat we het een en ander veranderd hadden onder het slaken van een paar krachttermen zoals “potjandrie, hoe een nare klus” kon het de goedkeuring van de veldwebel verdienen  en kregen we de zo velbegeerde volledig ingevulde “laufzettel” uitgereikt zodat we ons konden inschrijven om zo mee te kunnen rijden in een wedstrijd van het EK trucktrial. Kwart over negen werd er begonnen met een rijders meeting waar we de huishoudelijke mededelingen te horen kregen,  en hier horen we ook in welke sectie we beginnen en welke Commissaris we krijgen toe gewezen die dag, Het was Jörg, een leuke en vooral goede commissaris.We verzamelen met de hele S4 klasse bij de proef, en na het handen schudden en kauwgum uitdelen van Jan Borzym mogen we de proef in om deze te bekijken. Wij starten in sectie 15, ziet er niet moeilijk uit, maar bij de ingang rechts zit al een vervelend gat dat ons al opgevallen is, en weinig schenken er aandacht aan, maar wij als echt polderjongens zien al een moeilijkheid.  De sectie bestaat vooral uit zand,veen en water, hoe kan het ook anders.  Jan Borzym met zijn zwarte Ural start als eerste, en na het sein dat hij mag beginnen rijd hij zijn wagen meteen met zijn rechter voorwiel het gat in.  Na wat heen en weren zit hij al muurvast, en hij is nog niet eens het eertse poortje door.  De volgende is Herman Anzini met zijn witte Steyer.  Ook hij laat zich verrassen door deze Drentse valkuil en rijd zichzelf ook vast.  Dan moeten wij starten, ik weet de magirus meer links te sturen, we missen het gat en een direct erachter gelegen poortje maar weten wel de sectie binnen te komen. We rijden eerst de poortjes die we zeker kunnen rijden en daarna gaan we achteruit naar een poortje welke vlak naast een water partij ligt..

 

Ondanks dat ik weet dat we het risico nemen dat we vast komen te zitten doe ik het toch. De bedoeling is achteruit het poortje door en dan buiten om vooruit er langs, goed planNadat we het poortje door zijn glijden we met de achterkant het water in en staan erg schuin.  We proberen nog wat maar we komen steeds schuiner waardoor we meer en meer vast komen te zitten. Samen besluiten we het op te geven en de zijdelingse schuinte van de wagen dwingt ons eigenlijk hiertoe. We laten ons helpen door een graafmachine die ons aan de beugel vast houd tegen het om kiepen..

.

Na ons weet fhilipp met zijn Faun ook de sectie in te komen maar rijd zichzelf na het tweede poortje vast in een stuk waar het erg slap is. Daarna komt Holger Brauwers met zijn iveco maar Holgie heeft zo zijn eigen ideeën  en rijd wel de sectie uit als enigste maar wel met de meeste strafpunten. Iedereen onderschat de Nederlandse bodem, en vooral het veen. Inmiddels is de trouwe fanclub ook gearriveerd, onze vader en moeder, versterkt door onze ome Bert en tante Josien.En natuurlijk Els en Thom, druk foto,s nemend voor het nageslacht, wat hij zelf is.Margreet was al bij de start van de proef aanwezig en deze support ons meteen al op haar eigen enthousiaste manier, getuige haar opgenomen filmpjes. Hier een kleine samenvatting van haar filmverslag “ wat doen ze nu, neeeeee, kijk uit, oooohhhh niet doen, toch wel he, ga opzij (man voor haar) hijg hijg rennen, zijn ze erdoor, pieeep zooi.  De tweede proef die dag is er een met veel manoeuvreer  werk, maar niet zo moeilijk. De sectie bouwer heeft een paar poortjes net voor een sloot neergezet maar de vorige groep die in deze sectie heeft gereden  heeft geen sporen achtergelaten door deze sloot. Wil en ik besluiten deze sloot ook te laten voor wat hij is en willen hem laten liggen. uiteraard kijken we nog even aan wat Herman Anzini doet die voor ons start. Ook hij laat de sloot de sloot en wij die als tweede starten rijden de proef met een acceptabel aantal strafpunten, tot nu toe rijden we lekker mee. Na de middag pauze starten wij als eerste. Wij zijn not amused, het is een moeilijke sectie waar geen logische route te bedenken is. de sectie bestaat uit een in het midden gelegen grote berg grond en een grote plas water. Wij kunnen er geen chocola van maken en als we na de verken tijd op het fluitsignaal van de dienstdoende commissaris de proef in rijden weten we niet wat we gaan doen. De uitgang is sowieso niet te rijden, deze is gesitueerd achter een soort overhangende klif van een meter of vijf hoog.  Het enige poortje wat te rijden is bevind zich in het water, en om te beginnen wil ik deze doorrijden en dan eromheen achteruit terug.  Het doorrijden gaat goed maar hierachter wordt het water wel iets dieper en de tot duikboot omgedoopte Magirus komt bij elke beweging vaster te zitten.  Het water stroomt de cabine in, aan Wil zijn kant gelukkig, geeft niet want hij moet er toch uit om de bergings lijn over te brengen. Nadat we weer met droge hoeven staan en onze wonden likken speculeren wij druk hoe ver we nu wel met punten achter komen te staan. Maar de wereld van het truck trial is een bijzondere wereld, iedereen heeft een ander plan maar niemand komt verder dan het rijden van één poortje en staan dan vast of worden gediskwalificeerd vanwege de maximale aantal rijrichting wissels. Als laatste mag Jan Borzym met zijn bijrijderster Nikki, zijn zwangere vrouw, een show geven.  En Jan heeft goed kunnen bestuderen, hij rijd de sterren van mijn hemel en weet een viertal poortjes te rijden. Hierdoor loopt hij ver voor ons uit , en wij rijden nog steeds goed mee met de rest.  Er begint zich zowaar een kleine voorsprong door ons af te tekenen. De laatste proef die dag is ook niet moeilijk, veel manoeuvreren, en wederom water waar we door moeten maar goed te rijden.

Als we aan het einde de balans op maken van deze dag mogen we ons verhuigen op een voorlopige tweede plaats, maar we voelen wel de hete adem van pillipp in ons nek. We hadden nix te repareren dus konden we de avond doorbrengen met wat bekenden uit de bagger scène. Ton Stoker en leon de Wit. Zelfs frank langenberg liet zijn gezich t weer eens zien bij het trucktrial. Later nog even gesproken met iemand van rally maniacs.nl. en margreet vond het allemaal heel vermakelijk , al die pseudo stoere kerels. De zondag wederom kwart over negen beginnen, en de organisatie heeft bedacht dat de eerste starter dus om kwart over negen “start bereit” klaar  moet  zitten.  Deze sectie hadden we al gereden op zaterdag, en zo te zien was de S5 klasse erdoorheen aan het baggeren geweest. Hier reed herman anzini zich helemaal vast na twee poortjes dus van hem hadden we nix meer te duchten, mits we zelf natuurlijk goed reden.  We namen geen risico, en reden netjes de proef door en uit. Maar ook phillipp deed het goed, dus enige voorzichtigheid onzer zijde was geboden.  De volgende  was er een met heel veel bagger, vette bagger.  De dag ervoor had ik al gezien hoe de S1 klasse vierkant door een kraan er werden uitgetild. Hier kwamen nog een paar bekende langs, en wel Clemens en Maarten Bos met aanhang. de adjunct-en directeur van oliiehandel van Megen haden de 250 km overbrugt en kwamen eens bekijken wat zij zoal sponsoren en of ik wel mijn best deed natuurlijk. Als tweede moesten we starten, maar ook hier viel weinig eer te behalen.  Twee poortjes door en dan proberen de uitgang te halen, niemand die dit lukte. Philipp probeerde nog een poortje achteruit te nemen maar dit werd niet beloond, ook hij bleef steken in de zuigende bagger.  Na de pauze werden wij wederom als eerste aan de start verwacht, leek geen moeilijke sectie.  Ook hier was de uitgang weer van een berg en door een sloot gesitueerd. Alle voorgaande poortjes zonder problemen doorgekomen,wij hadden een route bedacht waar alle anderen hun eigen variant op reden.  Het poortje voor de uitgang stond boven aan de heuvel en alleen een slootje scheiden ons nog van de uitgang.  In mijn naïviteit had ik gedacht dat de magirus wel door het slootje zou schieten, mits ik genoeg vaart zou maken.  Nou dat kon geregeld worden, heuvel af en gas erop.  Een halve meter diep zat de snuit van de magirus, als een jack russel in een konijnen hol.

Dus de kraan maar weer eens op geroepen, ik had bedacht dat de wagen wel aan de rolbeugel uit zijn benarde positie bevrijd kon worden.  Dikke strop er aan en hijsen maar. Maar ik onderschatte de het gewicht en de positie van de auto, vlak nadat ik voelde hoe de auto loskwam hoorde ik een vervelend geluid van brekend ijzer en de schoren van de beugel naar het chassis hadden een andere vorm aangenomen. Nadat ik de schade bekeken had en een zacht grutjes nog aan toe had geslaakt hebben we de wagen aan de achteras  tegen de heuvel op getrokken. Met behulp van de kraan machinist de beugel weer in positie getrokken en naar de Alfers clan in het renners kwartier gereden om de beugel proffesorisch te repareren zodat we toch verder konden rijden. We moesten immers de tweede plek verdedigen. Op zo,n moment krijg je van alle kanten hulp, mijn zoon Dave en Wil begonnen met het slijpen en lassen, Leon de wit hielp hier ook mee, Margreet begon de beplakking ter hoogte van het te repareren deel van de beugel te trekken en Mirthe begon de voorkant te ontdoen van de veen resten..

 

En ik had natuurlijk de supervisie en maande iedereen om  toch wel wat haast te maken.  Na een kleine twintig minuten waren we al klaar, alleen de linker uitlaat pijp kon niet ter plekke gerepareerd worden. En zo konden we ons weer bij de groep voegen. Deze waren net klaar en het werd nu wel spannend. We stonden nog steeds tweede maar phillpp stond met een miniem verschil van veertig punten achter ons. Eén paaltje omver rijden en hij ging ons voorbij. De laatste sectie was niet moeilijk, maar dan moet je juist scherp blijven.  Vaak zie je het dan alsnog misgaan . deze proef starte we als laatste, een mooi positie voor een bepalende proef.  Phillipp reed alsnog  een paaltje omver, dus wij hoefde alleen nog maar gewoon alles door te rijden en nix te raken, en er was nu enige speling. Zo gezegd zo gedaan, een tweede plaats kon ons niet meer ontgaan.  En zo stonden wij wederom met de drie oudste wagens op het podium, Jan 1, wij 2 en phillipp 3.  een mooiere afsluiting van een wedstrijd op Nederlandse bodem konden we niet bedenken, nou oke dan nummer 1 worden……..

 baya saxiona

           

al langere tijd loop ik met het idee om weer wat meer met motoren te gaan doen. En wel op het enduro / rally gebied.  Doordat ik mijn harley na 22 jaar aan een andere eigenaar gunde kwam er ruimte voor een andere motor.  Mijn interesse werd gewekt door een op internet aangeboden KTM factory rally 660.  Een fabrieks rally motor welke 2 maal ingezet is in de Dakar. De laatste keer heeft hij hem niet uit gereden.  Deze motor is nu een klein jaar in mijn bezit en ik oefen er regelmatig mee.  In het begin erg voorzichtig en veel vallen.  Diverse trainingen gevolgd, waaronder twee maal bij Frans Verhoeven.  inmiddels heb ik de motor redelijk onder controle, een echte rally crack zal ik niet worden maar het gaat me niet slecht af. Deze motor weegt inclucief tankinhoud van 36 liter een kleine 200 kg, terwijl de “gewone” enduro motoren ongeveer een 100 a 125 kg wegen.  gekscherend noemen we deze motor ook wel eens KTM cargo.  Daar staat tegenover dat het beestje wel over een 70 pk beschikt en ook behoorlijk snel is. Hij is niet voor het sluip en kruipwerk gemaakt maar volgens frans verhoeven gewoon gemaakt om erg hard mee te rijden.  Ik ben aan het kijken met welke rally ik mee kan doen.  Enige training omtrend roadbook en gps kan geen kwaad.  Mijn mede teamgenoten staan ook hierbij, Clemens en Bouk.  Heleaas is bouk momenteel even out of order, lam voorpootje.

Na elf jaar Osnabrück weet ik inmiddels dat het geen lichte wedstrijd wordt. En zo ook deze keer weer wist Herman Smits, de hoofd scheidsrechter, er een waar slachtveld van te maken.De steengroeve die elke keer voor dit spektakel wordt gebruikt ligt op de Piesberg,En elk jaar ziet het er weer anders uit, want deze groeve is nog steeds actief in gebruik.Waar anders de grote cattepilar dumpers rijden is nu een rennerskwartier ingericht met een feesttent en natuurlijk de gebruikelijke eten en drink gelegenheden.Op de pas opgeblazen bergen steen zijn secties uitgezet, niet tot genoegen van iedereen overigens.Dit keer was Nederland rijk vertegenwoordigd, de drie, uit een in het verleden veel groter aantal delnemers overgebleven teams waren allen aanwezig.Het team van Jos de Hond, Han Bussink en wij natuurlijkOsnabrück ligt ook vlak bij Nederland, waardoor je er ook heel veel Nederlands hoort praten.Ook wij worden bezocht door relaties, op zaterdag was Peter Bramson aanwezig om ons moreel hoog te houden en op zondag waren de gebroeders Bos, de bedrijfsleider en diens adjunct van Anton van Megen oliehandel aanwezig om ons te supporten Mijn bijrijder was dit keer Bouk Schellingerhoudt uit westzaan, bouk heeft een ruime ervaring in de jeeptrial wat tot uiting komt in het inzicht wat hij heeft in het trialrijden.Mijn vaste bijrijder en broer Wil was verhinderd vanwege zijn vakantie,.Op zaterdag vingen we aan om kwart over negen, en de eerste sectie die we moesten rijden bestond uit een hele berg stenen, variërend in grote, als een voetbal en als een kubieke meter.Onze klasse, de S4 bestond dit keer uit zes trucks en de mensen van de teams stonden elkaar allemaal een beetje aan te kijken.Een normaal mens zou het niet in zijn hoofd halen om met wat voor voertuig dan ook deze materiaal sloperij te betreden.Niemand verplicht je om zo,n parkoer te berijden, maar ja het is een wedstrijd.Onze start positie was zeer gunstig, namelijk als vijfde, dan konden we eerst nog even aankijken hoe het eruit zou zien met de andere deelnemers.Jan borzym met zijn zwarte ural was de eerste, deze nam bij de ingang het lint mee, dus diskwalificatie.De tweede was Herman Anzini met zijn Steyer, hij reed een spoorstang doormidden, einde oefening.De derde was Udo Heidenreich met zin 500 pk sterke MAN, bij hem brak zijn aandrijfas, heeft deze gerepareerd in de sectie omdat er geen kraan bij kon komen om te bergen.De vierde was Philipp met zijn 52 jarige Faun, die kwam vast te zitten op een andere route, welke mijn idee was.En dan wij, die route die fhillipp nam was goed te doen maar dan moet je wek wat gas geven en houden, dus als eerste reden wij deze sectie in en door, na ons kwam Holger brouwers met zijn iveco en deze deed het kunstje ook na.

Zo stonden wij nu met betrekkelijk minder punten dan de andere voor in het klassement.Het was inmiddels wel al half een geworden, want door het bergen en repareren gaat veel tijd verloren.Na de middagpauze een iets makkelijker sectie, steile afdaling met een gruizige ondergrond   Dus dat was wel een beetje spannend omdat door het glijden de auto moeilijk onder controle is te houden.Maar deze sectie wisten we goed door te komen alleen de uitgang kwam niemand uit, zo ook wij niet.Hier liepen een paar andere teams ons toch weer wat in.De laatste sectie van deze dag was ook wel een moeilijke, het eerste stuk bestond uit grote bergen steentjes waar hier en dar poortjes in geplant waren.Dit was nog moeilijk rijden, veel wegglijden en erg zijdelings schuine delen, daarna een afdaling naar rotsige bodem met nog een drietal poortjes en de uitgang.Ongeschonden kwamen wij hieruit maar we lieten wel een slagveld aan gebroken paaltjes achter.We stond nu nog steeds op een tweede plek in het klassement maar de ander teams kwamen met rasse schreden naderbij.Het werd nog een hele klus om deze plek vast te houden, de verschillen werden nu wel erg klein, een paaltje omrijden zou nu al en plaats schelen. Zondag negen uur rijders bespreking en om kwart over negen stonde we bij de eerste proef,.Een verse hoop stenen met onbegaanbare poortjes.Eerlijk gezegd werd ik er een beetje droevig van.Hier kon gewoon niet gereden worden zonder brokken te maken en vast te komen zitten op die stenen.Bouk en ik hadden al besloten om de proef in te rijden en er weer achteruit uit vandaan, want om nu moedwillig mijn truck te slopen had ik geen zin in en dat ie het me niet waard.Anderen dachten er hetzelfde over en na enig gediscucheer  besloot de totale groep om deze sectie te weigeren, hierdoor krijgt iedereen hetzelfde aantal maximale strafpunten.De volgende proef  die we toen kregen was tenminste weer rijdbaar, een afdaling met wat schuine poortjes hier en daar.Als tweede moesten wij het strijdperk betreden, en de poortjes die we wilden rijden hebben we ook gereden zonder al te veel strafpunten.Er was een erg schuin poortje dwars we over twijfelden, we besloten deze te laten liggen omdat het teveel risico met zich meebracht.Dit poortje zou door alle andere teams wel genomen worden waardoor we flink in klassering daalden.Een opgang welke philipp niet haalde reden wij moeiteloos met een hoop rook en stof op, dat dan weer wel.In de volgende sectie zat een hele hoge klim in, en boven op de klim was een plateau waar ook nog enkele poortjes stonden.Wij hadden al gezien dat het voor onze magirus deutz met zijn 180 pk absoluut gaan haalbare kaart was om daar omhoog te komen.En aangezien er ook geen alternatieven waren om ergens anders boven te komen zouden we hier door de meeste teams ingelopen worden en was een tweede of derde plaats voorgoed achter de horizon verdwenen.Ook phillipp en jan kwamen niet omhoog, zij hebben ook niet veel pk,sNa de pauze kregen we een sectie die bestond uit een hoop…… stenen dus.Wij lagen inmiddels zo ver achter dat we alleen nog maar zo goed mogelijk konden meerijden en hopen dat een ander ernstige fouten zo maken of uitvallen door mankementen.Ik nam enige nervositeit waar bij mijn mede teams, er kon nog van alles gebeuren bleek dus, Iedereen reed op het scherpst van de snede en probeerde de onmogelijkste dingen om nog maar een poortje te rijden.Wij moesten als laatste, we hadden dus lekker veel kunnen afkijken,Het voor ons te rijden deel van de sectie hadden we wel in het hoofd.Maar toen we alsnog verkeerd voor een poortje uitkwamen moesten we een aantal keer rangeren.Bij de vijfde keer van richting veranderen werden we afgefloten, de commissaris zei dat we zeven keer hadden gewisseld.Ondanks onze protesten en die van onze collega,s aan de kant moesten we de sectie verlaten, met een berg strafpunten achterop de laadbak.Toen stonden we al een na laatste, net onder phillipp, die stond laatste.We konden nu echt nix meer goedmaken.Nog een sectie wilden ze ons laten rijden, en deze was echt heel onverwachtHet was een lege sectie, en de opper commissaris stond er bij.Hij gaf iedereen twee paaltjes en die konden we naar eigen inzicht plaatsen.Dit was totaal nieuw, maar iedereen was geestdriftig bezig om zijn poortjes op een slimme of moeilijke manier te planten.Ik begreep de bedoeling wel van het opperwezen.Er gonsde veel commentaar door de trucktrial scène, het was te moeilijk en te veel.Ik dank dat Herman Smits wilde kijken hoe we nu zelf een sectie zouden opbouwen, en welke moeilijkheidsgraad.Goed gevonden van herman, en zo wisten de trialers ook wat het is om een sectie te bouwen.De sectie was nu een wirwar van poortje en wij konden nog niet echt een route ontdekken.Inmiddels was het hard gaan regenen, phillipp en wij moeste als laatste rijden.Wij hebben samen maar  bedacht om niet meer te rijden, we stonden al zo ver achter dat het toch niet meer uitmaakte, en het zou ook niet zo laat worden, het was al tegen zes uur.In het klassement maakte deze proef niet veel meet uit, wel stonden de nummers een twee en drie een paar punten van elkaar af.Dit geeft wel aan dat het belangrijk is dat er heel goed beoordeeld word, en soms heb ik daar mijn twijfels over.De dames en heren baan commissarissen zijn ook mensen en een hele dag scherp blijven is best moeilijk.Zij zijn ook afhankelijk van hun marchals, deze geven ook aanwijzingen aan de commissaris.Meestal zijn de marschals van een club of zoals hier medewerkers van het rode kruis.Deze mensen doen heel erg hun best maar zij hebben geen of weinig kennis van het reglement.Dus of een poortje nu wel of niet gereden is kunnen zij niet altijd beoordelen.Wij hebben goed gereden, de meeste dingen die we wilden lukte ook, niet blijven hangen, of kapot gegaan, wat op dit terein een wonder mag hetenander teams zijn gewoon beter, hebben soms meer vermogen.Hoe dan ook, voor het team wheels over the world is het seizoen voorbij.Dit was voorlopig de laatste wedstrijd, er zijn nog wedstrijden in oostenrijk en Hongarije.Deze zijn voor ons te ver weg, het budget laat dat niet toe. Ron van GemerenAug. 2009       

 Bij nurburg hoort ring, de nurburgring, 2 km van dit wereldberoemde circuit is een 4 x 4 terrein van Camp 4 fun.Op dit terrein werd de trial verreden, met een behoorlijke moeilijkheids graadDe grond bestond hoofdzakelijk uit een soort klei.Maar er waren ook plekken waar op dinosaurus eieren gelijkende keien zich hadden genesteld.Zulke keien he trekken als een magneet de heren commissarissen aan die er dan naar hartelust op de meest onmogelijke punten poortjes in gaan planten.Dit geld ook voor de schuine en lange hellingen, als een stel klipgeiten gaan ze dan tekeer om de poortjes zo neer te zetten dat een achtbaan in disneyland er nix bij vergeleken isDe opper commissaris Herman Smits is er een van het ergste soortSoms denkt hij dat trucktrialers alles doen om te winnen, maar vaak wint het gezonde verstand van deze onverschrokken teams het.Zo weigerde de 2 grootste klassen, de S4 en S5, om een bepaalde proef te doen, later is deze sectie ook veranderd.   Zo wilden ze onze trucks van een 3 meter hoge recht naar beneden gerichte afgang laten afdonderen gevolgd door een heel schuine helling van 40 meter lengte met onderaan grote rotsblokken waar we al dan niet over de kop tegen aan zouden flikkeren. Het is niet ver rijden vanaf het thuishonk, dus vertrokken we met het hele spul rond half negen donderdagmorgen naar de Eifel, een 350 kilometer sturen.Ik werd vergezeld door mijn zoon Dave en mijn vriendin Marianne, mijn broer en bijrijder was met zijn eigen familie en auto die kant op gereden om daar in een van te voren besproken hotel in het nabij gelegen plaatsje mullenbach in te trekkenDe reis verliep voorspoedig en tegen twee uur in de middag reden wij het natte renners kwartier binnen.We werden begroet door Herman Schoch, een van de organisatoren en deelde ons mede dat we overal konden gaan staan.Het renners kwartier bestond uit een glooiende grasland welke weldra door een combinatie van regen en vrachtwagenbanden  in een baggerzooi zou veranderenDe mooie rechte plekken waren al bezet door de grote jongens met hun duizend bommen en granaten campers en trucks met opleggers en aanhangersDus wij een plekje uitgezocht om er vervolgens te gaan staan en vervolgens werd ons mede gedeeld dat we daar niet konden gaan staan want dit of dat en weet ik veelGloeiende gloeiende……..Dus maar weer ergens anders heen, natuurlijk niet weg kunnen komen met Renault en oplegger dus magirus afladen en voorspannen om zo een nog mooier plekje uit te zoekenBoven aan in het rennerskwartier.Mijn broer was inmiddels ook gearriveerd met Els en Thom en gezamenlijk zijn we eerst maar even wat gaan drinken en bijpraten.Het keuren en aanmelden stelt niet zo veel voor, eigenlijk kijken ze of alle verplichte stickers nog goed zitten en waar nodig moeten we nieuwe opplakken.Startgeld betalen, vrije doorgang kaarten en sectie plannen in ontvangst nemen en klaar voor de big bangWe hadden nog wat tijd over dus zijn mijn broer Wil en ik secties gaan bekijken.In bijna alle gevallen zijn de secties compleet en gereed op vrijdag.Ja mag deze dan ook gewoon betreden, te voet dan.Het heeft heel veel voordelen als je de secties van te voren verkent, dan zijn de verrassingen niet zo groot als je ze de volgende dag moet rijdenEn het geeft wel wat rust als je al een bepaald plan hebtom half zeven zijn we met de wedstrijd wagens in optocht naar de Nrburgring gereden en bij terugkomst hebben we maar eens wat gegeten. Zaterdag morgen om kwart voor negen rijders bespreking, het had in de nacht flink geregend dus de bagger was rijkelijk aanwezig.Na de huishoudelijke mededelingen en de aan de alle klasse toegewezen sectie en commissaris kon het spel beginnen.Onze commissaris voor deze dag was Jörg, een fijne vent en goede commissaris.Onze eerste sectie was niet al te moeilijk, een 7 tal poortjes waarvan er 3 sowieso niet te rijden waren.Wij starten als 4^e in een serie van 6, en na de 10 minuten verkenning te voet starte de eerste wagen, Udo Heidenreich die voor deze gelegenheid zijn wagen, een MAN, had laten chiptunen tot rond de 550 pk, waar is de grens, ter vergelijking onze magirus deutz is 180 pkToen wij deze eerste sectie verreden ging het niet geheel als geplant, wegglijdenden wielen en verkeerd in geschatte bochten speelden ons parten.Maar toch niet de slechtste uit onze serie.De volgend proef bestond uit een zeer schuine helling met onderaan een 5 tal poortjes in water en een paar vervelende heuveltjes.Het eerste deel ging perfect en een lastig gelegen poortje voor een heuvel namen we op het scherpst van de snede.Helaas liet ik het gas te vroeg los waardoor de wagen snelheid verloor en zo kwamen we met de middelste beschermplaat boven op de zandrug terecht waardoor we als een meikever met al onze zes wielen in de lucht spartelden.Een shovel heeft ons uit de benarde positie bevrijd, maar voor deze sectie werden we wel gediskwalificeerd.Je zou zeggen als je van je voorganger ziet dat hij blijft hangen dan geef je wat extra gas om er overheen te komen, zo niet team Brouwers met de ex iveco van Ton Stoker.Holger bleef op precies dezelfde manier hangen, terwijl hij voor het volgend poortje, een stijle helling omhoog , de weg had laten ontruimen, beetje dom.Deze sectie is maar door een auto uitgereden, en dat was de laatste starter, Udo Heidenreich.Herman anzini met zijn Steyer werd er uit getakeld omdat hij een gebroken spoorstang had, Jan Borzym met zij Oeral ging over het lint, Phllipp moest afbreken omdat hij meer dan zes keer van richting veranderde en de rest is bekent.Dus we bleven Qua punten redelijk bijEn toen was het alweer middag pauze, na de pauze wilden ze ons dus die sectie laten rijden met die te steile afgang, dacht het niet dus, gezamenlijk weigerde de gehele S4 om dit te doenDus kregen we een volgende sectie, wederom een schuine helling met wat onmogelijk te nemen poortjes hier en daar en een heel vervelende dwars op de rijrichting schuine ingangspoort.Als eerste moest herman anzini met zijn steyer, en hij ging wel erg schuin, maar belande uiteindelijk halverwege door een poortje heen, daarna was er een steile helling omhoog maar wonderlijk genoeg probeerde hij deze niet eens.Hij gaf op halverwege de sectie en ging beneden door het afsperring er uit.Toen was het onze beurt, eerst zouden wij meteen na de ingang recht naar beneden gaan en daar een poortje rijden, maar we kwamen meteen al weer verkeerd uit, dus als nog die hele dwarse schuine helling, maar ook voor deze kwamen we nu erg beroerd uit.Voorzichtig doorgaan maar en na enige spannende momenten waarbij de bilspieren regelmatig verkrampte kwamen we weer op controleerbare stukken.Ook hetzelfde poortje nog genomen als herman, nog geprobeerd een stukje omhoog te komen maar dit gaf niet het gewenste resultaat, dus ook de sectie voortijdig verlaten.De toon was gezet, iedereen deed hetzelfde, maar toen kwam udo met zijn krachtpatser.Het eerste deel deed hij iedereen na,maar toen reed hij gewoon even omhoog, alsof het een horizontale weg was.Hierna moest jan met zijn ural nog en die deed het kunstje na, met het gemak van een klipgeit reed hij omhoog, met de minste pk,s, onze mond viel open.Een nieuwe sectie en toen was het de beurt aan ons om als eerste de toon te zetten.Weer op de helling, we waren er nu toch, een sectie met slingerende poortjes naar beneden en een tweetal omhoog.Die naar beneden baarde ons de meeste zorgen, erg zijdelings schuin en grillig als een slang met darmklachten.Maar wij reden deze sectie goed, bijna alle poortjes gereden, en zelfs een door iedereen onhaalbaar poortje omhoog namen wij nog mee in deze klim, zelfs de uitgang haalde we.Dat we een goed plan hadden bleek uit het feit dat iedereen onze route reed.Dit was de laatste van deze dag, het was inmiddels ook al 7 uur in de avond geworden, we waren de laatste klasse die nog reed.We stonden heel dicht bij elkaar, Qua punten dan.Tussen nummer een en vijf was maar een verschil  van 100 punten, behalve Holger, hij wist zich met een paar honderd punten meer in de hogere regionen te handhaven.Het werd koud en diverse regen buien teisterde ons, dus besloten we maar met zijn alle een pizzaria op te zoeken, en na een korpuleus maal genoten we de ons toekomende nachtrustIn het renners kwartier was het heel erg rustig, koud en guur. Zaterdag morgen, tweede wedstrijddag, om 8.45 uur rijders bespreking, om 9 uur van start.We zouden ons naar een betere dan de vijfde klassering toe kunnen werken.In de eerste sectie van deze dag kwamen wij als laatste aan de start, dus we konden lekker lang afkijken en leren van de fouten van andere.Onze commissaris deze dag was jurgen, geen favoriet van ons.De sectie was eens niet op een helling maar er zat een gemene korte opgang in en het rangeren werd bemoeilijkt door de kleine ruimte.Toch stonden er een negental poorten in die allemaal wel te nemen warenHolger die als eerste starte werd al snel gediskwalificeerd door te veel richting wissels.De volgende was phillipp met zijn faun, phillipp wil nog wel een midden in de setie staan en dan toetert hij ter aanduiding dat hij niet meer weet wat hij moet doen.Meestal zie je dan meerdere bereidwillige conculega,s zich nerveus naar het lint spoeden om hem de helpende hand te bieden.Mij ergert dit, dat je elkaar zo nu en dan een beetje helpt is oké, maar phillipp maakt er een potje vanMaar het is niet verboden, ik zelf maak verkondig dan de mening dat we geen rijschool zijn en dat we ieder voor onszelf rijden, meestal zie ik dan verlegen blikken van mijn mede strijders.Pillipp verliet ook vroegtijdig de sectie en zo verging het iedereen wel zo,n beetje.Niemand hat de uitgang nog bereikt, Herman Anzini zijn Steyer werd afgesleept met een kromme stuur cilinder en toen was het de beurt aan ons.Wij reden goed, steile opgang redden we niet, maar als eerste rede wij door het uitgangspoortje.Wij zaten zo ineens in de top drie, als we dit vast konden houden…….De volgende sectie, groot niet veek poortjes maar wel een steile helling omhoog.Zag er goed uit, we hadden een goed plan, zelfs een slimmigheidje waardoor we wellicht nog verder zouden stijgen in rangorde.Iedereen reed redelijk makelijk tegen de helling op en weldra mochten wij onze kunsten vertonen.Maar het lot besliste anders, vlak voor wij het strijdperk zouden betreden gingen de hemel sluizen maximaal open en een regenbui waar Noach jaloers op zo wezen was ons deel.De helling werd zo glad als de hellingen bij spel zonder grenzen en het stijgende vermogen van de magirus was nihil te noemen.Plan B viel ook in duigen omdat de alternatieve helling ook niet te trotseren viel.De donderwolk beperkte zich niet tot de lucht alleen, in de cabine van de jupiter pakten zich ook donkere wolken samen.Enigszins woest en het G woord uitbrakend zijn we de sectie uit gegodverd.Zelfs Wil liet zich enige krachttermen ontvallen en ik ben maar even verderop tot rust gekomen Zo waren we weer 600 strafpunten rijker, en zelfs holger brouwers werd nu een concurrentMarianne zij heel voorzichtig dat het universum ons niet goed gezind was, dat dan weer welEn het hele gebeuren werd gevolgd door een Yannick, een vriend van Dave, met zijn vader Mark, die hadden de afstand zaanstad –nurburgring getrotseerd om vervolgens een stel rokend auto,s maar vooral rokende mensen te zien. Maar ze genoten wel van het hele trucktrial spektakel. Het was al was alweer middag pauze en ik heb mijn teleurstelling verdronken in de chocomelk.Gelukkig had els verse broodles meegenomen uit het durp, dit maakte veel goed.Na de pauze volgde er een sectie met veel stenen waarop we natuurlijk ook weer bleven hangen,Op aanwijzingen van jan borzym wisten we op het laatste moment nog los te komen anders had holger ons zeker voorbij gekomen.In deze sectie werd Udo Heidenreich gediskwalificeerd, wat hem zijn eerste plaats in het klassement zou kosten.Na deze sectie kregen we nog een steile afdaling met onderaan nog wat poortjes over een paar keien heen.Wij hebben deze keien gelaten voor wat ze waren, het was niet mogelijk om de achterstand in te halen.Jan borzym wist met zijn ural om over de keien heen te komen, als enige en hij wist Herman anzini hiermee van de eerste plaats te verdrijven, herman lukte het niet om om over de keien te komen, evenals Udo, die op plaats drie eindigde.Wij bleven steken op de 5^e plaats, een na laatste, Holger stond met een paar honderd punten nog achter ons.Het wrange is als je naar de einduitslag kijkt en dan 400 punten eraf trekt, een gemiddelde van de gladde helling proef, dan zouden we derde zijn geworden, geworden ja en niet zijn, dat is het verschil.Maar…. Alles is nog heel, en dat is ook wat waard, grrrrrrr. Ron van GemerenJuli 2009   

 2 e wedstrijd EK trucktrial 2009, verreden op 13 en 14 juni in Ostrava, Tsjechië.

Het zou een lange reis worden naar Tsjechië, ruim 1200 kilometer vanaf Wormer.Ik had ingeschreven voor deze wedstrijd zonder te kijken hoever het was. Maastal is het net over de grens van Duitsland, maar nu was het helemaal aan de andere kant van de Tsjechische republiek tegen de Poolse grens aan. Op woensdagavond vertrokken we precies om zeven uur in de avond, uitgezwaaid door Els en Thom, vrouw en zoon van mijn broer en bijrijder Dankzij een bijdrage in de kosten door mijn broer konden we deze wedstrijd rijden. Ik  ga graag rijden in de avond want dan is er nog een beetje te rijden in Nederland. Anders ben je alleen maar aan het fileren en schiet je niet op. Wij reden richting Dresden om daar de grens over met Tsjechië over te gaan Jan Borzym, een collega truck trialer had ons uitgenodigd om bij hem langs te komen. Hij woont in de buurt van Dresden, dus het lag op de route, daar even een hapje gegeten en daarna zijn wij alvast weer gaan rijden. Jan zou een uur of drie in de nacht gaan rijden maar ik ben niet zo,n nacht mens. En jan heeft een Amerikaanse Volvo met ruim 400 pk dus hij kan iets sneller de berg op als wij in onze Renault G 300 manager van, juist ja 300 pk De grens met Tsjechië stelt dus nix meer voor, waar je vroeger achter in een lange rij kon aansluiten om de grens te kunnen overgaan rijd je nu over een moderne nieuwe 4 baans asfalt weg de grens over Meteen daarna wordt de weg smaller en slechter, en heel erge steile klimmen van 12 %. En het werd donker en regenachtig. Ik wist dat we een vignet of zo moesten hebben om op de autobaan in Tsjechië te mogen rijden. Na bij een paar benzine pompen gevraagd te hebben kwam ik erachter dat je een ‘box”moet aanschaffen. Deze box, een elektronisch doosje welke voor het raam geplaatst dient te worden word geladen met een bepaald geldbedrag en telkens als je onder een “poortje”doorrijd dan piept hij en verbruikt van het tegoed, tot het op is en dan moet je hem weer op waarderen Uiteindelijk een gelegenheid gevonden waar ze deze boxen verkopen Na wat geharrewar en onduidelijkheden een box met een tegoed verkregen. Het was inmiddels een uur in de nacht geworden en de regen was ook serieus geworden en de aanvankelijke lichte hoofdpijn had zich ontpopt in een vervelende zware koppijn. Wij weer rijden over duistere smalle en slechte wegen om een parkeerplaats voor de nacht te zoeken.  Parkeerplaatsen zijn evenals politie nooit te vinden als je ze nodig hebt. Dus de stemming zat er echt in, na een uur een parkeerplaats gevonden, heel erg vol met collega’s, maar er was nog een plekje vrij, naast een koelwagen…….maar toch goed geslapen Half acht de volgende dag weer op pad om het laatste stuk naar ostrava af te leggen, ongeveer een 350 kilometer. De aanvankelijk goede snelweg gat langzaam over in de Oost-Europese stijl, erg hobbelig en slecht. Een soort betonplaten met hoogteverschil tussen de platen, op een gegeven moment konden we niet sneller rijden dan 60 kilometer per uur, anders rammelen wij en de Renault uit elkaar. Uiteindelijk tegen 4 uur rijden wij het rennerskwartier binnen, deze is gesitueerd op een grote parkeerplaats van een immens openlucht natuurzwembad. We nestelen ons naast Jan Borzym zijn wagen en laden af om de aan te melden en de technische keuring te ondergaan.  Er moeten stickers bij geplakt worden en dit moet in een specifieke volgorde zodat we alles over moeten plakken. Wij besluiten eerst maar eens om wat te gaan drinken want het gehobbeld van de laatste uren en nu weer het gezeur over een paar stickers zet mij in de dwarse modus, wil kan zich hier ook in vinden. Later zou alles goed komen Deze nacht slapen wij een comateuze slaap

Zaterdag om negen uur is de rijders bespreking, het duurt allemaal erg lang voor we wat horen De S4 klasse is niet al te groot, 5 wagens totaal, Udo Heidenreich heeft de twee weken pauze gebruikt om er een achteras bij te bouwen, en er is een pompeuze 3 asser tatra aan onze klasse toegevoegd Udo is bijna in alle klasse europees kampioen geweest dus ik maak mij geen illusies over het verloop van de wedstrijd . Maar om half tien horen we dan dat er een sectie officieel geopend zal worden door een in ostrava geboren Dakar persoonlijkheid waarvan de naam ons niet echt bekend voor komt. Na de plichtpleging gaan we dan echt van start. De eerste sectie van de dag is niet echt moeilijk, paar kleine hellinkjes Jan Borzym met zijn zwarte Ural bijt de spits af, wij moeten als derde starten Zonder problemen komen wij door de sectie met het beste resultaat. De volgend is veel pittiger, een lange en stijle helling omhoog waar bovenaan 2 poortjes achter elkaar staan en 2 poortje van boven naar beneden. Dus indien we niet omhoog komen kost het ons minimaal 4 x 80 punten, 320 punten En ik zie zo al dat wij de helling niet opkomen, jan zou het ook niet lukken, onze beide wagen zijn zo rond de 200 pk. Zoals ik al dacht komen we er bij lange na niet tegen op. Dus we moeten de poortjes doen die we wel kunnen doen. Deze poortjes staan erg lastig en ik weet de magirus zo te manoeuvreren dat we heel erg zijdelings schuin staan en het kiepmoment ligt op de loer. Bij elke beweging die ik maak schuift het beestje zijdelings weg, ik heb hem niet meer onder controle en samen besluiten we om op te geven en de wagen met behulp van een kraan gecontroleerd af te voerenBeter veel punten dan op zijn kant met een hoop schade. De berging doet meteen de toch al in grote getale aanwezige publiek toestromen, om te zien hoe dom ik weer bezig ben geweest Ik mag graag in de belangstelling staan maar nu geneer ik me toch wel, en ik zit nog met mijn helm op in de cabine, wil staat in vol ornaat achterop om de singel om de rolbeugel te bevestigen. De berging onder de bezielende leiding van de directeur van de OVS, Charly Alfers, gaat goed en even later staan wij onze wonden te likken en het grote aantal behaald strafpunten te bezien. De rode MAN van Udo rijd vliegt met zijn 360 pk tegen de helling op, evenals de Oostenrijkse Steyer van Herman Anzini Jan, de Tsjechische Tatra en wij laten de berg voor wat hij is De volgend sectie wordt verreden na de pauze, wij zullen dan als eerste starten, iets waar we nog niet zo goed in zijn Het is een sectie met veel poortjes, een waterbak en de oppervlakte van het geheel laat ook te wensen over. Mijn broer wil en ik bedenken een plan en laten ons inspireren door plannen van andere deelnemerers, soms overleggen we mogelijkheden met andere deelnemers. Vol goede moed rijden we de sectie in, achteruit dit keer zo komen we beter uit voor een te nemen poortje, deze gaat goed, wederom heb ik een verkeerde inschatting gemaakt tussen de grote van mijn wagen en de grote van het parkoer. We improviseren wat mogelijkheden en ik wijk zo nu en dan af van ons plan omdat we beter uitkomen voor een poortje. Doordat er een bepaalde tijd staat voor een sectie weten net op tijd de sectie uit te komen. Een tweetal poortjes niet gereden en een slagveld achter gelaten van omgereden paaltjes. Maar we zijn tevreden, we hebben goed gereden, andere moeten het nog maar zo zien te doen. Alle anderen rijden, geleerd van onze fouten veel beter, alleen de tatra niet, deze is zo lomp dat hij eigenlijk nergens mee kan komen We hebben inmiddels zo veel strafpunten vergaard dat het heel moeilijk wordt om ons nog naar een goede klassering toe te loodsen. Er kan nog van alles gebeuren, ander auto,s kunnen nog vet in de fout gaan, of uitvallen. Dus we kunnen alleen nog maar scoren als ander deelnemers zichzelf in de nesten werken Dus we blijven scherp en we blijven mee rijden naar ons beste kunnen, een beetje tegen het gevoel in, want we staan wel erg ver achter, ruim 400 punten Deze zaterdag rijden we nog een paar secties en in de laatste sectie van de dag weet ik evenals de Steyer de magirus nog flink vast te rijden, het bergen kost bijna een half uur, als alle wagens uit onze klasse klaar zijn is het kwart over zeven geworden, we zijn de laatste De zondag verloopt ongeveer als zaterdag, de tweede sectie van deze dag starten wij wederom als eerste. De proef is niet erg moeilijk maar door een denkfout van ons, een poortje achteruit nemen welke we gewoon in een volgende ronde mee konden nemen en anpassant nog even een paaltje om te rijden, weten we ook hier weer de nodige punten te scoren. beide weten we nu dat we zo ver achter staan dat we onmogelijk nog een plaatsje kunnen stijgen, zelfs als onze voorligger nu zou stoppen kunnen we hem bijna niet meer inhalen. De rest van de dag rijden we gewoon mee, geen risico nemen en de boel heel houden. Het is ook zorg dat we geen hellingen kappot te maken zodat ander deelnemers die zich wel goed kunnen klasseren hier hinder van ondervinden. De tatra is er wel mee gestopt want hij kan helemaal nix klaarmaken in deze secties Maar deze lag dan ook al ver achter ons Het einde van de zondag, zoals ik al verwachte is Udo Heidenreich met grote voorsprong eerste geworden, jan tweede en herman met zijn Steyer derde. Wij hebben een na laatste plaats, de 4e bereikt. de secties waren moeilijk, kleine secties vol met onmogelijke poortjes, veel beklimmingen waar wij niet aan te pas komen. Soms lijkt het een beetje op een schaakspel, en soms is het klunen op de vierkante meter. Wij waren ook niet erg in vorm, en andere deelnemers waren ook gewoon beter Via polen zijn we terug gereden, prima wegen en goedkope diesel Bij de grens polen Duitsland hebben we kennis gemaakt met de Poolse vriendelijkheid. Om over de Poolse snelwegen te mogen rijden moet je evenals in Nederland een eurovignet kopen, ik wist dit niet. Bij controle voor de grens kon ik deze dan ook niet tonen, de vriendelijke jongeman in legertenue vertelde mij in goed Duits dat de boete voor deze nalatigheid zo ongeveer 800 euro kon gaan kosten….slik Na overleg met een collega mochten wij doorrijden, met de mededeling dat we een volgende keer er niet zo vanaf zouden komen. Wellicht zou het handig wezen als alle landen die lid zijn van de Europese unie de zelfde regels zouden hanteren?! De terugweg hebben Wil en ik gebruikt om het gehele weekeinde eens door te lichten en te kijken waar verbetering behoefd, en om zo tot betere resultaten te komen Want we moeten als team opereren, en dit is vele malen moeilijker als het lijkt  Er zijn wat gedragingen waar ik beter mee moet omgaan, zo  moet ik minder explosief reageren als het fout gaat in een sectie. Want dit is concentratie verlies. Wil kan zich het reglement meer eigen maken, want een goede kennis hiervan  is essentieel. Dit alles kan leiden tot een verbeterende samenwerking , en dit kan een beter klassering bewerkstelligen. Want daar doen we ook voor, winnen.

Ron van Gemeren juni 2009

 1^e wedstrijd EK trucktrial 2009, verreden op 30 en 31 mei in Montalieu Vercieu, Frankrijk.

Een stralende zon, 28 graden, een voormalige steengroeve en 30000 toeschouwers, dit waren de ingrediënten voor de eerste wedstrijd in een serie van zeven wedstrijden voor de strijd om het EK trucktrial. Ook wij waren afgereisd naar dit pittoreske zuid franse dorpje zo,n 50 kilometer ten oosten van Lyon.  Op woensdag avond zijn we met het 4 man sterke team vertrokken voor de reis van zo,n 950 kilometer, en na een voorspoedige reden we om 6 uur namiddag het renners kwartier binnen waar mijn ouders zich al een plaatsje verworven hadden om het hele spektakel van dichtbij te volgen. De voorspoedige reis kon bij geschreven worden op het conto van Schoehuijs bedrijfs wagens uit Zaandam. De crew had de oplegger en de trekkende Renault weer prima nagekeken en klaargemaakt voor het nieuwe seizoen. Zo ook de door Oliehandel van Megen uit Zaandam beschikbaar gestelde brandstof was ruim voldoende om de hele combinatie naar het verre zuiden van frankrijk te brengen Mijn broer Wil van Gemeren  functioneert  dit jaar weer als vaste navigator en deze keer werd het team versterkt door mijn zoon Dave Smit en Marianne Pos.

Op vrijdag werden de wagens technische gekeurd, alle voorgeschreven veiligheids middelen zoals een stevige rolbeugel, 4 punts veiligheidsgordels, brandblussers en nog tal van andere zaken worden kritisch bekeken door de technische commissarissen.  De door de organisatie voorgeschreven sponsor stickers worden uitgereikt aan de teams die deze in een vastgestelde volgorde op de voorgeschreven delen van de wagen aanbrengen. Hier ontmoeten wij ook onze mede strijders, en bewonderende blikken vielen ons ten deel. Deze winter hebben wij namelijk gebruikt om de 6×6 Magirus Jupiter geheel te renoveren. De zichtbare sporen van in het verleden gevoerde strijd zijn gecamoufleerd of gerepareerd. Er zijn wat technische aanpassingen doorgevoerd en de wagen is voorzien van een verse laag verf en diverse RvS verfraaiingen . Om 7 uur in de avond was het weer tijd voor het gebruikelijke defilé door het dorpje. De altijd enthousiaste menigte stond weer met grote getale langs de kant om de rook uitbrakende bonte stoet van vrachtwagens te begroeten met gejuich en applaus. Na de rondrit verzamelde de ren wagens zich bij de grote tent om de onvermijdelijke  toespraak van de burgermeester en diverse andere sprekers waarvan ons niet geheel duidelijk was wat voor stem zij in het kapittel hebben aan te horen en aansluitend ons te laven aan de rijkelijk vloeiende witte wijn vermengt  met cerise die zo een soort zoete rosé vormt

Zaterdag morgen om negen uur werden wij verwacht bij de rijders bespreking en om half tien begonnen wij met het verkennen van de eerste sectie. Onze klasse, de standaard 4 klasse bestaat deze wedstrijd uit zes deelnemers, waarvan twee nieuwe . Een van die nieuwe deelnemers is Udo Heidenreich welke bijna in alle klassen al een keer europees kampioen geweest is. Alleen de S4 had hij nog niet gehad, maar zijn auto lijkt niet zo geschikt voor deze klasse. Afwachten maar want je weet het nooit met hem De eerste sectie die we toegewezen krijgen is ingewikkeld, veel manoeuvreren  binnen een kleine ruimte, en veel achteruit rijden.  De start volgorde is gelijk aan het in het vorige seizoen behaalde EK plaats. Dat wil zeggen dat wij als derde starten, want de nummer drie is niet aanwezig, een mooi begin, kunnen we nog even de kunst bij de andere afkijken.. Wij rijden nog wat onwennig door de proef maar al gauw zitten we in de wedstrijd en verlaten deze proef met niet al te veel strafpunten, de deelnemers achter ons worden beide gediskwalificeerd vanwege het overschrijden van het afscheidings lint, zij krijgen daardoor veel strafpunten. De tweede proef van de zaterdag was ook redelijk ingewikkeld maar wel meer ruimte om te rijden. Als tweede gaan wij het strijdperk in en wij rijden goed, we bedenken wat ander manoeuvres dan onze voorganger en deze pakken niet allemaal goed uit. De gevreesde kampioen rijd zijn wagen vast door over een te hoge steen te rijden en zo zijn wagen als een tekkel op een stoeprand vast te zetten. Wij rijden niet onverdeeld maar de ander rijden toch beter waardoor we iets achter komen. Na de pauze moeten wij als eerste starten, gelukkig niet een hele zware proef . Tijdens de pauze hebben we de vooras van onze magirus gecontroleerd want er was ons een raar geluid op gevallen. Een kruisstuk van de steekas had flinke ruimte gekregen, de lagers hadden het begeven. Even repareren kon niet dus hoopten we maar dat hij het nog even uit zou zingen. Deze 3^e sectie van de dag reden we als eerste, dus nu moesten we zelf een route bedenken. Doordat we een poortje probeerde waar we niet doorheen kwamen, alle andere lieten hem daarna liggen, verzamelde we ook hier weer wat extra punten. Ook de uitgang was ons niet goed gezind, pas na een alles of niets poging konden we het uitgangspoortje bedwingen. Het publiek reageerde enthousiast en we kregen een ovatie van de mensen. Na deze sectie was het inmiddels rond vijf uur geworden en onze mede deelnemers vonden het ook wel goed zo. Dit was de laatste sectie van de zaterdag en zo kregen we de gelegenheid om te gaan repareren, want een rot kruisstuk begeeft het vrij snel, en ik wilde niet het risco lopen om de volgende dag te moeten opgeven omdat deze het zou begeven. Afgezien nog van de schade die een gebroken as kan geven. Samen met mijn broer Wil en mijn zoon Dave begonnen we meteen na aankomst in het rennerskwartier om de boel te repareren. Dave leert voor vrachtwagen monteur dus als een pitbul valt hij aan Een redelijk intensieve klus, de gehele rechter wielnaaf van de vooras moet namelijk gedemonteerd  worden om de steekas met kruisstuk te kunnen verwijderen en deze te vervangen door een reserve exemplaar. Deze naaf is erg zwaar en zonder hulpmiddelen niet te verwijderen. De oude steekas liet zich eenvoudig verwijderen maar de nieuwe gaf zich niet zomaar gewonnen, hij wilde niet goed passen maar na enige steekhoudende argumenten konden we hem overtuigen om dit wel te doen. Gelukkig kregen we hulp van Jos de Hond uit de S3 klasse, deze heeft een kraan op zijn auto. Een Duitse conculega sprong ook spontaan bij om te helpen, evenals Han Bussing, een deelnemer uit de P klasse hielp ons.  De hulp was niet overbodig, om twaalf uur in de nacht waren we  klaar met het repareren 

Op zondag starten we om kwart over negen met de eerste sectie. Wij starte als laatste dus konden we kijken hoe het vooral niet moet. Deze sectie was qua hoeveelheid poortje niet zo moeilijk, maar de bottelnek zat hem in de plaatsing van de poortjes. Deze stonden bijna allemaal op zeer schuine stukken en over erg grote stenen heen De eerste starter, een Oostenrijks team met een Russische Ural truck was iets te overmoedig en liet hun truck kantelen bij het tweede poortje. De berging duurde nog al lang waardoor de tweede starter pas na een half uur kon starten. Toen wij dan eindelijk aan de beurt waren eiste het lange wachten zijn tol. De concentratie was verdwenen en op een gegeven moment waren we de coördinatie kwijt Enigszins geërgerd reden we door het uitgangspoortje, maar het bleek dat we deze proef bijna als beste gereden hadden. Niets is ons vreemd meer. De volgende sectie was erg ingewikkeld met veel manoeuvreren  en puzzelen Wat erg belangrijk is om de tijd te nemen en rust te vinden Meestal krijg je rond de 20 minuten de tijd om een sectie af te ronden, en de kunst is dan ook om zoveel mogelijk tijd te gebruiken. Dit gaat ons inmiddels goed af, regelmatig zetten we de truck even stil om te overleggen. Stilstaan korter dan 3 minuten kost maar 1 strafpunt. De ex kampioen Udo moest na een poortje eruit gehaald worden omdat hij bijna van de berg rolde, diezelfde berg waar ik twee jaar geleden nog op zijn kop ging. Deze proef reden wij nu als beste, en de ex kampioen lieten we nu nog verder achter ons. Doordat de ingang van deze proef bestond uit een steile ingang bestaande uit een rotswand van 1 meter diep reden we wel onze cardanas krom, dit is de as die de vooras aandrijft. Deze proef konden we uitrijden en het was daarna weer pauze ook zodat wij deze as vervangen konden, anderhalf uur werk. We waren dan ook weer precies op tijd om de derde proef te rijden, een steile afdaling met onderaan poortjes diverse richtingen op, een proef waar we erg moesten improviseren. Wederom reden we als een van de beste, we konden niet eindigen als 1 of 2 maar een 3^e plaats was zeker voor ons weggelegd. Onze concurrenten achter ons konden ons eigenlijk niet meer inhalen, zeker niet met nog maar een sectie te gaan. De laatste sectie was er eigenlijk alleen nog maar show voor het publiek, een afdaling met hier en daar wat poortjes waar er nix meer goedgemaakt zou kunnen worden. Zelfs al zouden we die niet meer rijden kon de 3^e plaats ons niet meer ontgaan. En zo geschiede, we zijn afgedaald, maar toch gestegen. Zo behaald we met ons team een 3^e plaats, een podiumplaats. Geen slecht begin voor het nieuwe seizoen

De volgende wedstrijd is in Tjechie, op 13  en 14 juni

Op http://www.trucktrialsport.com/ staat meer informatie over deze strijd der giganten.

Ron van gemeren

Juni 2009

In dit deel wil ik mededelingen die door de OVS gmbh gedaan worden in het nederlands vertalen. De orginele duitse versie zoals die op de oficiele site van de OVS , www.europatrucktrial.com staan blijven het uitgangspunt. Uit deze vertalingen kunnen geen rechten ontleend worden maar hebben als doel om de niet duits lezende personen van informatie te voorzien

Ron van Gemeren.

                                                                                                                                                        

Preambule van de Organisation von Sportveranstaltung GmbH (OvS GmbH)

De OvS GmbH is een organisatie met als doel het organiseren van een Europees kampioenschap trucktrial.

De OvS GmbH treed daarbij op als de organisator van “EUROPA TRUCK TRIAL”

De OvS GmbH is de deelnemende teams, de toeschouwers en de sponsoren het volgende verplicht. Doel van OvS is het organiseren van minstens zes en maximum acht wedstrijden per kalenderjaar in minstens vier landen. Hierdoor wordt gegarendeerd dat de teams hun individueele overeenkomsten en verplichtingen tegenover hun eigen team sponsoren kunnen nakomen. Zo wordt de interesse van de toeschouwers en de media, en de daaruit resulterend interesse van sponsoren gegarandeerd. De sportieve verantwoording wordt in naam van de OvS door een leidinggevende commissais en zijn team, gebaseerd op het reglement van Europa truck trial, waargenomen

                                                                                                                                                       

oktober 2008

het gaat gebeuren, de magirus krijgt een facelift.  langzaam begint de magirus ontbindings plekken te vertonen.  mijn hart doet pijn als ik zie hoe de magirus achteruit holt en er rabberig begint uit te zien.  Eens de nederlandse trots van de truck trial scene, twee maal verkozen tot de mooiste truck van het europa trucktrial.  de magirus staat altijd buiten gestald en de weersinvloeden hebben de inmiddels 7 jaar oude verf flink aangetast,en de verf as ook al geen autolak.  Het eens zo  trots glimmende RVS ziet er ook uit als gezandstraald ijzer.  Dus een algemene verjongings kuur kan geen kwaad.   Als eerste heb ik het beschermings hek en de neus van de magirus gehaald.  dit was nodig om het een en ander aan het front te repareren en verfraaien.  Maar ook om de achtergebleven klei van de laatste duik in Nieder-Ofleiden te verwijderen.  Deze klei was dus mede oorzaak  waarom de stuur hulp niet echt goed meer functioneerden.  De klei werkte als smeermiddel en zorgde ervoor dat de V snaar die de pomp aandrijft slipte waardoor de pomp zijn werk niet naar behoren kon doen.  En nadat de riem ook weer op spanning gebracht was is de pomp weer uit de as herrezen.  Meteen ook maar de druk gemeten die de pomp geeft, 140 bar schoon aan de haak.  En aangezien ik niet zeker weet wat de maximale druk mag zijn heb ik de immer berijdwillige mensen van ZF maar weer eens lastig gevallen voor de juiste druk. Deze blijkt dus maar 100 bar te zijn. Bar en boos dus,  ietsje te hoog.  Om nu wat meer kracht om te sturen uit het systeem te genereren zal er een zwaardere pomp gemonteerd moeten worden, of een grotere stuurcilinder, een met een grotere diameter want zo nu en dan trek ik me eigen kapot aan het rad.  Maar dan is de flow van de pomp weer te weinig, het blijft tobben he, later maar eens op zoek naar een andere cilinder.  Ook de dynamo had last van een slippende snaar en deze is versleten ook.  ook constateer ik dat de lagers een totaal eigen leven aan het leiden zijn.  Als ik de pully met de hand in de rondte draai  is het net of er een beer in huist zo bromt het.  De lagers zijn van het model fietskogeltjes, gewoon losse kogels in een huis,  en er nergens een spoortje vet te vinden en ook geen mogelijk heid om dit vet van buitenaf aan te brengen.  Wie verwacht dit nu van een duits kwaliteits produkt.   Eens kijken of we daar dichte kogellagers in kunnen knutsellen, denk het wel want de maten zijn metrisch.  Bij demontage kwam ik er ook achter dat de dynamo ook vol met klei zat, koolbortels zaten gewoon vast in hun huis gekleid.  Vandaag zijn mijn broer en ik  begonnen met het demonteren van de beide rolbeugels.  De beide beugels wil ik eraf hebben om de volgende reden.  Als eerste wil ik  de staat ervan  bekijken,  de beugel over de cabine is hier en daar gescheurd.  Dit is verooraakt door de koprol die ik mocht maken in frankrijk 2007.  Vooral de onderkant van lassen wil ik controleren want daar is slecht tot niet bij te komen als de beugel gemonteerd zit.  De grote beugel achter de cabine zit ook wat laswerk aan maar die is er hoofzakelijk af om beter bij de cabine te kunnen komen.  en als de beugels dan toch in de werkplaats staan kunnen ze mooi geschuurd en gespoten worden.  Na een ochtentje sleutelen staan de beugels in de werkplaats,  Het is fijn dat mijn broer me met zulk soort klussen wil helpen, het werkt veel makkelijker met zijn tweeën, en de hydrolische kraan waar mijn broer over kan beschikken is wel erg handig met dit werk.  Voorlopig heb ik even werk zat dus.

 wel erg kaal zo zonder beugels

september 2008

we hebben een mooie aanbieding gehad om de velgen te laten stralen en coaten.  En hier willen we graag gebruik van maken.  maar dat wil wel zeggen dat alle wielen van de auto moeten.  Mijn vader heeft me geholpen om de wielen van de magirus te halen.  Daarna hebben we de borgboutjes uit de velgen gedraaid.  Per wiel zitten er ongeveer 10 boutjes in die tot doel hebben om de band op de velg te borgen.  Omdat we met heel weinig druk in de banden rijden, achter 0.5 bar en voor 1.2 bar kunnen de velgen in de banden gaan draaien en zo de ventielen stuk draaien.  Na het verwijderen van de borg boutjes heeft Patrick schoehuijs de wielen opgehaald en meegenomen naar Schoehuijs banden om de banden eraf te laten halen.  Rex heeft de acht banden eraf gehaald en de velgen liggen nu klaar om bewerkt te worden. De rolbeugel om de cabine is nagekeken en geschuurd.  De schade viel mee, 2 lassen vertoonde wat scheurtjes, maar niet echt ernstig.  De grote rolbeugel is ontdaan van de blokjes, stikkermateriaal, en ook geschuurd.  Er is aan deze beugel nog wel wat serieus laswerk.  als dat gedaan is gaan ze in de verf.over verf gesproken, de firma OLIEHANDEL ANTON VAN MEGEN uit ZAANDAM heeft spontaan de verf aangeboden die ik nodig heb om de magirus weer netjes te maken.  dit is een van de sponsors die het mogelijk maakt om deze speciale sport te blijven beoefenen.De dynamo is inmiddels ook voorzien van nieuwe en moderne afgedichte lagers.  Ook de koolborstels en hun veertjes zijn vervangen, Gerko accustart uit Zaandam had nog van deze oude onderdelen op voorraad en heeft ze gedoneerd aan ons.  Ook heb ik de dynamo helemaal dicht gemaakt, zodat er bij een duik in de bagger deze niet meteen vol zit en zo niet meer functioneerd.  Dat het de nadelig is voor de koeling neem ik op de koop toe.  We rijden toch niet heel lang achter elkaar, en het kan allemaal wel wat hebben.

Jake en Elwood kijken het allemaal aan.   

december 2008

velgen zijn inmiddels terug, gestraald en wit en zwart gemaakt.  Eigenlijk zat ik stiekum te denken om de velgen gewoon wit te laten, of de zelfde blokjes als die op de rolbeugel gaan er op te plakken.  Maar ik kon niet voorbijgaan aan het oerontwerp.  en wat er goed uit ziet moet je niet veranderen, over conservatief gesproken.  En mijn luiheid heeft het niet gewonnen.

Na enige reparaties en wat verstevegingen aangebracht te hebben moest ook de grote rolbeugel er aan geloven.  Ik had hem al voor een groot deel geschuurd en het oude stikkermateriaal, de blokjes, zo goed en zo kwaad mogelijk verwijderd.  de beugels konden gespoten worden.  Eerst een primer , en na twee uur was deze genoeg gedroogd om het geel erover te spuiten.  Dit ging niet eenvoudig, eigenlijk was het te koud.  dit komt doordat ik niet over een spuitcabine beschik.  Dus het spuiten gebeurd in mijn werkplaats met de deur open.  En ondanks dat ik met plastic een soort van tent heb gebouwd vind ik de gele spuitnevel toch overal terug.  Maar ja wie mooi wil zijn………….  Ondanks de kou en de ontberingen is het resultaat acceptabel.  Het frisse geel straalt je tegemoet.  De firma Rimax uit zaandam heeft het blokjes motief sticker materiaal geleverd, nu alleen nog maar erop plakken……..is best wel een beetje werk, maar loont wel

 

Als ik de magirus bij mij binnen zet is het meteen redelijk vol. Daarom staat het beestje buiten en demonteer ik de delen die makkelijk demontabel zijn om deze binnen te bewerken. Nadat ik het voorfront gerepareerd heb wilde ik deze ook voorzien van een nieuwe grill. Een wat meer dichter model zodat er bij een duik in de bagger er niet al te veel van het goedje het functioneren van de motor en zijn bediening verhinderd. Van een gegalvaniseerde twee milimeter plaat heb ik de buitenvorm van de oude grill overgenomen en deze uitgesneden. Een rond gat in het midden voor de koellucht aan te zuigen en een roostertje er voor en klaar. Nog van de nodige verf voorzien en dan is nu de motorkap aan de beurt. Deze behoeft ook enig reparatiewerk en verfraaiing. De oude luchtinlaten voor de motor, welke niet meer gebruikt worden, en een rond deksel welke diende voor een ingeniuis voorverwarmings systeem ontsierde de motorkap. Tenminste dat vond ik, het geheel zag er wat rommelig uit. Voor een legertruck is dit niet van belang, maar mij stoorde het steeds meer. Dus de slijptol er in, eruit met die rommel. (bij de weg, hoe verwijder je een gat..?) Ik ben geen plaatwerker, en ik weet dat het een vak is. Dus wel gehinderd door enige kennis heb de luchtinlaten en het deksel er in een keer uitgehaald

Er een plaat inlassen kan iedereen, maar een plaat erin zonder dat de motorkap een geheel ander vorm krijgt door het trekken van het materiaal is weinige gegeven.  Ik zit er net tussen in, de plaat heb ik niet helemaal afgelast, maar flinke hechten om de drie centimeter.  Natuurlijk zit er nu wat spanning in de kap maar dit is redelijk acceptabel.  Het zou er wel uitgeklopt kunnen worden maar ik heb het gereedschap, de kennis en het geduld er niet voor. Ook de zijkanten van de kap waren aan het vegeteren geslagen. Aan het eind van de zijkant was de orginele plaat omgefelsd, hierdoor bleef er vocht in staan en deze hielp de zuurstof weer om er een fijne roest te creeren. Dit resulteerden weer in gaten en blazen onder de verf.  Ook deze kanten zijn in een strook van tien centimeter verwijderd en vervangen door een andere strook ijzer.  Aan de achterkant versterkt door een smallere strook over de lasnaad te hechten.  Het geheel voorzien van plamuur, schuren, plamuren, schuren……………..Beide zijden een laag primer en aflak. Later als het goed droog is dan gaan de vlammen er weer op, dat is toch de finishing touch.

het voorlopige resultaat.

Het logo van Magirus spreekt tot de verbeelding, het is een soort raket,waarvan de onderkant wordt gevormd door een M, van magirus denk ik. Het logo wat orgineel op de wagen zat vond ik wat sumier.  Van RVS heb ik er nu een gemaakt die qua grote en uiterlijk beter bij mijn ego past. Het logo past ook mooi bij het nieuwe voorfront.  Nu maar hopen dat het helpt om de weergespiegelde prijzen te behalen…………. 

 januari 2009Dat het wat stil is rond trucktrial wil niet zeggen dat ik ook stil zit. De spatborden hebben inmiddels ook hun facelift gehad. Diverse oude  gaten heb ik dichtgelast, en daar waar er stukken van de spatborden  had weg geslepen heb ik nu een 6 mm masief ijzer langs gelast. Dit dtaat niet allen beter maar geeft ook wat bescherming  van de scherpe randen. En het verstevigd ook ietsje. De motorkap en de spatborden heb ik voorzien van primer en toen de gele laklaag. Eerst de onderkant en toen de bovenzijde. Aan de onderzijde heb ik de voorkant van de kap en spatborden ook rood gespoten, een beetje uitwaaiernd over het geel. Dit is nog niet eenvoudig, maar het ziet er redelijk uit, en het is de onderkant maar. Daarna heb ik de spatborden en de motorkap zo opgesteld zoals ze ook op de wagen zitten. Zo kon ik de rode vlammen die deze wagen zo herkenbaar maken ook weer er op aanbrengen.  Op karton heb ik een stel nieuwe vlammen gecrëeerd, iets fijner van vorm dan de oude de serie vlammen. Daarna heb ik folie op het te bevlammen gedeelte geplakt en met stift de vorm over gezet op deze folie.  Daarna met een mesje de boel uitgesneden en het nodige afgeplakt. Het geel licht geschuurd en met rode lak de boel gespoten. Even laten aandrogen en daarna de folie verwijderd, en zie daar, het nieuwe gezicht van 2009 is een feit. Nu ik dit allemaal zo opschrijf lijkt het zo simpel, toch is er eer de nodige tijd in gaan zitten, en die folie eraf halen is ook een zenuwewerk, maar het resultaat mag er zijn.  Ik zelf ben niet zo tevreden over de vlammen maar mijn zoon zegt dat ze oke zijn, dus dan is het goed. Nu ben ik bezig om een 3 mm zwarte bies rond de vlammen te plakken. De eerste resultaten zijn bemoedigend.vuurwerkOok is er een tecnische verbetering aangebracht. we bemerkte dat bij sommige situaties de stuurbekrachtiging te kort schoot. Eerder in dit verhaal heb ik al verteld dat de pomp meer dan voldoende druk gaf. Dus om nu wat meer kracht te genereren uit het systeem hebben we een grotere stuurcilinder aangeschaft. De cilinder die ik er al eens extra opgebouwd had , en die ik weer gekregen had van Ton Stoker zijn toenmalige bijrijder Marijn van der Elzen, heeft een diameter van 50 mm. de nieuwe cilinder die ik gekocht heb bij Dani Tech uit Zoeterwoude (www.dani-tech.com) heeft een diameter van 60 mm. dit bedrijf heeft een mooie site, staan alle soorten en maten van hun assortiment op,inclusief de krachten die de cilinders geven bij 100 bar druk. Dit kleine verschil in diameter geeft toch een behoorlijke kracht vermeerdering op het stuursysteem.

de nieuwe naast de oude

We hebben bewust niet een veel groter cilinder genomen want de boel kan ook kapot. Het stuurhuis, spoorstang, pitmanarm en andere delen stammen toch uit 1963 en zijn niet geheel berekend op ongekende krachten veroorzaakt door veel te grote cilinder. En een grotere cilinder vraagt ook meer olie(flow) waardoor je bij een zelfde pomp steeds

de nieuw gemonteerde cilinder

langzamer kan sturen.  Deze nieuwe cilinder moeten we nog wel testen maar we denken dat het moet lukken. De cilinder heeft wel een iets langere slaglengte, waardoor er iets meer stuuruitslag bewerkstelligd kan worden

en zo ineens is hij geel, met een beetje rood

wij hebben besloten dat het onderstel ook geel moest, het geeft een wat rustiger beeld dan de roodbruine kleur die het onderstel eerst had. Ook is het praktischer, hoef nu bij het spuiten niet alles af te plakken.En om het nu niet al te saai er uit te laten zien hebben we de voorkant wat van kleur laten verschieten, ach je moet er wat voor over hebben om op te vallen

februari 2009

eindelijk de wielen er weer onder, een wagen moet kunnen rijden vind ik. Samen met broer wil de wielen er weer onder gezet.  eerst de wiel bouten opgeschoond van de verf, ik was te druistig om de bouten allemaal af te plakken.  De banden geborgd op de velgen dmv zelftappende rvs boutjes. Dit is om de velg niet in de band te laten draaien want we rijden met zeer lage druk, achter soms maar 0,5 bar. Toen de wielen op de naven gezet en de moeren op de van te voren met kopervet ingesmeerde wielbouten gedraaid. daarna heeft broer alle moeren aangezet met de grote moerenklopper, of slagmoer sleutel, wat je maar wilt. Daarna hebben we samen de stuuruitslag geoptimaliseerd. Doordat we een stuurcilinder met een 7 centimeter meer slag gemonteerd hebben is de stuur uitslag ook iets meer.  En alle beetjes helpen, soms kom je net een paar centimeter te kort.  We gaan nu verder met de cabine, hier zit wat laswerk aan en de ramen gaan er uit, stuk en veel roest onder de rubbers. We houden jullie op de hoogte.

 

En dan denk je nu de cabine “even”. Een paar plekjes heb je dan gezien en je denkt”ach het valt wel mee”. Maar dan ga je een beetje pulken en wat slaan met een hamer en ineens zie je steeds meer gaten en narigheid. Eigenlijk zou ik dat ook moeten weten, elke keer neemt de roest je weer te grazen. De rechter deurstijl , aan de voorzijde onderop is eigenlijk helemaal weg gevegeteerd. Ook het stuk van de zijkant waar de rolbeugel op gemonteerd zit is niet echt hard meer en ik vind wel belangrijk dat deze delen goed zijn. Hier zit toch een stuk veiligheid aan gemonteerd.  Dus slijptol er in en zo veel mogelijk rotte delen er uit, niet zuinig zijn, zorg dat er goed materiaal zit waar je op aan kan breien. 

 

lijkt wel een opgraving van VOC schip, lassen met verbrand hout lucht

Dus voor je het weet heb je een halve cabine open liggen. Achter het plaatwerk zitten houten delen die waarschijnlijk bedoeld zijn het geheel steun te geven. Grote delen zijn weggerot en ik besluit om deze dan ook niet te vervangen. Het is geen restauratie opject en ik gebruik veel dikker plaat om te repareren dan orgineel dus het geheel wordt weer sterk als wouter bos in een crisis.(?)  Ik ben geen plaatwerker maar red me wel aardig.  In de eerste plaats moet het weer sterk worden, en met wat kloppen, passen en meten en veel creativiteit lukt het prima om het weer een sterk geheel van te maken. Ik gebruik 2 mm dik gegalavaniseerd plaatstaal.  Met behulp van een plasma snijder is het makkelijk en snel de delen pas maken. Het lassen doe ik met een co2 apparaat. Het is wel eens lastig lassen want het orginele plaatwerk is soms erg dun, met name op de bolle delen, hier is het materiaal uitgerekt waardoor het soms nog maar 0.5 mm dik is. De deurstijlen klop ik zelf in model, 2 mm is goed te bewerken.  Het ziet er redelijk orgineel uit, geen restauratie kwaliteit maar het is een mooi compromie. Sterk ,deugdelijk en redelijk van aanzien. De ander kant viel wel mee “dacht ik” maar nix was minder waar. Het was wel minder slecht dan de rechter zijde. Maar nu ik toch bezig ben ook deze zijde maar doen, er zaten ook al diverse reparaties aan dus dan is dit ook weer een strak geheel. de beide hoeken links en rechts achter bewerkt, maar hier heb ik platen over het oude gelast. Niet mooi maar wel sterk. 

  

weer een geheel met de rest

 De achterste cabine bevestiging ook aangepast. Van voren zit de cabine vast aan het chasis met dikke rubberen blokken. Van achter rust de cabine op 2 rubbers, trillingsdempers. De cabine word op het chasis gedrukt door een drukveer. Dit is zo gemaakt om de bewegingen van het chassis op te vangen. De constructie op de cabine had ook zijn beste tijd gehad en dus deze ook geherverbeterd en allemaal wat deugdelijker gemaakt. Want ook dit behoort tot de veiligheid, Bij de extreme dingen die wij doen met het vehicle is het ook raadzaam om bevestigings punten onder controle te houden. Doordat ik de spatborden er af had kon ik goed bij de motorsteunen komen, ook hier heb ik diverse bouten aan moeten draaien, evenals het stuurhuis waar toch 3 M16 bouten aan het loslopen waren. Inmiddels heb ik alle ramen uit de cabine gehaald, beide voorramen en ook de tochtramen van de de deuren. Deze sluiten niet meer goed en de rubbers zijn ook kapot.

de herverbeterde achterste cabine bevestiging.

MAART 2009

bij het schuren van de cabine stuite ik op nog een paar plekken in kennelijke staat. De linker boven hoek achterzijde is de goot weg gerot. Hier komt de cabine en dak ook bij elkaar dus kon ik ongehinderd naar binnen kijken. Nadat ook dat weer gerepareerd is en nog een paar kleine plekjes welke niet noemens waardig zijn is de hele cabine verder geschuurd. De ramen waren allemaal al verwijderd dus de sponingen ook even lekker kunnen ontroesten. De delen waar geen verf op moet komen moeten afgeplakt worden. En dit afplakken is vervelend werk, zeg maar gerust dat ik er een hekel aan heb. Na enig gevecht met afplakband , plastic en kranten was het moment daar om de grondverf aan te brengen. Even een tip: koop goed afplakband, neem de duurste soort, geen bedrag kan de ergenis vergoeden van goedkoop afplakband. En koop het pas als je het nodig hebt, dit in verband met het steeds scheuren van het band. Eerst in de witte grondverf/primer gespoten. Een uurtje wachten en dan gele aflak erop spuiten. Na weer een half uurtje het afplakband er afhalen en het resultaat bekijken. Niet slecht voor een amateur, het mooiste wat er is, een maagdelijk net gepoten wagen. en het aantal en formaat van de zakkers viel ook mee. De volgende dag ramen er weer in. De oude voor ruiten waren niet erg goed meer, de linker was gescheurd door de koprol in frankrijk, en beide waren erg dof geworden. Ik heb nieuwe ruiten gemaakt van kunstof, 6 mm lexaan. Waarom lexaan vragen jullie je af. Dit had ik nog in voldoende mate staan, daarom. En het is sterk. De nieuwe ruiten groter gemaakt en door middel van een goed kit in de sponning gelijmd. Dit heb ik gedaan omdat de rubbers in een erbarmelijke toestand verkeren. Nu kon dit speciale profiel niet geleverd worden door de reguliere rubber fabrikanten. In duitsland had ik een adres gevonden die ze wel kon leveren voor € 72,00 per stuk. Dus plakken vond ik een goed alternatief, en de kijk ruimte is ook groter. De tocht raampjes en het achterraampje idemdito als de voorruiten. Met een heldere blik kijk je nu weer de wijde wereld in als je in de wagen zit, lekker schone ruiten rondom. 

wit…………….                                         geel…………….

ramen, motorkap en voorfront, de vormen teken zich langzaam weer af

Dus langzaam wordt het weer een auto, ook in de cabine zijn er wat dingen veranderd. maar dit behoort meer tot de details. Een niet onbelangrijk detail is de bediening van de koppeling. De orginele bediening gebeurd door pure spierkracht. Een stelsel van stangen en hevels zorgt er voor dat de beweging van de voet op het pendaal de hevel beweegt waardoor de drukgroep de poppelingsplaat vrij geeft. Doordat in het verleden de koppeling regelmatig slipte heb ik deze drukgroep aangepast. De drukgroep werkt dmv een centrale veer. deze veer heb ik bij Blasa veer in Wormerveer laten namaken maar dan met 30% meer kracht. Dit functioneerd prima, alleen gaat het pendaal nu ook 30 % zwaarder. Dit komt niet ten goede van mijn linker knie, in somige situaties moet ik ook mijn voet van het pendaal halen om mijn knie te sparen. Mijn wens was dan ook om er een lucht/hydrolische bediening op te maken. Hiervoor heb je onderdelen nodig, en die moest ik zelf bij elkaar harken omdat er geen complete sets voor een magirus uit 64 in de handel zijn. Kortom zelf wat bedenken. Bij schoehuijs waar ik regelmatig werk heb ik het een en ander gevonden, een koppelings booster van een MAN en een pendaal cilinder van volvo. Een pendaal gekoppelt aan de cilinder heb ik als unit gebouwd en zo in de cabine gebouwd.

 

De booster was een ander probleem, het mooiste is als deze direct op de koppelings hevel van de bak gemonteerd kan worden. Maar hier is weinig ruimte. Nu kwam mijn zoon op het idee om de booster gewoon op de orginele pendaal hevel te monteren. Een fijn plan, mede ook omdat ik de booster dan aan de buitenzijde van het chasis onder de cabine kon monteren, alwaar er lekker veel ruimte is zodat het gewroet in veel te krappe ruimte tot het verleden behoort. Als dank voor dit lumineuze idee mag mijn zoon nu de hele achterbak schuren, zo ben ik ook wel weer. Hij was al begonnen met de achterbak, de oude verotte houten schotten boven de wielen heeft hij al verwijderd. De koppelings bediening functioneerd inmiddels, hij gaat een stuk lichter en mocht het spul het begeven dan kunnen we voor nood het oude pendaal weer monteren, de orginele hevels zitten er nog.

een mooi plekkie, moet nog wel bescherming gemaakt

APRIL 2009

“Alleen” de achterbak nog, dacht hij eenvoudig. Even schuren en dat is ook weer klaar. Welnu dan had ik me toch mooi even vergist. Enthousiast begon ik te schuren maar na een uurtje had ik het wel weer gehad. Mijn zoon had helaas geen tijd om dit karwei op zich te nemen. Zijn trouwe ros, een Zundapp brommer had hem lelijk in de steek gelaten. reparatie van het vehikel had toch wel enige prioriteit, want hij gebruikt de schicht dagelijks om naar zijn school in ijmuiden te rijden en  zijn werk bij een transportbedrijf in ilpendam  met zijn aanwezigheid  te verblijden. Dus begrijpelijkerwijs stond ik zelf voor dit karwei. Maar na enige avonden ontmantelen, repareren, ontroesten, kitten en  schuren was de achterbak gereed om in de grondverf gezet te worden.

 

voor………….                                                            en na.

Eerst de alluminium delen en de gegalvaniseerde platen aan de zijkant in speciale primer gespoten en daarna de hele bak in de witte grondverf gezet. De gele lak erover heen en de achterbak ziet er weer uit al een lentebloem. Als het geheel in de uiteindelijke kleur staat kun je het vele werk wat vooraf ging eigenlijk niet meer zien, toch is het dankbaar werk, het ziet er allemaal weer fris uit. In de tijd dat de wagen binnen staat en opgeknapt wordt komen er allerlei ideeen op in mijn hoofd. De 4 achterlichten vond ik niet mooi meer. Het waren geen 4 gelijke lichten, 2 hella achterlichten en 2 magirus lichten die ooit van de wagen afkwamen. Daarbij komt nog dat deze wagen uitgerust is met een zogenaamd amerikaans richting en remsysteem. Dat wil zeggen dat de remlichten en richtingaanwijzers 1 en de zelfde lamp zijn, dus de oranje richting aanwijzer was ook het remlicht. Ik vond dat niet mooi meer. Dus ik besloot om er nog maar 2 acchterlicht units op te maken, en wel met 2 achterlichten uit het amerikaanse leger, overgehouden van de gama goat. Wel een mooi Rvs huis eromheen, alleen iets voller qua vorm. maar nu vond ik de achterkant weer wat leeg, wat wil je nu he……… . Dan maar een mooie rvs plaat erachter. Maar dat was weer er rvs ig, zucht…… . maar bezie het resultaat, perfecte harmonie tussen Rvs, ruimte en kleur, toch. Ach smaken verschillen.

Zo, de ego ook weer gevoed, het werd tijd om de girus weer eens te gaan opbouwen. Het paas weekeind , goed weer,  broer Wil kon tijd vrijmaken, en de verplichtingen mijnerzijds waren ook nihil dus wat is er dan mooier om de wagen weer in elkaar te puzzelen. Als eerste met het hydrolische kraantje welke beschikbaar gesteld is door de gemeenschap de beschermbeugel om de cabine gemonteerd. Dit is de lastigste beugel want deze zit nogal krap om de cabine. Na wat rommelen en rotzooien , zonder al te veel schade en krachttermen deze gemonteerd en vastgezet. Hierna de grote beugel welke veel makkelijker gemonteerd en vastgezet wordt. De magirus begint nu al weer wat te lijken, want zo uitgekleed vond ik maar geen porum. De voorspatborden, bumper, handrembooster, beschermplaten voor en midden, uitlaten, luchthappers, hekwerk op bumper, koplampen, en nog tal van andere kleingheden maken de magirus weer tot een wedstrijdwagen. Hij is nog niet klaar, er dienen nog tal van dingen te gebeuren, maar het einde van de opknapbeurt naderd wel in rasse schreden. maar goed ook want begin mei willen we met andere nederlandse teams ergens samen komen om de wagens wat te testen voor we eind mei afreizen naar frankrijk voor de eerste wedstrijd in het EK. met uiterste preciesie wordt de luchthapper gepositioneerd

 EK trucktrial 2008

4^e verreden wedstrijd

4-5-6 september

Nieder-Ofleiden / Duitsland

Wat is nu een “steinexpo” dat was de vraag die wij ons stelden toen mijn broer Wil en ik op weg waren naar Nieder Ofleiden in Duitsland. hier werd de 6^e wedstrijd in het EK serie trucktrial verreden, en nog wel op donderdag, vrijdag en zaterdag, wel wat vreemde dagen, normaal worden de wedstrijden op zaterdag en zondag verreden. Toen wij op woensdag middag arriveerde werd ons duidelijk wat een steinexpo is. Het is dus niet een expositie van stenen of een beurs voor diamant handelaren. Evenmin een expositie over damstenen door de eeuwen heen. In een van europa,s grootste basalt steen groeve in het hessense Nieder Ofleiden was een beurs georganiseerd  waarin  machines en apparatuur werd geëxposeerd welke worden gebruikt in de steenverwerkende3 industrie. Dus alles wat gebruikt wordt van steen tot stof was aanwezig. Shovels en dumpers in alle maten en soorten, steen brekers en vermalers, lopende banden, springstoffen, water vernevelaars tegen stuiven, banden, vrachtwagens en verzin maar wat er zoal nodig is in deze tak van industrie. Nog nooit hadden wij zo,n grote en imposante expositie gezien In het decor van deze gigantische expositie werd dus een EK trucktrial wedstrijd gehouden Door de trucktrial organisatie was ons gevraagd of wij een dag eerder wilde komen ivm demonstratie rijden op woensdag middag. Uit elke klasse was er een wagen, en in een speciaal uitgezette sectie reden deze wagens een rondje met op de bijrijder stoel een door de trucktrial organisatie OVS uitgenodigde mensen van de Steinexpo om te ervaren hoe het is om met een wedstrijd truck door een moeilijk terrein te rijden. Veel mensen reageren verrast op het rijden in een geprepareerde truck en verbazen zich over de kracht en  mogelijkheden waarmee deze mastodonten zich voortbewegen   Deze demonstratie was om de mensen van de steinexpo te interesseren in trucktrial, om zo wellicht toekomstige sponsoren te vinden.

Op de bovenste laag van de steengroeve waren de secties uitgezet, de grondsoord bestond uit kleine stenen en een soort klei, gele klei en zand. De weergoden hadden zo hun eigen idee over lekker weer want regelmatig  viel er een bui regen en de temperatuur was ook beneden peil, zo,n 15 graden Een gronsoort waar onze magirus deuts jupiter 6×6 zich prima in thuis voelt. Wij zijn een van de lichtste wagens in de standaard 4 klasse, ongeveer 6,5 ton wegen wij, terwijl het merendeel van onze groep zo tegen de 10 ton aanleunt. Alleen een ural van het duitse team Borzym is iets lichter dan onze wagen. Om 9,30 uur op donderdag moesten we al paraat staan en na een korte rijders bespreking konden we al aan de bak. We hadden een gunstige loting en mochten als laatste starten. Dit geeft meestal een voordeel, niet altijd maar je kan wel zien wat je concurrenten er van bakken Deze eerste sectie zag er redelijk eenvoudig uit, 10 poortjes en geen onoverkomelijke hindernissen, alleen wat kleine klimmetjes. Maar schijn bedriegt, de ural starte als eerste en tot ons aller verbazing bleef hij overal steken en kon bijna geen poortje rijden. Wij stelden ons plan ook maar een beetje bij, maar elke nieuw startende auto kwam iets verder. Voor ons moest team Brauwers starten met zij iveco 6×6. Dit team had splinternieuwe banden  op hun truck, Michelins met trekker profiel Team Brauwers is ook het enige team die beroepsrijder is, dus heeft hij michelin maar even lief aangekeken en een paar banden losgepeuterd. Dit was dubbel geluk voor ons want met zijn nieuwe banden effende hij mooi het pad voor ons. Wij konden deze sectie met weinig kleerscheuren doorkomen, alle poortje gereden, alleen een paar aangetikt. Dit resulteerde in 66 strafpunten, terwijl de eerste startende meer dan 500 punten had. En de rest zat hier tussen in, wij waren dus wel de beste. De volgende 3 proeven konden we ook goed meerijden en 2 daarvan ook weer als beste. Zo stonden we op donderdag avond op een eerste plaats. Maar zoals ik inmiddels geleerd heb moet je nooit een wild konijn aanlijnen als de boer blauwe klompen aan de wagen heeft hangen als de gele auto grijs is, kortom nix is zeker tot het laatste poortje gereden is. En wij moesten natuurlijk ook nog als eerste starten, en dat gooit nog wel eens roet in het succes.

Op vrijdag gingen we al om 9 uur van start, gelijk met de opening van de expo De eerste proef was wel een moeilijke, er zat een hele steile afdaling in welke ons niet goed beviel. Wij hadden als 2^e startende wagen besloten om deze afdaling niet te nemen, we zouden dan wel 2 poortjes missen maar dat zou beter zijn dan de good old magirus bloot te stellen aan een vroegtijdig ongewenst einde van deze wedstrijd. Onze voorganger de iveco liet deze afdaling ook liggen, dus dat sterkte ons ook al in de overtuiging om het niet te doen. Naderhand zou alleen het Oostenrijkse team van Kröpfel met Herman Anzini aan het rad deze moeilijke pasage doen die wonderwel net aan goed afliep. Maar in de euforie vergat hij een ander poortje zodat hij er nix mee won. In deze sectie scoorde wij slecht, bijna de meeste strafpunten. De volgende sectie moesten wij als eerste en het was nog nummer 13 ook. Ik zag alweer leeuwen en beren maar deze sectie bestond maar uit 4 poortjes en geen moeilijke passages.  Het lot was weer met ons en we mochten samen met nog 2 anderen daze proef achter ons laten met 3 strafpunten, het hoogste was hier toch 43 punten. Het werd nu echt spannend, onze directe concurrent, Phillipp met zijn 50 jarige Faun 6×6 zat op onze hielen, het verschil tussen onze 1^e plaats en Phillipp was 39 punten, een paaltje omrijden en hij zou ons voor zijn. Maar wij hadden onze eerstye start gehad en Phillipp moest dat nog krijgen. De volgende secties liepen we verder uit op Phillipp, doordat hij als eerste in deze sectie moest starten met een erg schuine passage waar hij niet zo goed in is. Wij joegen de magirus hier wel doorheen waardoor we weer iets steviger in het win zadel kwamen te zitten. De laatste sectie van deze dag reden wij weer als beste, de 10 poortjes deerde ons niet, een was te moeilijk maar dat gold voor iedereen, en een andere reden wij met succes waar ander bleven hangen Er zat een hindernis in waarbij we van een 2 meter hoge afgang een diepe waterput in moesten duiken. Ook deze pasagge namen we goed, dit gold niet voor het Oostenrijkse team Kotterer, michel stuurde zijn groene mercedes 6×6 met 600pk ook de poel in maar kwam vast te zitten op een onder water zittende steen. Met zijn cabine tot bovenkant raam in het water en er niet uit komen met de wagen.  Een akelige plek om vast te zitten. Sinds dat gebeuren heeft hij de naam van U boot kapitäin Aan het einde van de dag stonden we nog steeds op een eerste plaats. Normaal is de wedstrijd na 2 dagen afgelopen, maar nu moesten we ook nog op zaterdagmorgen rijden. Dus die eerste plek was nog niet zeker, ondanks dat iedereen ons al begon te feliciteren. Ik durfde er toch nog niet aan te denken. Al vaker had ik gezien dat het in de laatste proef fout kon gaan en je van een 1^e naar een 4^e plek kon vallen. Zaterdag morgen moesten we nog een sectie rijden, we kregen weer de water sectie, alleen was de rijrichting van de poortjes omgedraaid. En het had de nacht geregend dus de klei was als zo glad als ijs. De eerste wagen, de U boot van Michel kotterer moest als eerste en hij gleed alle kanten op. Totaal geen enkele tractie te bekennen, hij werd ook gediskwalificeerd doordat hij te veel van richting wisselde. Daarna mocht de Steyer van Herman Anzini aantreden en ook deze wagen gedroeg zich als een dronken schaatser door de sectie, ook diskwalificatie.  Wij zagen het lijk al drijven, en we begonnen toch wel serieus nerveus te worden Als 4^e moesten wij aanvangen en wonderwel gedroeg onze wagen zich prima in deze sectie Wij rijden met minder lucht in onze banden dan andere en wij zijn ook lichter, misschien daardoor. Alles wat we wilde lukte gewoon, ook een erg schuin gestoken poortje wisten wij te trotseren, en ik wist dat Phillipp deze nooit zou nemen, waardoor onze inmiddels ruime voorsprong niet meer in te halen zou zijn en deze wetenschap deed ons de broek bollen. Alle ander wagens konden ons ook niet meer inhalen , dus eindelijk moest het eens zo zijn

Wij hadden de eerste plaats !!!!! Alles liep zoals het lopen moest, een goede loting, goede grondsoort, een beetje geluk Maar we reden ook de sterren van mijn hemel, ook de samenwerking met mijn broer gaat steeds beter, je moet toch aan elkaar wennen, en na 3 wedstrijden begint hij er goed in de trucktrial wereld mee te draaien. Een mooiere wedstrijd als deze hadden onze ouders zich ook niet kunnen wensen, als grootste fan waren zij ook afgereisd naar dit oord om ons te zien zegevieren. Voor ons was dit de laatste wedstrijd van het seizoen, er is noch een wedstrijd in oostenrijk. Deze is te ver weg, het budget en tijdgebrek laten het niet toe om hierheen te gaan. Wij kijken terug op een mooi seizoen, welke wederom door onze sponsoren, schoehuijs bedrijfswagens uit zaandam en oliehandel van Megen uit zaandam mogelijk is gemaakt. Het lijkt wel televisie maar het is nu eenmaal zo.

De plannen voor volgend jaar zijn in grote lijnen al bekent, moeten nog geraffineerd worden

Ron van gemeren

Sept 2008

 Trucktrial 2008

3^e  gereden wedstrijd

2 en 3 augustus

Verreden in Osnabruck, Duitsland

Als de naam osnabruck valt, dan gaan er bij de deelnemers aan het EK trucktrial een rilling over de rug.  De proeven die hier uitgezet worden gelden als de zwaarste uit de  serie van het EK.  Dit was de 5^e uit de serie.  In deze nog in bedrijf zijnde steengroeve op de Piesberg leven de heren van de europa trucktrial organisatie, de OVS, zich helemaal uit.  Als de groeve in bedrijf is wordt er dmv dynamiet grote stukken van de berg opgeblazen, welke dan in grote blokken naar beneden vallen.  Daarna worden ze door grote shovels in nog grotere dumpers (kiepauto,s) naar beneden gereden waar grote steen brekers staan die ze vervolgens verpulveren totdat ze diverse grote hebben.  Van grote kiezelsteen tot kwarts steentjes.  Het meeste van het product wordt voor de wegenbouw gebruikt.  Maar voor het zover is worden op de net opgeblazen bergen  door overijverige baan commissarissen secties op uitgezet.  En sommige commissarissen verwarren de trucks soms met soort springbokken  die van steen naar steen springen.  Bij deze wedstrijd wordt er altijd heel veel stuk gereden, meestal moeten spoor stangen en banden het ontgelden, maar ook gebroken aandrijfassen, scheuren en verbogen delen van het materieel zijn van de partij.

Op zaterdag begon de wedstrijd zoals gewoonlijk met een rijders meeting , om 9.15 uur en om 9.30 begon voor ons, de Standaard 4 klasse met de wedstrijd.  Mijn bijrijder, een onmisbaar persoon in het team werd dit keer ingevuld door Bauk Schellingerhoudt.  Bouk heeft zijn sporen op het gebied van terrein sport wel verdiend.  In vorige jaren is hij enige tijd actief geweest in het trialen met landrovers bij een landrover club.  Ook is hij een niet onverdienstelijk wielrenner geweest in zijn jonge jaren, evenals zijn gelijknamige vader.  De eerste sectie die dag bestond uit een 12 tal poortjes en was qua grondsoort niet al te zwaar.  Geen grote keien maar wat grof zand en kleine stenen.  Daar we de vorige keer een 2^e plaats hadden behaald moesten we nu als 2^e starten.  De wagen voor ons, het Oostenrijkse team van Kröpfel met Herman Anzini aan het stuur reed zijn wagen halverwege de proef vast, en moest door een kraan verlost worden uit zijn benarde positie.  Toen wij moesten starten hadden we nog niet een echt plan en we zouden daarom maar wat improviseren.  We zouden de poortjes die we zeker konden nemen als eerste doen, zouden we vast komen te zitten hebben we die alvast gehad.    Een steile pasage omhoog wilde de magirus jupiter 6×6 niet, maar een alternatieve weg omhoog ernaast wilde hij wel nemen.  Toen we daar kwamen waar de steyer vast bleef zitten namen wij een ander route en nadat we als een shovel een berg stenen voor ons wegschoven was de weg vrij om door te gaan.  De wagens na ons reden allemaal de zelfde route, maar wij hadden de minste straf punten.  De volgend sectie moesten wij als eerste starten, dwz dat je geen voorbeeld hebt van andere wagens, dat je dus zelf een plan moet maken.  Voor je een sectie gaat rijden krijg je een minuut of tien om de proef te voet te verkennen.  Ook hier stonden een hoop poortjes, 10 stuks, en ze waren zo neer gezet dat er geen logica in te ontdekken was, tenminste niet in korte tijd.  Wij starten dus weer zonder een plan en ik gokte maar op mijn ervaring, en die van Bouk, want ik was er na een sectie al achter dat Bouk een goede kijk had op het trialen.  De poortjes die we reden namen we goed maar door een verkeerde interpretatie van de rij richting van een poortje kwamen we toch niet lekker uit voor de andere nog te nemen poortjes.  We hebben nog even op het kantelpunt gestaan omdat we toch noch een poortje wilde nemen die eigenlijk niet meer haalbaar was voor ons.  En aangezien we in de buurt van de  tijdslimiet kwamen hebben we toen de proef verlaten om ook nog niet de strafpunten van het overschrijden hiervan te krijgen .  Op 1 na slechtste resultaat, maar geen nood, er kwam nog meer….  De volgende en voor de zaterdag laatste sectie bestond uit 13 poortjes, hoezo 13….  Als laatste starte wij in deze erg gecompliceerde en vol met grote stenen proef.  Onze voorgangers waren er allemaal, niet zonder moeilijkheden, doorheen gekomen.  Deze proef gingen wij achteruit in omdat we dan beter uitkwamen voor het tweede poortje.  Het derde poortje wat we wilde nemen gaf flink wat problemen.  Het stond halverwege een berg stenen en iedereen had hier ook problemen gehad.  Bij het afdalen richting dit poortje was er een hele grote steen voor de achteras komen te liggen.  Elke keer aks we een poging deden om omhoog door het derde poortje te komen kantelde deze steen zo dat hij de achterassen van de grond kwamen en alleen nog tractie op de vooras hadden, en dit was te kort.  Bij een alles of nix poging om er vol gas door te komen raakten we halverwege toch vast te zitten en werden we gediskwalificeerd omdat het de laatste poging was welke we konden doen  Hierbij kregen we zoveel strafpunten van de niet gereden 10 andere poortje aan de broek dat we voorlopig wel even genoeg hadden.  Op zaterdag eindigde we als zesde in het klassement.

Zondag is ons geen rust gegund want om negen uur moesten we al weer aantreden.        De eerste sectie deze dag bestond uit….jawel stenen, groot en groter.  Als 5^e starte we die dag en de ze proef reden we lekker mee zonder de noemenswaardige problemen.  Of het moest de steen zijn die de linker uitlaat pijp deed scheuren.  De tweede proef die ze ons wilden laten rijden hebben we met z,n alle geweigerd.   Deze was zo ruig dat we er te voet amper in konden lopen, de ingang konden we waarschijnlijk geen eens inkomen.  De volgende 2 secties reden we ook goed mee, we bleven nergens steken waar ander door reden en qua punten gingen we ook gelijk op.  Dit was ook wel fijn want een van mijn sponsors, Bunkerstation Anton van Megen uit Zaandam kwam eens een kijkje nemen met zij bedrijfs lijder wat ik zoal uitvreet met mijn wagen.  Het was hun de eerste keer dat zij het trucktrialen life aanschouwden soms konden ze hun ogen niet geloven.  Osnabruck is sowieso  altijd een wedstrijd waar veel truck trial geïnteresseerden uit Nederland heenkomen om te kijken.  Het is de wedstrijd die qua kilometers het dichtst bij is.  Maar we stonden met de punten zover achter dat een goede klassering niet haalbaar meer was.  Alleen als andere dan  grove fouten maken kan je nog wat stijgen in de rangorde.  Dat wil dus wel zeggen dat we niet moeten verslappen om evengoed te blijven presteren.  Want ook die anderen kunnen fouten maken……maar het valt wel eens niet mee als je erg veel achter staat, maar er is progressie.  Een 6^e plaats, meer zat er niet in.  En de schade bleef ook beperkt, voorbumper krom  (en die is al verstevigd) , linker uitlaat pijp gescheurd en afgebroken, voorschokbreker krom, cardanas voor krom, diverse gescheurde lassen en een deuk in mijn ego.  Gelukkig staat de garage van Schoehuijs bedrijfswagens weer garant voor de nodige reparaties.  Bouk had het ook naar zijn zin, een goede bijrijder met erg veel inzicht ondanks dat hij de trial regels niet eigen is.  Wellicht is het niet de laatste keer dat ik een beroep op hem gedaan heb….

Niet alleen de wagens hebben het zwaar te verduren, de baan commissarissen en hun marchals moeten zich ook de hele dag over deze stenen voortbewegen om de wagens te volgen in hun verrichtingen en zo hun jury rapport te maken.  Er zal menig enkel kneuzen zoals we gezien en gehoord hebben.  Zij zijn wel een soort springbokken, petje af voor deze mensen.

De volgend wedstrijd, de 6^e uit de serie is in Nieder Ofleiden, Hessen.  Mijn broer Wil van Gemeren is dan weer bijrijder.  Deze wedstrijd is niet in het weekeinde maar op donderdag 4, vrijdag 5 en zaterdagmorgen 6 september.  Dit heeft te maken met een gelijktijdige steinexpo die dan gehouden wordt.  Het trucktrial zou passen in het kader van deze expo, we zijn benieuwd

Ron van Gemeren

 Trucktrial 2008.

4^e wedstrijd

19 en 20 juli

Verreden in  Laucheim-Hülen / Duitsland

Dit was de 4^e wedstrijd in de EK serie, maar voor ons was het de 2^e wedstrijd die we verreden.  Hiervoor waren er wedstrijden in frankrijk nabij lyon en in Roppen, oostenrijk.  Omdat deze wedstrijden niet in het budget vielen en ook door tijd gebrek hebben we niet aan deze wedstrijden deel genomen

Vlak voor ik weg wou gaan donderdag avond wilde de trekker niet starten, accu,s plat, een accu kapot.  Maar gelukkig had schoehuijs bedrijfswagens uit zaandam 2 accu,s staan en heeft deze vliegensvlug gemonteerd zodat ik toch op tijd weg kon

Op vrijdagavond was er een rondrit door het dorp laucheim, alle wedstrijd wagens werden op de marktplaats voorgesteld aan het massaal toegestroomde publiek. wij met onze wedstrijdwagen, een magirus deutz jupiter 6×6.   Het plaatsje laucheim legt zo,n 15 km van Aalen, Baden Würtemberg.  Het wedstrijd terrein was in een mergel/kalksteen groeve, de grondsoort was erg divers, zand en grove kiezelstenen, maar ook een soort klei en de door ons gevreesde grote keien ontbraken niet.  Op vrijdag was de groeve nog gewoon in bedrijf.

Mijn broer Wil van Gemeren fungeerde deze maal wederom als bijrijder.  De eerste wedstrijd moest hij nog erg wennen, maar die ervaring begint zijn vruchten af te werpen.  We raken al goed op elkaar ingespeeld en hij geeft de juiste informatie aan mij. Een bijrijder kijkt met de rijder mee en probeert ook de volgende hindernis in te schatten.  Ook houd hij “zijn”kant van het voertuig in de gaten.  Regelmatig zetten we de wagen in een sectie even stil om te overleggen, volgens het reglement mag je 3 minuten ongestraft stil staan, het kost een punt als je langer dan 15 seconden stil staat maar die nemen we maar voor lief.  Hij begint het spel al aardig te snappen en de wagen al aardig te kennen.  Zaterdag om 9.30 uur hadden we de rijders bespreking.  Bij deze bespreking worden er wat huishoudelijke mededelingen gedaan, en ook wordt er verteld welke klasse met welke baan commissaris in welke sectie begint.  Wij moesten beginnen in sectie 13, met een van de 2 vrouwelijke marchals.  Sectie 13 bestond uit zand grond met wat löss achtige grond, en 9 poortjes.  De organisatie had een nieuwe regel bedacht, je krijgt 3 minuten per poortje, 9 poortjes betekent een tijd van 27 minuten, tijd zat dus.  En als je tijd zat hebt kan je deze tijd benutten om rustig aan de te nemen poortjes en hindernissen te trotseren.  Rust is een van de ingrediënten van trucktrial, rust om de hindernissen te nemen en nu en dan crossen om de moeilijke passages te passeren.  Deze eerste proef , waarin we als 4^e starten,reden wij als een van de beste, een 3 tal deelnemers uit onze klasse, de standaard 4 klasse, werden gediskwalificeerd tijdens de proef en moesten al vroegtijdig de sectie verlaten.  Dit gaf ons een bepaalde voorsprong, wat wel prettig is in het begin.  De volgende proef, bevond zich ernaast en in deze sectie waren een paar erge schuine delen die we dwars moesten passeren.  Als 3^e moesten we aantreden, en wederom mochten wij ons verheugen op een goede klassering, door een passage anders te nemen dan onze voorgangers werden hier een paar strafpunten bespaart.  De volgende sectie, na de pauze reden wij zelfs als de beste en toen kwam er een sectie die wij als eerste moesten rijden.  En dat is niet mijn sterkste kant, dan kan je namelijk niet van een ander afkijken hoe de wagens reageren en wat een mogelijke route is.  Maar toch reden we hem niet verkeerd, het begon met een steile afdaling en onderin stonden ook nog diverse poortjes.  Helaas nam ik een poortje in de verkeerde richting en liet er eentje liggen waardoor we deze proef als laatste eindigde.  Dit was tevens de laatste proef van deze dag en gelukkig hoefde ik op zondag nu eens niet als eerste te beginnen.

Op zondag starte we in een, tenminste zo leek het, eenvoudige sectie, nummer 5.  Op een soort grof grond waren een 5 tal poortjes, maar de ruimte was klein.  Veel trucks schatten de ruimte verkeerd in en aangezien ik nu als laatste starte kon ik goed van de fouten van andere leren.  Ook hier scoorde we goed en ik begon al een beetje te hopen op een podium plaats.  Ik weet dat ik heel erg moet uitkijken bij deze gedachte want er is al veel beslist in de staart van de wedstrijd.  Na deze proef stond ik zowaar op een eerste plaats,weliswaar met een miniem aantal punten, maar toch  Toen kregen we een sectie die de uitslag eigenlijk al vaststelde.  Het was een proef met een hele steile afdaling van een meter of 50 en de grondsoort bestond uit een soort klei.  had de hele nacht geregend en het was erg glad geworden  De eerste starter in onze klasse, Jan Borzym met zijn Oeral, durfde het niet aan om naar beneden te gaan, en eigenlijk vond onze hele groep het geen goed idee om af te dalen  Eigenlijk waren we het erover eens om deze proef te weigeren, maar er was er toch eentje die naar beneden wou.  Jan Borzym ging niet en ik moest als 3^e starten dus ik kon even aanzien hoe de wagens reageerden.  Dit bleek erg mee te vallen en ook ik ben naar beneden gegleden, onderaan waren al een 2 tal auto,s blijven steken, maar door net even buiten het spoor te rijden kon ik er door komen en wist de uitgang te bereiken.  bij de volgende sectie bestond de uitgang uit een soort hoge dijk, en hier bleef ik  hangen op mijn tussenbak, maar na 2 pogingen kwam ik er toch overheen, helaas nam ik bij deze actie de 2 uitgangs poortjes mee waardoor ik 80 strafpunten kreeg.  Hierdoor verspeeld ik de 1^e plek en zakte terug naar de 2^e plek.  Onderwijl was mijn broer nog even gevallen en zo zijn bovenbeen spier verrekt.  Hij wist gelukkig nog wel in de wagen te komen, maar de laatste proef heb ik alleen verkent, maar hij is wel meegereden en heeft zijn werk gedaan  De volgende en laatste sectie konden we nix meer goedmaken en zo bleef ik steken op een 2^e plek.  Maar geloof me, we waren er heeeeel blij mee !!!!!  Tussen de eerste en 2 plaats zat maar 38 punten verschil, een paaltje omrijden kost 40 punten…..  Zo hebben we door goed te rijden en met wat geluk een goede plek behaald  Moest Wil ook nog naar het podium strompelen…

Het weer was heel goed, niet te warm, heel af en toe een buitje regen tegen het stof.  Het publiek was in grote getale aanwezig en ik heb nog nooit zoveel handtekeningen uitgedeeld, vooral aan kinderen.  Trucktrial leeft heel erg in Duitsland, anders dan hier, er zijn nog wel eens mensen uit de buurt die aan mij vragen, joh, wat doe je met zo,n wagen?

De volgende wedstrijd is op 2 en 3 augustus, op de piesberg in osnabrück, duitsland

Ron van Gemeren

22-07-08

  en de liefhebber kan ook nog kijken op www.youtube.nl  bij zoeken intikken “trucktrial 2008 wheels over the world”

 Truck-trial 2008

3 en 4 mei

Verreden in Karlsfeld-Abtsdorf Duitsland

Zaterdag 3 en zondag 4 mei is het trucktrial seizoen weer begonnen.  De aftrap voor de eerste wedstrijd van 2008 vond plaats in het Duitse plaatsje Karlsveld zo,n 100 kilometer onder Berlijn.  Op donderdag middag zijn wij met de door Schoehuijs Bedrijfswagens ter beschikking gestelde trekker en oplegger afgereisd naar Sachsen-Anhalt.  De Duitse trucktrial organisatie, OVS, had zijn best gedaan om de start soepel te laten verlopen, zo begonnen ze op vrijdag om 14.00 uur al met de technische keuring, en maar goed ook want er werd streng naar de veiligheids regels gekeken.  Zo moet er een goede en stevige rolkooi op ieder voertuig aanwezig zijn, 4 punts gordels, brandblussers, een nood schakelaar aan de buitenzijde van de wagen waarmee de motor en de stroom wordt uitgeschakeld.  Bij mijn wagen was alles in orde, en de rolbeugel heb ik vorig jaar in frankrijk nog getest toen ik over de kop ging.  Met Erwin Bruin heb ik naderhand de beugel wel geïnspecteerd, het is tenslotte een stuk veiligheid.  Op iedere wagen moeten de deelnemers ook sponsor stickers van de organisatie plakken, dit is reglementair verplicht.  Bij de keuring werd er dit jaar streng gekeken of deze stikkers op de door de organisatie voorgeschreven manier aangebracht werden, en hier waren ze erg streng in.  Wij moesten ook wat improviseren om hieraan te voldoen maar het is uiteindelijk wel gelukt.  Mijn broer Wil van Gemeren had zich dit weekeinde beschikbaar gesteld als bijrijder, een onmisbaar persoon in de trucktrial,  De bijrijder fungeert als een “pratende buitenspiegel”en helpt de rijder zo tussen de poortjes door te rijden zonder deze te raken.  Ook verkennen zij samen de sectie en maken een plan om deze met zo min mogelijk strafpunten te bedwingen, en tijdens de proef kunnen ze overleggen wat te doen als een plan niet lukt.  Zaterdag morgen om 9.30 was de rijders bespreking en aansluitend begon de wedstrijd.  Het terrein bestond uit erg veel zand, iets waar mijn wagen vanwege zijn relatief lage gewicht (7 ton) zich goed in thuis voelt.  Vrijdag hadden we de banden al laten aflopen voor extra tractie in het zand.  De eerste sectie die mijn klasse ,standaard 4 (S4) kreeg toegewezen was er een zonder zand maar met grote rots blokken.  Er was een passage die zo moeilijk was dat iedereen bijna iedereen uit onze klasse hem liet liggen.  Een dappere iveco 6×6 probeerde het wel maar kwam zo hopeloos vast te zitten op deze grote keien dat hij er afgehaald moest worden door een hijs kraan.  Wij reden de Magirus Deutz Jupiter 6×6 langs deze pagage maar werden  verderop gediskwalificeerd vanwege te veel keer steken( maximaal 6 keer van richting wisselen tussen 2 poortjes.)  Het strafpunten aantal was aanzienlijk , en zie dit maar weer eens goed te maken.  De volgende proeven konden we goed meekomen maar weinig goedmaken, zodat we op zaterdagavond na 5 proeven op een voorlaatste plaats stonden.  Zondagmorgen om 9 uur vingen weer aan, dit keer was het zand  wat we moesten bedwingen, en meteen een flinke afdaling.  Als 4^e moesten wij starten zodat er al enkele wagens voor ons zaten .  Hierdoor konden wij zien hoe het parkoers het beste afgelegd kon worden en hiermee heb je een flink voordeel.  Deze sectie reden wij als beste en zo konden we weer wat inlopen op het peloton.  De rest van de 5 secties reden we goed mee, een paar keer met de minste punten .  Zoals er veel gebeurd in onze klasse valt er bij de laatste sectie de beslissing.  We stonden heel erg dicht bij elkaar met de punten, zo konden wij nog als 3^e eindigen.  Deze laatste sectie bestond uit veel gaten met water en prut.  Het nadeel van water en prut is dat het moeilijk in te schatten is hoe diep en glad het is.  Een bijkomend nadeel is dat wij deze sectie als eerste rijden moesten, maar gelukkig kreeg ik informatie van Han Bussink, een Nederlandse deelnemer uit een andere klasse die kapot gegaan was.  Han had deze sectie al gereden en kon ons voorzien van waardevolle informatie zodat ik toch wat zekerder aan deze proef begon.  De ingang was erg krap en de mogelijkheid om met de wagen over het omheining lint heen te gaan was groot, hierdoor ben je dan meteen gediskwalificeerd.  Wij kwamen er goed in en reden deze sectie binnen onze mogelijkheden  heel erg goed.  Maar omdat wij als eerste moesten konden de andere deelnemers zien wat zij niet of beter konden doen.  Wij eindigden zo op een 4^e plaats, 100 punten verwijdert van de 3^e plaats.  Toch tevreden met de door ons behaalde plaats konden we omzien naar een leuk en enerverend weekeinde trucktrial in Duitsland,zonder pech en sleutelwerk.  Mijn broer  liet zien dat hij het bijrijden nog niet verleerd is, een jaar of 10 geleden heeft hij ook al eens een paar keer meegereden. Het is prettig als je iemand bij je hebt die kennis van truck-trial en het reglement heeft.  De volgende wedstrijd die wij rijden is ook in Duitsland, op 19 en 20 juli in de plaats Lauchheim-Hülen.  Er heeft zich een nieuwe sponsor aangemeld, oliehandel Anton van Megen uit Zaandam.  Deze sponsor stelt een hoeveelheid dieselolie ter beschikking.Hierdoor kan ik meer wedstrijden rijden als anders, want de post brandstof is een van de grootste in het budget

Ron van Gemeren

                                                           Een woestijn te ver

Een relaas van een barreltocht met 2 oude motoren van Amsterdam naar Dakar

“we hebben nog nooit zoveel kilometers in de auto gezeten”

 

Zaterdag 4 November-eerste dag.

Toch wat onrustig geslapen, nu is het dan zover, acht uur in de morgen, ik besef me dat ik vanavond niet meer in mijn eigen bed slaap. Ik wil nog even rustig wat eten, laatste e-meeuw bekijken en alles nog nakijken. Toch wel wat nerveus, nu gaat het gebeuren, hier praten we al een jaar lang over, bereiden we alles voor, hier trainen we elke zaterdagmorgen voor. Om negen uur roep ik Jaap om koffie te komen drinken bij mij. Jaap is de dag ervoor aangekomen met zijn Mercedes camper. Vijf over negen komt Herman S. binnen en omdat Herman nooit zonder woorden zit is hij al snel met Jaap in gesprek, en tussendoor mij nog te voorzien van tal van goede adviezen. Tien over negen is Wilma er ook al en ik moet nog van alles doen. Half tien is de deadline om weg te gaan, mijn vader, moeder, en broer zijn ook al gearriveerd. Zij rijden mee naar het vertrekpunt, ik neem afscheid van Herman die me even omhelst en op zijn eigen wijze mij een goede reis wenst. Ondanks enig chaotisme start ik mijn motor en met Wilma, op haar motor, aan mijn zijde en de rest achter mij aan rijden we om half tien richting Amsterdam Noord, om bij de BP pomp aan de de Molenaarsweg op Jan en zijn gevolg te wachten en zo gezamenlijk naar het NDSM terrein te rijden. Hier zullen we ons bij de rest van onze groep, de eerste groep van de acht groepen, voegen. Bij de NDSM rijden Jan en ik door naar de vertrekhal, de rest parkeert hier en daar en komen ook naar de hal. Via het oude NDSM terrein rijden we over paden die jaren lang gebruikt zijn door noeste arbeiders om bij de zeeschepen te komen en deze te repareren en te bouwen.  We rijden een loods in waar ik me meteen nietig voelen door de afmetingen er van. Een klein deel van de immense hal, waar de geur van de scheepsbouw nog hangt, is gevuld met Amsterdam Dakar deelnemers en hun gevolg. Velen kijken naar ons, uit medelijden, door het harde geluid van mijn motor, de oliewalm achter ons, wie zal het zeggen, ik voel me wel stoer . We rijden beheerst doch “kijk ons eens” naar achter en sluiten aan achter de laatste binnen gekomen deelnemer en parkeren onze motor Henk Jan Rem is al aanwezig en druk foto’s nemend (die we toch nooit te zien krijgen) verteld hij ons wat we moeten doen en waar we zijn moeten, ook hij is erg aanwezig, maar wel leuk dat hij er is. De hal van zo’n 2000 vierkante meter wordt gedeeltelijk gevuld met bestikkerde barrels, tentjes met etenswaar en koffie, en heel veel mensen, deelnemers, familie en vrienden . Jan en ik volgen Henk Jan naar het meld punt, waar Mascha van de organisatie ons “afvinkt” en ons het roadbook overhandigd. Ik bekijk het roadbook vluchtig en ik krijg een gevoel van euforie, yes…now we are going! Nog wat formaliteiten en wat geharrewar over ons goede doel nemen wij afscheid van Mascha.  Inmiddels hebben zich toch wel veel vrienden en bekenden van ons zich verzameld bij onze motoren. Ik loop nog even door de menigte heen met mijn motorkleren en stoere cross laarzen. Ik voel me net Mad Max, direct ga ik in mijn interceptor on the road,…het wordt tijd om te vertrekken. Er klimt een man van de organisatie op een busje en schreeuwt iets onverstaanbaars, waarschijnlijk is de tijd aangebroken om te vertrekken want diverse auto’s komen in beweging. We nemen afscheid van iedereen en een klein select ploegje gaat mee naar onze “geheime” plek. Wij starten de motoren en rijden langzaam door een haag van mensen naar buiten. Bewonderende blikken en aanmoedigingen vallen ons ten deel, ze moesten eens weten. Al snel verlaten we onder het mom van iets vergeten de colonne en rijden naar de Strekkerweg, waar de Mercedes met aanhanger van Jaap verdekt opgesteld staat en waar we rustig onze motoren kunnen opladen. De rest van het selecte gezelschap arriveert ook en hier nemen we afscheid van de mensen die dicht bij ons staan. Na het afscheid verdwijnt iedereen en kunnen Jan, Jaap en ik rustig opladen en de boel inpakken . Er is een uurtje verstreken als we vertrekken, na een laatste blik op Amsterdam rijden we via de Zeeburgertunnel richting het zuiden. De aanloop naar de reis is begonnen Deze eerste dag rijden we via Breda en Lille tot 200 km voorbij Parijs.

Zondag 5 november,-tweede dag.

We zijn vroeg op, we hebben lekker geslapen in Jaap zijn camper. Jan en ik op het grote bed (kunnen we aan elkaar wennen) en Jaap op de bank. We drinken een “straf” bakkie koffie en Jan stapt achter het stuur van de camper en vangt aan met rijden. Het einddoel is Algaciras, zuid Spanje, hier gaat de boot naar Marokko. Maar dit halen we vandaag niet. Het eerste stuk gisteren hebben we geen andere challengers gezien, we zijn dan ook een uur later vertrokken, omdat wij de motoren moesten opladen. Nu worden we zo nu en dan ingehaald door andere barrels. Ze rijden ons voorbij zonder argwaan, we hebben de motoren dan ook afgedekt met een zeil zodat ze niet te zien zijn. Een licht gevoel van gene maakt zich meester van me, het is niet helemaal eerlijk om de eerste vijf en twintig honderd kilometer af te leggen met de motorfietsen in een karretje. We zijn niet de bikkels die we ons voordoen, eigenlijk zijn we net van die ballen die met hun shoppers naar een treffen gaan en de laatste drie kilometer zelf rijden en dan een beetje de stoere jongen gaan uithangen. Maar wij hebben tal van redenen om dit zo te doen. Onze motoren zijn echte barrels en de kans dat ze stuk gaan bij deze eerste kilometers over de snelweg is reëel aanwezig. Daar komt nog bij dat we deze vijf en twintig honderd kilometer af moeten leggen in twee en een halve dag. Dat wil zeggen duizend km per dag, en dat op een acht en twintig jarige XT 500 met volle bepakking en een topsnelheid van negentig kilometer per uur. We zouden al kapot zijn als we in zuid Spanje aan komen, en dan moet het nog beginnen! Het slechte weer zou ook een rol, spelen, en daarbij komt ook nog, we are to old for this shit. Dus vandaar dat we luxe in een camper deze eerste afstand overbruggen, en dan moeten we ook al door rijden want deze Mercedes rijd ook niet harder dan 90 km/uur. Maar elke keer als we ingehaald worden door een collega challenger wil ik me verschuilen en ga ik achter Jan zitten. Hij heeft nog geen last van gene. We rijden via Orleans en Poitiers richting Bordeaux om zo verder te gaan naar de Pyreneeën, deze rijden we over richting de Spaanse grens. San Sebastan  passeren we en in de buurt van Bilbao gaan we van de weg af ,op een parkeerplaats voor vrachtwagens gaan we staan om te overnachten. Het is jammer dat we het laatste deel in het donker hebben gereden, de omgeving is hier hartstikke mooi. Het is koud geworden, het vriest licht deze nacht. Gevoed door bier, wijn en whisky raken we al snel in een vurig gesprek over het zelfstandig werken en de voor en nadelen hier van, we zijn er niet uit gekomen, wel veel gelachen en de van Jasmijn gekregen chips soldaat gemaakt. Om half een enigszins beneveld gaan pitten

Maandag 6 november-derde dag

Jaap is onvermijdelijk vroeg wakker en na een hevig “goedemorgen heren” zijn wij ook redelijk wakker. Koffie heeft hij al gezet en na enige ochtend gewoonte zoeken we het asfalt maar weer eens op. Dit keer begin ik met rijden en nestel me achter het stuur van de camper en weldra zijn we op weg naar onze eindbestemming, Sotogrande, zo,n 20 kilometer van Algaciras. In Sotogrande is een hotel waar we geacht worden heen te gaan, de organisatie heeft een agent van de veerdienst geregeld,  die in het hotel aanwezig is, en voor ons de tickets voor de boot heeft zodat we morgen niet onze tijd hoeven te verdoen met het kopen van een ticket. En we krijgen nog wat korting ook, we worden verwend. Terwijl de wielen van jaap zijn camper het asfalt teisteren worden we steeds meer ingelopen door andere deelnemers uit onze groep., Sommige passeren zonder dat we ze opvallen, andere kijken argwanend achterom. Maar er zijn er ook die de aanhanger bekijken en ons begroeten door te zwaaien en te toeteren. Het is dan ook niet echt een onopvallende aanhanger, hij is vrolijk opgeleukt met geschilderde vlaggen van Jaap zijn bedrijf, Vlaggen Industrie Groningen.Het hoogtepunt van mijn gene is wanneer er een Nissan Patrol voorbij komt met in zijn kielzog de andere drie motor rijders die waarschijnlijk wel het hele stuk hebben gereden. Zij kijken dus wel duidelijk om en maken een gebaar van “wat is dit nu”. Een verkrampt lachje weet ik te produceren en gelukkig rijd Jan nu zodat ik langzaam onder de bank kan verdwijnen. De rest van de tijd proberen we vele uitvluchten te vinden om het dragelijk te maken voor ons. Langzaam wennen we aan het idee dat we het zo gedaan hebben en dat het voor ons de beste optie was, what the hek, Het gevolg van deze gespreksstof is dat de kilometers wegvliegen onder de auto en in de buurt van Marabelja is mijn onrust op zijn hoogtepunt, ik wil eruit, de laatste honderd kilometer zelf rijden. Jan is het er gelukkig ook mee eens en het is nu nog licht wat met afladen prettiger is. We rijden een afrit op naar soort industrie terrein met een grote benzine pomp waar Jaap zijn wagen kan vol tanken voor zijn terugreis en op de parkeerplaats gaan we de boel afladen. Nu zien we ook waarom we steeds meer opvielen, het afdekzeil is hier en daar weg, zodat de motoren zich blootgeven. We hebben net mijn motor eraf als we het geluid van drie een cilinder motoren horen en wat je bijna niet kan bedenken gebeurt, daar komen onze collega motor rijders aan kachelen, dit bedenk je gewoon niet. Na het tanken van hun fietsen komen ze nog even gezellig buurten bij ons en meteen show ik ongevraagd mijn verband om mijn schouder aan hen om te laten zien wat voor  “Di Hard” ik ben. Hun reactie is nog heerlijker dan ik hoopte, zo van “kan je daar wel het zand mee door, en red je dat het hele eind wel,  zo, dat is niet misselijk zeg”. Voel me euforisch, wat een plezier van zo, n sleutelbeen blessure. Jan heeft geen smoes maar is solidair met mij. Na enig bijdehand geleuter druipen ze af. We laden verder onze spullen af en spontaan breekt mijn zijstandaard af, ternauwernood kunnen jaap en ik de motor nog opvangen, en ondanks dat Wilma mijn sleutelbeen blessure goed heeft ingetapet voel ik het toch wel even flink. Later maar even repareren die standaard, we trekken onze motorkleren aan en starten onze motoren. Jaap gaat weer richting Groningen, en Jan en ik nemen afscheid van hem, het was een gezellige heenreis met ze drieën, jaap heeft veel stof tot praten, en wij  zitten ook niet met een mond vol tanden. Toch ben ik blij dat we nu zelf kunnen rijden, nu moeten we het echt zelf doen. Een laatste groet aan Jaap en we gaan de weg op richting Sotogrande. De lucht kleurt donker in de richting waar we heenrijden en het is broeierig warm. Ook de avondschemer begint zich te openbaren , het is vroeg donker in deze tijd van het jaar,en het licht van onze motorfietsen is niet optimaal, zeg maar een soort gloeiend spijker in de koplamp We rijden langs een vreselijk drukke kustweg en langzaam begint het te regenen. Niet hard maar wel vervelend, onze pakken houden het net aan droog Na enig oponthoud komen we aan bij hotel Las Camelias, in Sotogrande. De hotel parking, en daar buiten ook staat vol met barrels van de challenge. Wij zoeken een plekje om de motoren te stallen, voor mij betekent dat een stevige muur om hem tegen aan te zetten. Onder een afdak nog wel, normaal om te beschermen tegen de felle zon, nu tegen de inmiddels gestaag vallende regen In de lobby staan een hele club challangers bier te drinken en we worden matig doch vol bewondering begroet. Zo van “daar zijn de bikkels”, ze moesten eens weten, of weten zij het al en is dit ironisch bedoeld, ik negeer het, een specialiteit van mij. Jan bestelt ook meteen maar een biertje en bij de balie proberen we een kamer te krijgen. De goedkope kamers van veertig euro zijn op, alleen nog kamers van vijfenzestig euro kunnen we krijgen, hebben we keus? Hoe duurder de kamer hoe verder weg zich deze van de ingang bevind lijkt het. De kamer bevindt zich ergens helemaal achteraan op de tweede verdieping  zodat we al onze spullen er fijn heen kunnen zeulen, 2 keer lopen voor ieder. We knappen ons wat op en gaan naar beneden om ons bootticket te halen. In het restaurant zit een agent van de ferry dienst, hij heeft alles keurig geregeld, we betalen hem en we krijgen onze vooraf ingevulde ticket overhandigd. Nu de inwendige mens nog versterken, en we zoeken een plekje om te zitten. Nu we eindelijk even rust hebben kunnen we eens om ons heen kijken. Veel challengers hebben al groepjes gevormd, of waren al groepjes. Het is waar ,de mens is een kudde dier en wil bij een kudde horen. Jan en ik kijken het aan en hebben geen behoefte om ook in de wei te gaan grazen. De aversie om een schaap te zijn neemt eigenlijk allen maar toe, Jan en ik zitten duidelijk op een lijn, weinig tot geen groepsgevoel. Later in de challenge zullen we ons toch moeten aansluiten om bepaalde dingen gezamenlijk te doen, zoals grenzen overgaan en de woestijn doorrijden. We laten dit maar op ons af komen. In de hoek zit een heel grote groep, en een van de ,motorrijders paradeert in zijn volle outfit inclusief bodyprotector er omheen. Een geboren leider waarschijnlijk, we gaan in de niet roken afdeling zitten, hier is het rustig. Waarschijnlijk zijn wij afwijkend. We drinken nog enkele Servesca’s en gaan dan gestrekt, het was een lange dag, morgen weer verder

Dinsdag 7 november-vierde dag.

Om half acht slepen wij onze spullen weer naar beneden om het op onze motoren te pakken. We gaan om acht uur in colonne naar de ferry toe in Algaciras, ongeveer 15 minuten rijden. Als we buiten komen slaat een frisse wind ons om de oren, de lucht is loodgrijs en de regen van de vorige dag heeft al zijn vrienden er bij gehaald en zich vermenigvuldigd. Het spettert behoorlijk en ik krijg een angstig vermoeden dat onze motorkleding hier niet tegen bestand is. Toen we thuis onze uitrusting aan het bijeenzoeken waren hebben we het nog wel over regenkleding gehad. “nee joh, het regent daar bijna nooit”niet meenemen, scheelt weer ruimte !. Mijn humeur regent zich naar beneden en we staan verwensingen grommend over het meegekomen Hollandse klimaat te kijken naar het schouwspel wat zich voor ons afspeelt. Ongecoördineerd loopt iedereen door elkaar, vragend en roepend tegen elkaar. Er staan motoren te draaien, en er wordt nerveus gas gegeven.Dieseldampen teisteren, mijn neusvleugels en ik bedenk me ineens dat ik ook nog een bougie moet wisselen. Gisteren liep mijn motor niet zo lekker, NGK bougies, ik heb er slechte ervaringen mee. Jan trekt een in Nederland vastgezet riempje kapot van zijn tanktas en verwenst het een en ander. Hij zet hem vast met een reserve sjor bandje.Deze tanktas zal zich de hele tocht verzetten tegen het tanktas zijn. Langzaam vormt er zich een file van barrels en wij zetten onze helm op en rijden helemaal naar voren. We gaan achter de auto staan van Joaquin Budino , de agent van de ferry maatschappij, die ons direct naar de goede ferry in Algaciras loodst Om kwart over acht zet de stoet zich langzaam in beweging en we rijden naar de snelweg richting Algaciras. De lucht in de richting waar wij rijden is inktzwart, de wind neemt ook toe en ik vrees het ergste. Als de weg zich niet afbuigt rijden we een vrij heftig regengebied in. De weg buigt dus niet af en de regen begint met bakken uit de lucht te vallen. Auto,s gaan langzamer rijden en het zicht wordt tot een minimum beperkt. Al snel voel ik het water binnendringen, eerst bij de nek, dan je kruis en langzaam lopen je laarzen vol. Als je eenmaal nat bent is het niet zo erg meer, maar het nat voelen worden, dat is heel erg. Binnen drie minuten zijn we zeik en zeik nat, en we moeten nog zeker tien minuten rijden. Maar natter dan nat kunnen we niet worden, wel kouder.  Als we bij de boot komen zijn we zo nat als een verzopen kater en zo zien we er ook uit. We moeten even wachten voor een slagboom en al vrij snel laat een man in een hel groen hesje en een portofoon ons door en even verderop wil een andere man onze ticket zien . We pakken hem onder onze natte kleren vandaan en hij scheurt en stuk ervan af. We gaan verder en bij de klep van de boot wil een ander ook het ticket ook nog zien, zelfde ritueel en eindelijk rijden we de boot op. Ik zet mijn motor tegen de wand aan en sjor hem vast, Jan zet hem naast mijne en zet hem ook vast. We gaan naar het dek boven en bestellen bij een counter koffie en wat te eten. Het meisje achter de counter werkt hard maar kan de toeloop van de challengers niet aan en de koffie laat zich even op zich wachten. Ik raak aan de praat met Leo en Yvonne, een stel wat de tocht in een Jeep Cherokky  gaat doen. Zij missen ook het groeps-gen en het klikt wel tussen ons. En Leo werkt in een motorzaak, altijd handig voor onderweg. Jan heeft inmiddels twee koffie gescoord en wij zetelen ons bij een raam in de hoek en kijken bij daglicht eens waar de groep zoal uit bestaat. Veel jonge mensen, maar ook veel mensen van veertig en ouder. De boot wordt hoofdzakelijk bevolkt door challengers en zij zijn erg aanwezig. Wij zien het aan en zwijgen. De boot vaart de haven uit en zal ons in vijfenveertig minuten naar Ceuta, Marokko brengen. Hoe verder we de haven uitvaren hoe meer de boot begint te stampen op de hoger wordende golven, de uigelaten stemming die er heerste wordt al wat minder. De boot begint nu serieus te slingeren en de eerste gevallen van zeeziekte kondigen zich aan. Ik zie enkele mede challengers naar de plee rennen en de rest van de tocht blijven ze daar Jan en ik nemen nog maar een koffie en een broodje met een soort omelet. Het is inmiddels heel rustig geworden in de boot, de grootste herrieschoppers zitten een beetje wit voor zich uit te staren. Dank je wel zee. Nadat de boot is aangemeerd rijden wij er van af, het is zelfs droog, maar het dreigt nog wel Ceuta is een Spaanse enclave in Marokko, dus we rijden zo de stad in. We gaan eerst even een bedrijf zoeken die mijn zijstandaard lassen kan. Bij een autoplaatwerkerij willen dit wel doen en we zetten mijn motor op verzoek binnen.  Het deel wat nog op mijn motor zit wordt gedemonteerd en een er bij geroepen jongen leggen we uit dat beide delen aan elkaar gelast moeten worden.  Hij loopt weg en we zien hem een vijftal keren heen en weer lopen met van alles en nog wat, er wordt een lasbrander ontstoken en ik heb een vermoeden.  En ja hoor, als hij terug komt zie ik dat hij hem met brons heeft gelast, gesoldeerd eigenlijk.   Dit is te zwak vind ik maar hij denkt er anders over en de standaard wordt nog even mooi zwart gespoten en gemonteerd.  Ik zet hem voorzichtig op de standaard en heb er geen vertrouwen in.  De lasser wel en de chef, een jonge snuiter, wordt er bij gehaald voor de betaling.  Vijftien euro! , de prijzen zijn wel erg Europees.  Ik leer hiervan, altijd erbij blijven als ze iets repareren en eerst prijs afspreken en afdingen.  Inmiddels een uur later gaan we nog even een fles whisky voor Jan scoren en begeven we ons op weg naar de grens  Bij de Spaanse grens worden we vriendelijk begroet en kunnen zo doorrijden.  Even verder is de Marokkaanse grens en de hele meute challengers staat er ook voor te wachten.  de grens post is een plek om te mijden, smerig, bedelaars, handelaren, onduidelijk schreeuwende mensen dat we moeten komen, hoge hekken met aan de andere kant mensen.  Mensen die kijken, lopen en bedelen, wat is hiervan de bedoeling.  Willen zij aan de andere kant zijn? Of juist niet.  Ik heb een hekel aan grenzen, ik weet nooit wat je moet doen, wat willen ze van me, wat zijn de procedures.  We sluiten aan achter de laatste en wachten op de dingen die komen gaan.  Tussen de rijen door loopt een man in uniform die wat onduidelijke papieren uitdeelt die we moeten invullen, dit blijkt later een soort eigendom verklaring voor de voertuigen te zijn.  We praten wat met andere challengers en niemand schijnt te weten wat er gebeuren moet en wachten lijdzaam af, wij vullen het formulier maar in.  Na tien minuten wordt Jan ongeduldig, dit is zijn specialiteit, samen met mijn passpoort loopt hij naar voren. Ik blijf bij de motoren.  Jan komt terug en heeft uitgezocht wat we moeten doen, samen lopen we naar voren,  Een collega challenger wil wel even op onze bezittingen letten  In het eerste hokje, de politie dienen we een stempel te halen op het door ons ingevulde formulier en vervolgens moeten we naar het tweede hokje, de douane en die geeft er ook een stempel op .  Wij gaan in de rij staan bij de het politie loket, een zes tal collega,s van ons staan voor ons te wachten,  De politieman werkt redelijk door en al snel zijn wij aan de beurt, we dienen nog even onze  Carte vertre,de groene vrzekerings kaart te laten zien , nog geen half uur in de rij gestaan.  Met onze vers verworven stempels spoeden wij ons naar het douane loket.  De zelfde mensen staan ook hier weer voor ons en we wachten maar weer.  Diverse challengers lopen heen en weer en weten nog niet wat ze moeten doen , we proberen ze duidelijk te maken wat de procedure is.  Er zijn ook al enkele die klaar zijn zij rijden met hun bolide door de slagbomen.  Wij zijn er inmiddels getuige van hoe een Bijgochem uit onze club via de deur een douanier geld staat te geven om zijn aanvraag wat sneller te laten verlopen.  De eikel, zo verkloot hij het voor de mensen die achter hem komen.  En deze douanier neemt er al de tijd voor, hij heeft ook al een roadbook in zijn bezit wat door iemand afgegeven is, en zit hier regelmatig in te bladeren, zonder te weten wat er in staat.  Ook komt er steeds een superieur bijstaan die ook het boek inkijkt en dan discussiëren zij over iets onduidelijks.  Zo nu en dan ragt hij wat stempels op de formulieren en wuift, verveelt dat de volgend zich kan melden, wij komen langzaam aan de beurt  Ook wij krijgen onze stempels en lopen terug naar de motoren.  we starten de motoren en rijden om de nog wachtende auto,s heen en gaan door de slagbomen.  Verderop rijden we tussen diverse onduidelijke hekken door en nog drie keer wordt er naar onze passpoorten en groene kaart gevraagd die ik voor het gemak maar tussen mijn tanden heb geklemd.

Alles bij elkaar heeft het ongeveer twee uur geduurd om de grens te passeren, en we stoppen even op een soort parkeerterrein vol met Mercedes personenwagens die als taxi dienen .  Hier verzamelen zich ook challengers die op elkaar wachten .  Wij overleggen hoe we gaan rijden, heel even breekt de zon door, de warmte omarmt onze toch wel koud geworden lichamen, heerlijk.  Onze kleren drogen ook al een beetje, de motorkleren die we aan hebben worden snel nat maar drogen ook snel.  We moeten richting Marrakesch, dit kan via Fes, maar ook via Tanger en Casablanca.  De route via Fes gaat door het Atlas gebergte, wij besluiten de easyer route langs de kust te volgen.  Met Jan voorop, hij heeft de kaart, mijn kaart heb ik bij jaap in de auto laten liggen, gaan we richting Tanger.  De wegen zijn goed, asfalt zonder belijning, niet veel verkeer.  Na een kilometer staat er een politie controle, we kunnen doorrijden.  Ook deze weg gaat door de bergen en langzaam wordt het kouder, en het begint te miezeren, hele lichte regen, en de wind neemt ook toe.  Ik besef mij dat ik nu in een ander werelddeel rijd met mijn eigen motor, dit is toch wel uniek.  Lang heb ik niet om hier over te filosoferen, want voor ons doemen wegwerkzaamheden op.  Geen borden of waarschuwingen, en het asfalt maakt plaats voor onverharde weg bezaait met kiezelstenen, onze eerste off-road ervaring.  Vijf kilometer verderop weer asfalt, we rijden op een mooie idyllische weg, hier zouden we van kunnen genieten als het er niet was gaan regenen.  Binnen 10 minuten zeiknat, en we waren net een beetje droog.  Regen en droog wisselen af , en bij de volgende heftige bui staan mijn laarzen weer eens vol.  Ik haal Jan in en gebaar hem dat ik even wil stoppen om hem te vertellen hoe onaangenaam ik dit weer vind, alsof jan hier iets aan doen kan.  Na nog dertig kilometer regent het weer zo heftig dat ik wil stoppen in de eerste de beste plaats en een hotel wil zoeken.  Ik ben doorweekt en zit te lidderen op mijn motor, ik ben bang om onderkoelt te raken.  Jan is het hiermee eens en we besluiten naar Asilah te rijden, ongeveer nog vijftig kilometer rijden.  Meer regen dan droog, heftige buien met slecht zicht, en diverse weg op brekingen met zeer slecht wegdek, diepe kuilen, en soms spekglad.  We hebben onze handen vol om onze volgepakte motors overeind te houden.  Auto,s hebben niet echt last van ons, ze rijden ons gewoon voorbij terwijl wij evenwichts kunsten vertonen,  Inhalen terwijl er tegenliggers aan komen is ook een gewoonte in Marokko zoals we later ook nog zullen merken.  Maar door al deze kunsten vergeet ik de kou wel even.  Als we na anderhalf uur in Asilah aankomen, vinden we snel een hotel.  Met bewaakte parking nog wel, een straatje achter het hotel waar ze af en toe een blik op onze motoren werpen.  We krijgen een kamer vier trappen hoger, dit is ook een gewoonte, mensen met veel bagage zo ver mogelijk zetten.  Terwijl ik niet de indruk heb dat er veel gasten in het hotel zijn.  We zeulen onze bagage maar weer eens omhoog, geholpen door de vrouw die de kamers schoonhoud en heel vriendelijk is.  Na twee maal vier trappen op en af ben ik nog niet echt warmer geworden, en op de kamer trek ik alle natte kleren uit en ga lekker onder de warme douche staan, watje.  Jan heeft minder last van de kou ,ten minste zo doet hij het voorkomen.  Als ik droge kleren uit mijn tas wil pakken ontdek ik dat ook mijn tas niet waterdicht is.  Bijna al mijn kleren zijn nat, ik pak de droogste eruit en kleed mij weer aan.  We spannen wat bindriemen via de gordijn roede en Jan krijgt deze op zijn kanis omdat hij los legt, we lachen ook wel eens, ten minste op dat moment ik wel.  Na enig creatief spannen van de riemen kunnen we onze kleren ophangen om te drogen,  Waarschijnlijk heeft het geen zin omdat er geen verwarming is in de kamer.  Jan gaat vragen of er misschien een elektrisch kacheltje is maar hij krijgt te horen dat ze hier nooit een verwarming nodig hebben.  Dit weer komt bijna nooit voor hier, dit is voor het eerst in 4 jaar dat het zo regent.  Ik wist het wel, ik ben weer eens ergens en meteen het klimaat in de war.  Het is nog vroeg in de middag en ik hul me in de extra dekens die we gekregen hebben .  Heb ik mooi de tijd om even naar de Amsterdam-Dakar site te sms-en.    ik mijmer en klaag nog wat, en val in slaap.  Ik wordt wakker rond een uur of zes door de oproep voor het gebed, dit geluid komt van een toren in de buurt en volgens mij is het elektronisch versterkt.  Het weer wordt niet echt beter en we horen  van de hoteleigenaar dat het zo wel even blijft ook.  ’s Avonds lopen we naar het centrum, dit is vlak bij en vragen hier en daar naar een regenpak  We weten eigenlijk dat het een mislukte missie is, maar toch  De meeste handelaren komen aan zetten met veel te dure Adidas jassen en broeken welke waarschijnlijk nog minder dicht zijn dan onze eigen kleding.  Als we zo rondlopen in de straatjes lijkt het wel een beetje op de Zwarte markt in Beverwijk.  Heel veel de zelfde handel, kleren en schoenen van adidas , Nike en wat nog, meer.  Stalletje met gsm telefonen en fotoapparatuur.  Ook veel kruideniers winkels met dagelijkse behoeften.  We worden naar de oude medina gestuurd, het oudste deel van de stad, ommuurt met poorten en hele kleine straatjes, je waant je in de Middeleeuwen, afgezien van de vele winkeltjes met adidas,nike……….,Maar geen regenpak.  We geven het op, en spontaan begint het weer te regenen, mijn oude werkschoenen die ik heb meegenomen en die ik in Afrika ga laten zijn niet waterdicht, weer eens natte sokken..  We gaan eten, na wat zoeken vinden we een visrestaurant, we zijn de enige klanten en er loopt vijf man personeel..  Jan bestelt bier en we nemen de visschotel voor twee personen.  Even later staat er een schaal vol,met gebakken vis, grote garnalen en gebakken inktvisringen.  Het smaakt ons goed en nadat we ons vol gebunkerd hebben gaan we naar het hotel terug.  Volgens de plaatselijke bevolking blijft het de volgende dag ook regenen.  We creëren van het zwarte landbouwplastic, wat we hebben meegenomen om eventueel met onze matjes op te liggen, twee regen poncho’s.  We snijden wat stroken die we om onze benen kunnen plakken, zodat onze laarzen niet vol  lopen.  Na enige whisky,s gaan we slapen, dromend over mooie droge dagen.

Woensdag 8 november-vijfde dag.

Ik word wakker, en het is nog donker.  Is het een vogel, is het een vliegtuig, nee het is de imam die oproept voor het gebed.  Het is 5 uur in de ochtend, nou deze heidenen blijft mooi leggen.  Twee uur later staan we op, als eerste kijken we naar buiten, het is droog, net aan  We trekken onze nog natte kleren aan en pakken alles in, en zetten wat koffie.  Vandaag willen we flink wat rijden, want we liggen wat achter op het schema.,  Volgens het roadbook moeten we vandaag in Marrakech aankomen, dit is zo 500 kilometer zuidelijker.  Als het van dit klot……akelig weer blijft wordt het puur zo,n kluif.  Via de vier trappen hebben we onze bagage naar beneden getorst.  We laden alles op, de nacht portier kijkt het schouwspel aan, lijkt wel wat op kamelen opladen. zal hij wel denken  Na het oppakken bedenk ik dat ik mijn olie nog moet nakijken, het staat onder peil  Vreemd, maak me er nog geen zorgen over.  Mijn olie voorraad zit handig achterop in een speciale beugel.  Erg mooi en handig, als je niet alle bagage er af moet halen om er bij te kunnen.  Gloeiende gloeiende……… maar even een liter olie van Jan geleend  De straat achter het hotel is ook de route naar school, kinderen lopen met schooltassen en boeken .  Meisjes kijken schichtig naar ons en lopen ons dan giechelend voorbij.  Het is noch steeds droog, maar de lucht ziet er erg dreigend uit.  En in zuidelijke richting ziet het erg donker.  We binden plastik rond onze benen en over de laarzen en plakken het vast met duct-tape  De vorige avond gemaakte plastic poncho,s doen we om, dit tot grote hilariteit van de schoolkinderen., de noodkleding geeft een fijn “ik blijf lekker droog”gevoel.  De voorkant van het regenscherm doen we onder de tanktas.  Bij het ontwerpen van de poncho,s hebben we geen rekening gehouden met het aantrappen van onze schichten.  Gelukkig lopen de motoren snel, we rijden naar de hoofdweg, uitgezwaaid door de schooljeugd.  Terwijl we het dorp uitrijden begint jan zijn poncho achter hem aan te flapperen .  Mensen die lopend op weg naar hun werk zijn kijken ons geamuseerd na.  Met deze oude stad als decor zie ik Don Diego de La Vega, alias Zorro rijden op zijn trouwe knol Tornado, ik leg dubbel van het lachen.  Even stoppen, foto,s nemen plastic vastzetten en gaan maar weer.  We laten Asilah voor wat het is en gaan richting Rabat.  Zorro rijd voorop en het miezert heel licht maar het deert ons niet, wij zijn tegen de regen gewapend.,  Het eerste stuk rijden we parallel aan de tolweg, we gaan er onderdoor en we zien drie collega busjes rijden over de tolweg, we zijn niet de enige die achter liggen  Na een paar kilometer gaan ook wij de tolweg op, deze weg schiet niet erg op, veel rotondes.  Op de tolweg schieten we lekker op, af en toe wat regen maar niet zo erg als gisteren.  De temperatuur is ongeveer 14 graden Celsius.  Het plastic houd de wind tegen dus we hebben het eens niet koud.  De tolwegen in noord Marokko zijn ruime vierbaanswegen, welke lopen door een rustig groen heuvelachtig landschap  Ze zijn voorzien van moderne en voldoende tankstations.  Shell, BP en Q8 zijn te vinden maar ook Afriqeoil en nog wat voor ons onbekende maatschappijen.  Bij die tankstations zijn goede eetgelegenheden en redelijk schone openbare toiletten.  Ook is er bijna altijd een moskee aanwezig.  De wegen zijn niet al te druk, het verkeer bestaat hoofdzakelijk uit vrachtwagens van   lopende merken.Er rijden opvallend veel Volvo,s N10, dit is de zelfde als de bij ons bekende F10, maar dan met een neus, en meestal zonder slaapcabine.  Ook hebben we veel Volvo F88 zien rijden, allemaal met twee assige opleggers.  Bakwagen met aanhanger is zeldzaam.  Natuurlijk is Renault goed vertegenwoordigt, met neus, veel G en R serie, in alle soorten en maten., maar ook de nodige Magnums zien we voorbij komen.   Mercedes en Scania met en zonder neus vullen het straat beeld  Ook veel Daf,s met neus gezien, en Mitsubisi en Izuzu, allemaal bakwagens zoals we die in Nederland niet zien.  Ook met de lading hoogte nemen ze het niet zo nauw,  vijf meter hoog is geen uitzondering. Er zijn dan ook weinig viaducten, en die er zijn, zijn flink hoog. De chauffeurs zijn sympathiek, vaak groeten ze ons als we voorbij rijden, of ze geven aan dat we kunnen inhalen. Onderweg zien we nog een geschaarde trekker met oplegger, een Volvo N10.op zijn kant in de middenberm Het is net gebeurd, bij de vorige pomp reed hij net weg dat wij aankwamen In de buurt van Ksar-el-kebin komen we de eerste tolpoort tegen, we stoppen en spontaan slaat mijn motor af. Ik betaal de tolpoortwachter, stop mijn spullen terug en duw mijn motor door de poort om het overige verkeer niet te laten wachten. Even aan de kant, het is inmiddels droog en de zon begint te prikken. Het slecht stationair lopen wordt veroorzaakt door een slecht afgestelde stationair sproeier denk ik in al mijn wijsheid, even draaien aan de sproeier en zowaar loopt ie weer wat beter. Weer vijftig kilometer verder gaan we tanken en koffiedrinken, en iets eten. We verwijderen het plastic, zodat we weer als motorrijders rondrijden, we vertrouwen het nu wel, de temperatuur is aangenaam geworden en de lucht is totaal opgeklaard, voor ons want achter ons ziet het nog donker. Tweehonderd en vijftig kilometer vanaf ons vertrekpunt vanmorgen, in de buurt van Rabat begint mijn motor in te houden, en hij begint te knallen en te ploffen. Na weer een tolpoortje, ze hebben er wel veel, gepasseerd te zijn met een slecht lopende motor, en handen en tanden vol met geld en kaartjes even naar een parkeer terreintje voor inspectie. Even laten afkoelen en dan de bougie er maar eens uit, hij wil niet erg lekker vonken en ik verdenk hem ervan dat hij zijn werk niet goed wil doen., ik ontsla hem van zijn plichten. Tweede bougie op al op vierhonderd en vijftig kilometer. Mmmm, toeval het is een NGK bougie, word mijn argwaan jegens dit merk weer een bevestigd! Starten, loopt goed, verder maar weer, het voordeel van pech is dat je wel even de benen kunt strekken en het zitvlak kunt laten doorbloeden. Ondanks onze schapen vachies voelen we het zitten best. Jan heeft ergens gelezen dat het beter is om te voorkomen dat je kont zeer gaat doen door van te voren al met de billen te gaan knijpen. Om de tien kilometer knijp ik dertig keer met mijn kakwangen, het helpt goed en je hebt nog wat te doen ook. Zonder oponthoud rijden we verder en voor we het weten zitten we voorbij Casablanca. Marrakech is nog tweehonderd en veertig kilometer, we schieten op, als mijn motor  weer begint te lopen als een krant. Op een parkeerterrein de bougie nagekeken, en deze vonkt bijna helemaal niet meer. Ik schroef het kapje weg waarachter de punten zich bevinden en ik ontwaar enige vochtigheid in deze ruimte. Een erfenis van de laatste regenbuien, zal dit het zijn. Droog gemaakt en een beetje gesteld en hij loopt weer, voldaan schroef ik alles weer dicht. We eten een van Wilma meegekregen Powerbar voor wat energie en we gaan weer. Het is rond drie uur in de middag en om vijf uur begint het alweer donker te worden, dus we moeten wat opschieten. Onze verlichting bestaat namelijk uit een gloeiende spijker in een huis, kortom het licht laat te wensen over. De tolweg is in de buurt van Settat opgehouden, en is overgegaan in een tweebaansweg. Het landschap is erg afwisselend, het wordt meer heuvelachtig, en we rijden door plaatsen die het decor zouden kunnen zijn voor een postkoets halte plaats uit het “wilde westen”, maar dan in deze tijd Een assige karretjes, gemaakt van een auto achteras, waarvoor een ezel loopt die handig een weg door de mierenhoop van mensen zoekt. Mensen op brommers die ik vaag herken uit mijn jeugd, en natuurlijk vrachtwagens en auto,s jong en oud, maar oud overheerst, en veel schades en roest. De omgeving is afwisselend, dan weer zandvlaktes, afgewisseld door groene weiden en rode heuvels. Langs de weg staan mensen die levende kippen verkopen, zij prijzen deze aan door ze op hun kop omhoog te houden. Ook veel fruitstalletjes staan er hier, ongeveer tien meter van elkaar af. Langzaam wordt het donker, en we moeten nog maar zo,n honderd kilometer. Onze verlichting voldoet inderdaad niet aan de eisen van deze tijd, hoewel we veel brommers tegenkomen die helemaal geen verlichting hebben. Dus wij hebben het nog luxe. We komen in de buurt van Marrakesch en het wordt drukker op de weg. Inmiddels zijn onze mede weggebruikers weer aan het inhalen geslagen, en of we er nu wel of niet rijden…… de weg neemt de vorm aan van de wegen in zaanstad in de zomer, overal open, maar dan zonder verlichting en waarschuwingen. Stukken zonder asfalt en diepe kuilen vol water. Overdwars liggen er op de weg een soort snelheids remmers, zelfde kleur als de weg en onverlicht. Soms zien we ze te laat en dan zitten we meteen up side down op de motor. De weg wordt drukker en slechter en we hebben het idee dat we maar eens stoppen moeten voor vandaag. We worden beloond, aan de rechterkant is een camping, we rijden er voorbij, draaien verderop met gevaar voor leven en rijden terug. Campingbaas spreekt  engels , en voor honderd Dirham  (10 euro) heeft hij nog  kamers ook. De kamer bevinden zich in een gebouwtje met een soort binnenplaats. We laden af ,eindelijk eens niet ver zeulen met onze zooi De motoren kunnen voor de deur en op het binnenplaatsje maken we van de bindriemen maar weer eens een waslijn en knopen deze aan de zuilen om alle natte zooi van gisteren te drogen. De temperatuur is door de avond wel wat gezakt maar toch zeker tien graden hoger dan gisteravond. Jan heeft al onderzocht dat er ook een restaurant is op de camping, maar eerst ga ik mijn motor klaar maken voor morgen, olie nakijken en algehele inspectie. De peilstok geeft niets meer aan dus ik gooi er maar wat olie in., Bijna twee en een halve liter, dit is bijna de hele carter inhoud. Slik, ik schrik toch even, een lichte paniek maat zich meester van me Hij verbruikt toch veel meer dan goed is, nou ja ik kan het nu toch niet veranderen. Inmiddels rijden er al meer challengers het terrein op, sommige hebben ons ontdekt en komen een praatje maken. Wij luisteren., zij praten Het wordt steeds drukker met Hollanders, en dat is te horen ook, ze maken erg veel lawaai. Wij gaan engels praten. We lopen naar het eethuis en we gaan buiten op het terras zitten, het is inmiddels donker geworden. Er zitten twee groepjes met franse mensen, die staan ook op de camping met campers. De Marokkaanse eigenaar groet ons en zegt dat hij zo bij ons komt. Het terras bied uitzicht op de drukke weg richting Marrakech, en voor ons ontvouwt zich een mooi schouwspel. Er is heel veel vrachtverkeer op de weg en de meeste vrachtwagens zijn getooid met een diversiteit aan verlichting. Aan de voorkant twee koplampen en achter twee achterlichten, en ertussen in alles wat maar een kleur heeft. Rood oranje, wit zelfs blauwe lampjes zijn er gemonteerd., Ook aan de voorzijde zien we veelvuldig blauwe lampjes, en rode, en oranje., Aan de achterkant zit het ook vol met feestverlichting, wat erg opvalt zijn de remlichten. Als er geremd wordt, lichten de gewone remlichten op maar ook diverse andere lampjes, knipperend of in de rondte gierend. In Nederland is het maar saai op de weg. De franse mensen hebben hun eten inmiddels gekregen, en elke keer als de ober naar ons toe wil lopen wordt hij door die franse slakkenvreters aangeklampt en bestellen ze weer wat bij hem. Nadat we een twintig minuten gawacht hebben gaat jan maar eens naar binnen om een ober te bestellen. De man belooft nu echt te komen en een paar minuten later staat hij excuses makend bij ons. Er lag een menukaart op tafel maar dit is voor de show, want alles wat we bestellen is er niet. Alleen nog maar tajine, een soort stoofschotel. Wat wijn erbij en we krijgen ons eten. Tajine is een aardewerk schotel,met een soort losse aardewerk trechter op zijn kop erover heen. Deze schotels staan een groot deel van de dag op een vuurtje te garen. Er kan van alles inzitten, vlees, aardappelen, groenten, onduidelijke dingen. Vaak wordt er een neergezet voor meerdere personen en iedereen krijgt een stuk brood waarmee je dan de inhoud van de tajine naar binnenwerkt.We halen de trechter van de schotel en zien dat er kip met olijven op het menu staat. Het is wel een scharrel kip geweest die te veel kilometers gemaakt heeft. Hij is erg taai, maar de smaak is goed en we hebben honger. Ook heeft zich een hele kudde zwerfkatten gemeld, en ze laten horen dat ze er zijn. Ik als dierenvriend gooi af en toe een stuk kip el taaio naar ze toe. Dankbaar vechten ze erom en de kleinste van het stel wint steeds. Na het eten krijgen we nog een glas mierzoete thee, we rekenen af  en praten nog wat met de obereigenaar. De man spreekt goed Frans engels en Duits, en een paar worden Nederlands. Hij verteld dat hij op een privé school gezeten heeft en daar de talen geleerd heeft, Op de veranda bij onze kamer drinken we nog een whisky en ,maken plannen voor morgen. Verderop horen we Hollandse luidruchtigheid. Wij gaan slapen, hebben onze rust nodig. Vandaag hebben we vijfhonderd en vijfendertig kilometer gereden, niet slecht, met pech meegerekend Lig al snel in coma.

Donderdag 9 november - zesde dag

Zes uur, het is nog donker als we elkaar aankijken en ik er een geforceerd goedemorgen uitpers. Om zeven uur willen we gaan rijden. Volgens het roadbook zouden we morgen op dag 7 in een ruk van Agadir naar Laayoune moeten rijden, een stuk van zevenhonderd kilometer. Van Marakesh naar Agadir is maar tweehonderd en vijftig kilometer. Wij willen vandaag dus zover mogelijk komen om dat stuk van  zevenhonderd kilometer wat in te korten, want op onze motoren met een topsnelheid van negentig kilometer per uur is dit wel heel erg ver. De uitgehangen kleren zijn zowaar bijna droog als we ze inpakken, en samen met de rest van onze spullen laden we ze op de motor. Ik gebruik mijn zijstandaard zo min mogelijk, ik vertrouw het laswerk voor geen meter. We komen nu door heel veel dorpjes heen, dus we gaan straks op zoek naar een bedrijfje dat het even goed wil lassen. Nog even naar het toilet om gewicht te sparen, het toilet is toe aan wat verfrissers, en een schoonmaker misschien ? Als we weg gaan om vijf over zeven ligt de rest van de challengers nog te maffen. Het is laat geworden vannacht, Jan heeft bij zijn nachtelijke blaas legen gezien  dat sommige om drie uur nog aan het feesten waren. Ik heb er nix van gehoord. Als we weg rijden van de camping worden we weer gehinderd door de franse camper club, de eigenaar staat te buigen als een knipmes naar de franse uittocht, zeker goede klanten. Eerst moeten we door Marrakesch heen, het is maar goed dat we gisteravond gestopt zijn. De weg wordt nog slechter, en er zijn heel veel wegonderbrekingen waarbij de weg omgeleid wordt, door de berm of over de andere weghelft, zonder waarschuwing. We rijden over en soort randweg door Marrakesch heen, de spits is nog niet echt begonnen zodat het heerlijk rustig op de weg is. In no time zijn we door de stad en rijden door de buitenwijken langzaam Marrakesch uit. Een keer mis gereden maar dat geeft weinig oponthoud. Omdat er niet zo veel doorgaande wegen zijn zit je al weer snel op de goede weg. Eigenlijk gaat de hoofdweg alleen van noord naar zuid, en vice-versa. De twee baans wegen zijn goed, we rijden door gehuchten en dorpjes. Altijd is er direct aan de weg een brede strook verhard of onverhard strook grond met daarlangs gebouwen en bouwvallen die dienst doen als winkels, cafés bedrijfjes en werkplaatsen. En altijd is het er een drukte van belang. Na 2 uur rijden stoppen we in een plaatsje vlak voor Chichaoua, ik wil mijn zijstandaard opnieuw laten lassen, en nu elektrisch want dat geeft meer sterkte. Ik heb geen zin om mijn motor ergens op te rapen of van een langsrijdende auto te plukken als hij onverwacht breekt. Er staat een mooie paal waar ik hem tegenaan kan zetten, ik sleutel de gewraakte standaard er eraf, en zie meteen dat ik de veer welke de standaard in positie houd verloren ben. Als parachutisten staan ze ineens naast je, mannen die je willen helpen, voor geld natuurlijk. Ditmaal heet hij Rachid, en Jan legt in het Frans uit wat de bedoeling is. We denken dat hij het begrijpt en ik loop met hem mee terwijl jan onze spullen bewaakt. Nu moet ik dus zelf communiceren, en ik spreek geen Frans,  lichte paniek overvalt mij. Maar ik bedenk dat je altijd kunt communiceren, altijd kom je er wel uit, met handen en voeten. Deze gedachte stelt mij gerust en ik loop gedwee achter onze lokale gids aan.  Na wat heen en weer lopen tussen diverse winkelschuren, veel handen schudden en lachen loopt Rachid naar de overkant van de weg en we komen terecht in een bedrijfje, dat wil zeggen een schuurtje met rieten dak, waar een vrachtwagen wordt gerepareerd. Er staat ook een landbouw trekker op blokken waarvan de achteras stuk gedraaid is. Er worden handen geschud, en Rachid 2, zoals de jongen heet waarvan het bedrijfje is leggen we uit wat de bedoeling is. Het enige wat ik kan in het Frans is “soldjee electriek zie voe plea”.van Jan geleerd. Hij begrijpt het en pakt de slijptol en gaat met een doorslijpschijf het koper weg slijpen.Ondertussen arriveert er een ezelkarretje en de drijver gaat de banden oppompen met de luchtslang uit de werkschuur. Tijdens het oppompen van de band bedenkt de ezel dat de houten paal waar hij aan staat te knabbelen verderop lekkerder is en loopt erheen de man meetrekkend aan de luchtslang en onder veel geschreeuw en gebaren wordt hij weer gestopt. Ezel is niet onder de indruk van al deze commotie en gaat gewoon verder. Het heeft vrij lang geduurd voor de banden op spanning waren. Geassisteerd door een tweetal jongetjes last Rachid 2 vervolgens de standaard opnieuw aan elkaar, zonder het lasapparaat in te stellen en met een vier millimeter elektrode spettert en smelt hij een compleet nieuw stuk metaal aan mijn standaard, maar het lukt deze vakman prima  Ik geef hem twee stukjes ijzer die ik gevonden heb en wijs aan dat hij deze er als versteviging tegen aan moet lassen. Nadat hij de standaard in een bak water heeft afgekoeld en ik hem vijftig Dirham heb betaald krijg ik mijn standaard weer terug. Ongeveer vijf euro, als ik hem bedankt heb lopen Rachid 1 en ik weer terug naar Jan, die al ongerust staat te wachten tot wij wederkeren.. Onderweg scoort Rachid nog een veer en we monteren de standaard weer. De veer  te kort, Rachid gaat opzoek naar een ander exemplaar. Na een paar minuten komt hij terug met twee veren die te duur zijn zegt hij. Ze zijn ook te slap trouwens. Maar na wat onhandig geklungel weet Rachid de veer met behulp van wat op de grond gevonden ijzerdraad toch te monteren. Ik kreeg niet eens de kans om het zelf te doen.,We geven hem twintig Dirham, en hij druipt meutelend af. Wij gaan weer opzitten om nog een uurtje te rijden dan tanken en eten. Even voor Imi-n -tounoute is een plaatsje met een benzine pomp en diverse eetgelegenheden. Na het tanken van beide motoren lopen we het terras op van het dichtste bij gelegen eet tentje. We  nemen plaats aan een tafeltje en worden in het nederlands aangesproken door een vriendelijke Marokkaan die daar met een vriend zit te ontbijten. Hij spreekt Nederlands, Duits en Frans, door elkaar heen zodat het moeilijk is hem te begrijpen. De man is zo dik dat de stoel onder hem geheel aan het zicht onttrokken wordt. Er hangt namelijk overvloedig veel Marokkaan over de stoel heen. De man heeft in Nederland gewerkt maar we kunnen er niet uit opmaken waar. Hij beveelt ons aan om Crêpes, met honing of olijf olie te nemen. Crêpes is een soort pannenkoek maar dan krokanter en de smaak is niet heftig maar wel lekker. Ook moeten we een stuk crêpes cous cous eten van hem. Ook lekker maar wel erg machtig. Tijdens onze poging om alles weg te krijgen heeft de vriend van de dikke man een auto opgehaald en deze voor het terras neergezet. De dikke man staat kreunend en moeizaam op en kantelt zich naar de auto toe. Het is een Dasia Logan, een Roemeense auto ter grote van een fiat panda. De man weet zich in de auto te proppen, als laatste tilt hij met beide armen zijn rechterbeen er nog in. Nu leunt hij met het volle gewicht richting bestuurder die het even benauwd moet hebben en een toegeschoten ober weet de deur dicht te duwen. De man valt terug tegen de deur en de auto zit geheel gevuld met dikke Marokkaan. Ze rijden scheef weg. Beide maken we nog even gebruik van het toilet en ik gooi nog even een liter olie in het reservoir van mijn motor zodat hij weer op peil staat.We starten de boel en kiezen de ruimte van de asfaltweg. Na een paar uur rijden ter hoogte van Agadir begint mijn motor weer vreemd te doen.Ditmaal slaat hij over en knalt uit de uitlaat bij lage toeren, als we negentig kilometer per uur rijden loopt ie als vergif.Ik besluit om door te rijden zolang als ie blijft lopen, het is alleen vervelend als je dorpjes door rijd, dan loopt ie vreselijk rot, als je dan weer buiten het dorp gas kan geven wil ie eerst niet op gang komen.Met veel gemopper en gezeur komt hij dan toch op gang en als hij dan op gang is loopt hij weer prima.Het lijkt wel het karakter van een dromedarisLangzamerhand begint het ook harder te waaien.De wind komt uit het oosten, aflandig dus, en er zit al een hoop zand in de wind.We rijden langs de rand van Agadir en veel kinderen die net uit school komen begroeten ons  Ze applaudisseren en maken een gebaar dat we sneller moeten rijden.Ze denken vast dat we van de grote Dakar rally zijn.Of ze willen ons gewoon kwijt, dat kan ookIk krijg wel Parijs-Dakar aspiraties, een soort winnaars gevoel.Agadir hebben we ten minste gehaald, maar we willen zeker nog driehonderd kilometer verder.Dit moet kunnen want het is twee uur in de middag. Voorbij Agadir stoppen we nog even om mijn motor maar weer eens duidelijk te maken dat hij zich moet gedragen. Ik verwissel de bougie maar weer eens, en hij reageert hierop door vrolijk aan te slaan en goed te draaien. Zeker een voorgevoel van me geweest dat ik een stuk of acht extra bougies heb meegenomen van huis. We strekken de benen , en gaan weer opzitten. Voor Tiznit, zo,n tachtig km voorbij Agadir, stoppen we langs de weg om te tanken en wat te eten. Na het tanken gaan we bij een aangrenzende eetgelegenheid zitten, we zijn de enige klanten en we bestellen een heerlijke koude  cola. We eten een vers broodje met een soort smeerkaas en een soort omelet, en laten het ons smaken. Voor we weg gaan kijk ik nog even mijn olie na, en ik schrik nu toch wel even. De peilstok geeft nix meer aan, dat wil zeggen dat er minstens twee liter olie is verbrand. De laatste keer dat ik de olie op peil bracht was een kleine tweehonderd kilometer terug, in Imi-n-tanoute Het olieverbruik is dus ongeveer een liter per honderd kilometer, slik. Dit is wel erg veel, het verbruik neemt dus flink toe. We berekenen dat we tot Dakar nog ongeveer drieduizend kilometer moeten rijden. Dan moeten we bij het huidige verbruik dertig liter olie verbranden. Erg veel voor zo,n klein pest motortje, maar we hebben weinig keus. En overal rijden auto,s en er is dus overal benzine en olie te koop. Dus het is haalbaar. Bij de pomp koop ik twee liter olie om niet meteen onze voorraad aan te spreken en deze te bewaren voor noodgevallen. Er is bij de pomp ook een rijke keus aan Wyns producten. Dit zijn vloeibare wondermiddelen die je in tal van toepassingen kan krijgen. Van radiator dicht makers tot soepel schakelen en fuel system cleaning.Ik koop een blikje “stops oil burning”en giet de dikke wonder stroop in het olie reservoir Ik hecht weinig geloof aan dit middel, maar je weet het niet, aanvullen met olie en opzitten maar weer. Als wij het pompstation verlaten komen er net drie busjes van onze club aan rijden, zij willen dus ook wat inlopen op het schema. Zij zwaaien, wij ook. We rijden door Tiznit heen, drukke straten, hier zie ik voor het eerst dromedarissen lopen begeleid door Touareks. De weg bewijzering is ook op vakantie en al snel rijden we verkeerd.Aan een paar lachende Touareks vraagt jan de weg naar TanTan en ze sturen ons een klein straatje in.  We komen onderaan in de straat en het lijkt dood te lopen.Aan een meisje voor een huis vraagt jan nogmaals de weg en haar moeder komt uit huis en wijst ons vriendelijk welke kant we op moeten. Als we weer doorrijden gunt ze ons een glimlach De weg eindigt in een pad en het pad eindigt in een ondiepe sloot waar net een los lopende  dromedaris in staat die ons aankijkt en dan de benen neemt, zeker geschrokken van Jan. Dus wij kunnen er ook doorheen en we komen uit op een vuilnisbelt. Verder op zien we de weg weer lopen, dus off road rijdend komen we weer uit op de weg.Op de weg aangekomen staat er een kudde dromedarissen langs de weg, ze geven luid commentaar als we langs rijden  Een van de riempje van jan zijn tanktas begeeft het weer en hij moet even stoppen.Ik stop even verderop en dit geeft mij mooi de gelegenheid om mijn fototoestel te pakken en als jan er weer aan komt rijden maak ik een foto van hem, rijdend op een Marokkaanse weg en op de achtergrond Tiznit. Van mij wil hij ook een rijdende foto maken, maar ik zeg “komt later wel”, moest eens weten. We rijden weer door en na een paar kilometer rijden gaat de weg door de uitlopers van het Anti Atlas gebergte De vrachtwagens beginnen al aardig op te stropen maar wij als motorrijders kunnen hier de hele colonne voorbij rijden. Ik merk nu toch wel dat ik vermogen te kort kom, ik kan Jan soms niet bij houden. Soms zijn er zoveel tegenliggers dat we ook nood gedwongen achter een truck moeten blijven hangen, ze gaan soms zo langzaam dat wij met de voeten aan de grond moeten rijden. Veel seinen de truckers dat we voorbij kunnen rijden en groeten ons dan hartelijk bij het voorbij gaan. Het is wel vreselijk mooi rijden hier in de bergen, en over de top wordt het wat rustiger zodat we lekker even kunnen scheuren.Na deze berg etappe begint mijn motor ook weer kuren te krijgen, en tegen de tijd dat we in TanTan aankomen begint het al te schemeren. Met mijn motor is nix meer te beginnen, hij knalt enorm uit de uitlaat en bij lage toerentallen geeft hij geen normale klap meer. Met veel kunst en vliegwerk stressen we TanTan door, het is erg druk en dit maakt het er niet makkelijker op. op een splitsing staat een agent en Jan vraagt hem of er een camping in de buurt is. Hij is vriendelijk maar laat wel merken dat hij de herrie uit mijn motor niet erg waardeert. Ik probeer dan ook mijn motor aan de praat te houden door veel gas te geven en dit gaat gepaard met knallen en herrie. Ik ga even verder op staan, om de man niet te tarten en hij vertelt Jan dat er een camping is in El Quatia, een badplaats vijfentwintig kilometer verderop. We willen niet in een hotel hier, veel te druk, en we moeten sleutelen dus een camping is beter. Dus we gaan door, rijden de nacht in want het begint al aardig donker te worden. Onze verlichting is die van een zaklantaarn met lege batterijen en de tweebaansweg is stikdonker.Ik ben inmiddels voor gaan rijden want dan kan ik de snelheid bepalen want mijn dromedaris wil alleen nog maar volgas rijden. Veel tegemoetkomende trucks en de auto,s halen gewoon in met groot licht, of je er nu rijd of niet. Ik probeer door middel van mijn koplamp te verdraaien te seinen dat wij er ook nog rijden maar ze hebben hier geen last van. Het licht van Jan zijn motor wordt gevoed door de accu, want zijn lichtspoel is stuk. Maar de laadspoel kan dit niet bijhouden zodat het licht steeds zwakker wordt. Het zijn een lange vijfentwintig kilometer maar we komen toch aan in El Quatia en na wat zoeken en vragen komen we aan op een geasfalteerd parkeerterrein aan het strand. Aan de strand kant staat een hoge mast met heel sterke verlichting die aan helder vol maanlicht doet denkenWe staan even te kijken wat de bedoeling is, maar er komt al een man in een djellaba aan en hij informeert in gebrekkig engels uit welk land we komen, het interesseert hem niet. Hij wijst ons een plek aan tussen een Franse camper en een landrover met daktent en Nederlands kenteken, Er staan een stuk of 8 campers op een rij Als we al ploffend de motoren er tussen in parkeren komt de man van de landrover aanlopen en begroet ons hartelijk. Ik zeg quasi nonchalant tegen jan dat deze man vast wel twee koude biertjes heeft en prompt word er uit de ijskast twee blikjes van dat foute merk gepakt en aan ons gegeven. Ondanks mijn ver onder het landelijk gemiddelde pest humeur smaakt het goed De man heet Hans en samen met zijn vrouw Fraukje is hij al voor de derde keer op reis door Afrika . In Groningen heeft hij een bedrijf gehad, en een paar jaar geleden goed verkocht. En nu reizen ze lekker met zijn tweeën in de rondte. Hans geeft erg af op zijn Landrover Defender, er is weinig goed aan en de service uit Engeland is ook belazerd, volgens hem dan Ook heeft hij het Afrikaanse volk niet hoog zitten en laat zich een klein beetje laagdunkend uit over hen, dit tot ergernis van Jan. Er staan ook twee Duitse motorrijders naast hen. Jurgen en zijn vriendin Birrit, zij waren met twee BMW F650 GS motoren op weg naar Dakar. Maar vlak voor de grens van Mauritanië, in zuid Marokko heeft zij ernstig last van haar knie gekregen en zijn ze omgekeerd en op weg naar huis.  We praten nog wat en na het biertje ga ik maar eens een poging doen om mijn motor te repareren. Het is wel lekker licht hier, maar toch zet ik een led lampje op mijn hoofd, zodat ik echt wat kan zien. Ik weet niet precies waar ik moet zoeken, als eerste haal ik het kapje waar achter de punten zich bevinden weg.Er is nix aan te zien, ze gaan goed open en dicht, ik controleer het ontsteking tijdstip maar dit is ook goed. Het waait nog steeds en de wind lijkt wel toe te nemen. In de verte hoor ik de branding van de Atlantische oceaan, een hond snuffelt wat aan mijn spullen die ik van de motor heb afgeladen. Jan doet een poging om de tent op te zetten, het is de eerste keer dat we gebruik maken van dit opvouwbare huis. Door de harde wind lukt het niet want hij komt bij me zitten. We zwijgen allebei Ik omdat mijn humeur evenals mijn motor het begeven heeft en Jan zwijgt ook door mijn humeur. Het XT 500 werkplaatshandboek wat ik er bij gepakt heb biedt ook geen uitkomst, hier wordt ik ook niet wijzer van. Ik bedenk wat ik allemaal kan ondernemen om hem weer goed draaiende te krijgen maar het is allemaal zo onduidelijk. Ik kan niet goed meer logisch nadenken, en de stemming wordt erg slecht. Ik doorbreek het zwijgen en Jan schrikt er van, we praten over diverse opties, een er van is teruggaan maar dit komt niet in mijn woordenboek voor. Ik zal in Dakar aankomen verkondig ik stellig, maar ik besef me dat het wel eens niet kan lukken. Ik laat deze gedachten weg waaien met de wind. Een beetje narrig gaan we de tent dan maar opzetten, gade geslagen door twee honden.  We pleuren zo goed en kwaad als het gaat onze spullen er in. Alles wat in de rondte vliegt aan beesten is in onze tent gaan schuilen tegen de wind. Er kruipen grote zwarte torren uit het zand en nestelen zich overal, gelukkig nog niet in de tentDe torren doen me denken aan de scarabeeën uit de film “de mummie”, de mensen die daarmee  in aanraking kwamen liep het slecht mee af. Ik wil nog even de zee voelen en loop richting de branding. Het een tweehonderd meter lopen, hier en daar zitten groepjes met vrouwen gehuld in gewaden op het strand, ik heb geen idee waarom. De zee is koud en woest. Jan heeft inmiddels de matjes uitgerold in de breedte van de tent. Volgens mij is dit de (te) korte kant, we laten het maar zo, volgende keer beter. Ik ben te lamlendig om mijn slaapzak uit te pakken, maar het is erg warm en ik slaap wel onder een handdoek en een jas Morgen bij daglicht verder zoeken naar de oorzaak. De stemming tussen ons is rond het vriespunt, mijn schuld dat klote humeur van mij. Ik kan me er niet tegen verzetten, niet leuk voor Jan weet ik. Ik zoek troost bij mijn MP3 speler en val in slaap.Als ik ‘s nachts wakker wordt met de draad van de oor telefoontjes om mijn hooft gedraaid is de wind nog harder gaan waaien. Ik ben bang dat de tent en al wordt weggeblazen zo gaat het tekeer. Ach, dat kan er ook wel bij. Ik val in slaap.

Vrijdag 10 november-zevende dag

Ik word wakker en probeer deze morgen te ontkennen. Dit lukt niet We worden al vroeg de tent uigeblazen. Het waait stevig en de wind is nog steeds aflandig en verzadigd met zand. Een soort mist van zand. En in deze wind ook nog moeten sleutelen, de stemming zit er meteen al weer in. Er staat een klein toilet gebouwtje vlakbij en ik kijk of we er achter wat luw zitten. Maar de wind giert er om heen dus dat heeft ook geen zin Als ik terugloop wil een van de honden, een soort dobberman met gecoupeerde staart met me spelen, mij hoofd staat er niet naar en ik grom hem weg. Maar we moeten iets doen, Jan gaat in de tent koffie zetten en ik ga alvast een poging doen om te repareren. Ik wissel de contactpunten en de condensator voor andere exemplaren en stel de punten af. Koffie(met zand) is klaar en we overleggen wat we nog meer kunnen doen.  Ik wil mijn motor nog niet starten, te veel herrie, beetje asso zo vroeg Bij de campers is nog geen teken van leven Jan gaat de tent alvast opruim klaar maken en ik ga het werkplaats handboek nog maar eens doorlezen. Ik ga achter mijn motor zitten om enigszins beschut te zijn tegen de zandstorm. Beide helpen niet Het boek bied geen uitkomst zoals ik eigenlijk al wist, de oplossingen die ze aandragen zijn in de trend van “wissel de bougie, controleer of er benzine aanwezig is, zo niet ga dan tanken” Inmiddels komt er wat leven in de brouwerij en ik vind dat ik mijn motor nu ook wel kan starten. Hij start zoals gewoonlijk in een trap, loopt mooi stationair maar rijd als een narrige kameel. Jan stelt voor om de bobine te wisselen, dan moet wel de het zadel en de tank er af om er bij te kunnen. En in deze zandstorm is dat geen leuk werkje, maar blijven zitten waar je zit en verroer je niet helpt ook niet . En we kunnen ons niet al te veel tijd veroorloven, want we komen wel achter op de groep Dus met frisse tegen zin gaan we aan de gang. Nadat we de tank gedemonteerd hebben wisselen we de bobine. Ik start de motor en hij loopt meteen goed, we kijken elkaar aan met een blik van vertwijfeling en meteen zitten onze ogen vol zand. Zal dit het dan zijn, zo eenvoudig? We zetten de tank er weer op en het zadel en ik wil het punten kapje er op zetten, Natuurlijk had ik dat meteen moeten doen, alles zit onder het zand, en dat is niet goed. Zo goed en kwaad als het gaat maak ik de punten en vervroeger zo goed mogelijk zandvrij en schroef het kapje vast. Ik ga even een stukje rijden om me ervan te overtuigen dat het echt beter is en hij rijd eng goed. We zijn blij, mijn humeur klaart ondanks de zandstorm op, is weer boven nul. De tent pakken we op en pakken onze spullen in. Ik had mijn tas met kleren niet goed dicht gedaan dus ook hier heeft het zand zich rijkelijk in gestort Ook de torren doen een poging om illegaal Nederland binnen te komen dus ik moet het uitzet beleid volgen.  Ik maak mijn tas leeg en controleer of er geen illegale is achter gebleven. Ik probeer het ergste zand uit mijn kleren te schudden en pak mijn tas weer in. We binden onze uitrusting op de motors en ik ga nog even naar het toilet. In het toilet gebouw waait het niet, helaas want de stank is er overweldigend. De man die ons gister begroete heeft het beheer over dit gebouw, en hij houd kennelijk niet zo van schoonmaken. Heeft het ook erg druk met het strand controleren, of het wel eb en vloed wordt en zo. Motorkleren aan en opzitten maar weer. We rijden weg en worden vriendelijk uitgezwaaid door de binnen zittende camper bewoners. Ook blij dat die herrieschoppers er vandoor gaan. Aan de rand van TanTan plage tanken we bij een benzinepomp en ik vul motorolie bij. Is iets moeilijker met al dat waaiende zand om ons heen maar het lukt redelijk zandloos.  Als we vandaag in Laayoune aankomen, zitten we volgens het roadbook op schema. En Laayoune is niet zo ver weg, maar honderd en vijftig kilometer. Vol goede moed gaan we de weg op, het eerste stuk rijden we voor de wind. Langzaam verdwijnt de bebouwing en de weg veranderd ook van richting zodat we de wind nu van rechts komt. De wind is zo hard dat we met ee